Esa torre ten dereito a estar reformada.
Esta explotación encóntrase no Concello de Sandiás, ten unha superficie total de 140 ha, das que se cultivan 100 ha aproximadamente, as 40 ha restantes son o resultado dos predios cedidos para o aeroporto, os predios expropiados pola autovía, edificacións e predios cedidos para os ensaios do laboratorio da pataca.
Bueno pois ti que sabes cosa da historia do noso pobo creo tesque contala. (Carallo) Co que me dixeches chegame pero enpeza a soltar que tados queremos saber. Un abrazo (lolo).
Manolo, siempre me ha fascinado la historia do pobo, na cortina do rañas hay la peneda que usabamos para echarnos de arriba a abajo usando xestas. Si mal no recuerdo hay algo escrito. Que conoces acerca del cruceiro . Gracias. Saludos a tus padres.
Bito.
Bito! Son outra vez Manolo o arqueólogo, lendo o teu comentario sobre os retablos, a pintura e de. Pedro, teño que contarvos a última que fixo antes de xubilarse, o que temos a dereita do altar maior e o máis antigo da igrexa (ss. XVI-XVII) encargoulle a un chapuzas de Xinzo, pintor de brocha gorda aficionado que o pintase, o "artista" utilizou tintalux e silicona para tapar as grietas, dei parte na Delegación de Cultura (non era a 1ª vez), evidentemente non pasou nada, para sabes que o seu hirmán ... (ver texto completo)
¡Que agradable sorpresa atopar esta páxina!. Son Manolo, neto da Raquel, fillo do Lugués e da Milucha e para os que non o sepades son arqueólogo, teño unha empresa dende hai 7 anos, e evidentemente teño investigado bastante a historia do noso pobo. Bito, tiveches moi boa idea, dalles saudos os 2 Pacos que se deben lembrar de min, para que añadas a información histórica da páxina mandoche algúns datos:
- A Capela do S. Roque é de 1599 según consta nos libros de fábrica da parroquia foi feita como ... (ver texto completo)
Desde Sevilla quiero hacer una referencia al más importante monumento de la época romana:EL MILIARIO ROMANO DE ZADAGóS. Es el mejor de toda Galicia y de la VIA NOVA. Rogaría a las autoridades competentes que lo anuncien y hagan público para el Turismo. Los donantes de ese miliario estamos agradecidos a la Sra. Alcaldesa de Sandiás, que se ha dignado buscarle un emplazamiento más digno. Me ofrezco para redactar una página Web. Así se lo comuniqué al Sr. Secretario del Concello de Sandiás. La historia ... (ver texto completo)
Que buena suerte que hayan quitado el barro de la canella de arriba, siempre me mojaba los pies cuando iba con las vacas, si vuelvo al pueblo no lo conoceré de cambiaso que está.
Cuantas carreras con la bicicleta me di por esta carretera, cuantos vasos de limonada de peseta me tomé en el bar del peseto, hace ya mucho que no voy al pueblo, qué fué del bar de Peseto? hay mas bares?
A ver si alguien del pueblo nos cuenta como están las cosas por allí.
Amigo Virginiano, se fas mais fotos do pueblo, a ver se hay alguen conocido por ali que se deixe retratar, anque sea no bar do Peseto, e mandan un saludo pra os