En Vilavella chamábanse LUMIACOS, por certo, sempre había mutos no pozo que estaba cerca da casa de teus primos (e da miña),ó pé do forno.
Un saludo.
Gracias, Ballesteros, por refrescarme a memoria. Ahí precisamente nese pozo me recordo de collelos. ¡Que bonitos recordos teño dese tempo nese rincón da Vilavella e da súa xente en xeral!
No Pereiro chamámoslle lumiacos a esas algas que tamén proliferan nas fontes.
Cágados creo que é o nome mais usado no resto dos pobos, claro que como se esquezan do acento..... Apertiñas
Non entendo moito de pesca, pero teño oído que é un recurso usado con frecuencia eso de pasar pola lonxa, pero... non quitarlle o DNI os rodaballos, Xosé, eso xa é un despiste que non se pode facer dúas veces...
Miña nai ía as veces a lavar o regueiro da Ponte do Charro. Eu adicábame a facer pozas na area e a "pescar" cádavos. Un día tive sorte e enchín a poza. Fumos a comer á casa ao mediodía e cando volvimos a auga da poza filtrárase pola area e os bichiños estaban todos panza arriba. ¡Coitadiños, ... (ver texto completo)
gel eu recordo coller cadavos na fonte do xan luis habia bastantes bueno imaxinome que sabedes onde e era, tiña unha auga moi boa que ibamos a vuscala pra comer.
En Vilavella chamábanse LUMIACOS, por certo, sempre había mutos no pozo que estaba cerca da casa de teus primos (e da miña),ó pé do forno.
Un saludo.
os lomiacos que eu sepa son asalgas verdes que abia nas fontes
que quede claro pa que se quedee en gran hermano y gané gracias
soy o quin o fillo do cacheiro quero que si veis o gran hermano botedes a Hugo Pierna que e o meu veciño de Vielha
Si señor, os pobres cadávos que están casi sin cabeza, ¡teñen que mui intelixentes.!
Sendo nenos pequenos, estaba eu a porta de casa cuando pasan Daniel pai ó Daniel neno, máis unha parexa de vacas, iban arar, me dice o Daniel pequeno queres vir con nos, eu o ser meu amigo, feliz me vou con eles.
Vamos o Cayo Carro mui cerca do pueblo, mentras seu padre araba nos baixamos a unha poza que habia no prado do Pepe, nos liamos a xogar cos cádavos que mencionáis, de pronto atopamos un par de salamandras ... (ver texto completo)
Cádavos son o que en castellano se chaman renacuajos. Así é como lle chamamos no Pereiro, pero en cada pobo téñenlle distinto nome. Eu iba de pequena moito pola Vilavella e os meus primos chamábanlle doutra maneira, que neste intre non chego a lembrar. Saúdos.
En Vilavella chamábanse LUMIACOS, por certo, sempre había mutos no pozo que estaba cerca da casa de teus primos (e da miña),ó pé do forno.
Un saludo.
Bienvenido amigo Camba al foro, llegas en un momento en que está poco animado, pero esto va por rachas, esperemos que pronto venga una en que la gente se motive y participe un poco más. Dices que marchaste de Gudiña hace 47 años, sin ánimo de ser cotilla puedes decirnos cuantos años tenias cuando te fuiste para ver si te centro un poco mas?. Respecto a Casa del Perú creo que ha dejado de participar en el foro, no se si sera momentaneo o definitivo pero si quieres contactarlo puedes hacerlo en la ... (ver texto completo)
Cádavos son o que en castellano se chaman renacuajos. Así é como lle chamamos no Pereiro, pero en cada pobo téñenlle distinto nome. Eu iba de pequena moito pola Vilavella e os meus primos chamábanlle doutra maneira, que neste intre non chego a lembrar. Saúdos.
En Lubián tamén lle chamamos CÁDAVOS aos "renacuajos".
Cádavos son o que en castellano se chaman renacuajos. Así é como lle chamamos no Pereiro, pero en cada pobo téñenlle distinto nome. Eu iba de pequena moito pola Vilavella e os meus primos chamábanlle doutra maneira, que neste intre non chego a lembrar. Saúdos.
Lo sospechaba Gel, aunque el Traductor de la Xunta no lo contempla. Unos traductores le llaman "cágados" y otros "girinos". Pobriños, metelos non buraco de area, e despois todos mortiños. Pero en fin aprendeche unha boa lección de física, e eso e moi bo, ¿non che parece?. Te fijas que moi mal, pero de vez en cando escribo en galego?. Un bico. Xosé.
Boa lección Gel; Eu tamén aprendin a non presumir do que non somos. A propósito aunque o sospecho ¿que son os cádavos?. Saudos. Xosé.
Cádavos son o que en castellano se chaman renacuajos. Así é como lle chamamos no Pereiro, pero en cada pobo téñenlle distinto nome. Eu iba de pequena moito pola Vilavella e os meus primos chamábanlle doutra maneira, que neste intre non chego a lembrar. Saúdos.
Non entendo moito de pesca, pero teño oído que é un recurso usado con frecuencia eso de pasar pola lonxa, pero... non quitarlle o DNI os rodaballos, Xosé, eso xa é un despiste que non se pode facer dúas veces...
Miña nai ía as veces a lavar o regueiro da Ponte do Charro. Eu adicábame a facer pozas na area e a "pescar" cádavos. Un día tive sorte e enchín a poza. Fumos a comer á casa ao mediodía e cando volvimos a auga da poza filtrárase pola area e os bichiños estaban todos panza arriba. ¡Coitadiños, ... (ver texto completo)
Boa lección Gel; Eu tamén aprendin a non presumir do que non somos. A propósito aunque o sospecho ¿que son os cádavos?. Saudos. Xosé.
De todas formas Gel, aunque dejé la pesca por esos y otros motivos, yo seguía llegando a casa los dias salientes de guardía con mi quiñón de pescado, con lo que me hice pescador famoso entre la familia, y famoso cliente entre las pescantinas de la lonja. Claro que puesto que a rizar el rizo un dia llegué a casa con un par de rodaballos "recien pescados" y no les quité la etiqueta de "made in Galicia" que llevaban colgando. No sirvieron las explicaciones de que habian cruzado el Estrecho, y llevaban ... (ver texto completo)
Non entendo moito de pesca, pero teño oído que é un recurso usado con frecuencia eso de pasar pola lonxa, pero... non quitarlle o DNI os rodaballos, Xosé, eso xa é un despiste que non se pode facer dúas veces...
Miña nai ía as veces a lavar o regueiro da Ponte do Charro. Eu adicábame a facer pozas na area e a "pescar" cádavos. Un día tive sorte e enchín a poza. Fumos a comer á casa ao mediodía e cando volvimos a auga da poza filtrárase pola area e os bichiños estaban todos panza arriba. ¡Coitadiños, ... (ver texto completo)
Querido amigo Vintecinco: Lo prometido es deuda.
Te dejo esta fotografía en este Foro, porque es el foro donde primero te leí, aunque no voy a negar lo difícil que resulta leerte.
La hizo mi hijo el mayor al regresar de Moimenta a Valverde del Fresno por Bragança, en el mes de septiembre. Como sabes, mi madre era de la Moimenta.
La foto es de un pueblo que se llama O Parâmio.
Antiguamente, la señal representaba a dos tiernos infantes camino de la escuela, de esa escuela a la que tú fuiste tan ... (ver texto completo)
Ô Pita, Pitiña do meu corazahún, que alegría tornar a ver unha escrita tua, más depois de que uns gaxos cualquera intentaran plaxarte, más co que dices na tua escrita sey que eres a auténtica, xeirame ô teu perfume, bein teño que decirte que tú sempre tan olucuente, como pasarin os anos, claro nos con iles. Íste Natal pasei por diante a señal que tú mencionas unhas cuntas veces, unha foi ô dia 25 de Decembro, pois comera un bandullo, quero decir un botelo, total que eu non istou na quela idade cando ... (ver texto completo)
Querido amigo Vintecinco: Lo prometido es deuda.
Te dejo esta fotografía en este Foro, porque es el foro donde primero te leí, aunque no voy a negar lo difícil que resulta leerte.
La hizo mi hijo el mayor al regresar de Moimenta a Valverde del Fresno por Bragança, en el mes de septiembre. Como sabes, mi madre era de la Moimenta.
La foto es de un pueblo que se llama O Parâmio.
Antiguamente, la señal representaba a dos tiernos infantes camino de la escuela, de esa escuela a la que tú fuiste tan ... (ver texto completo)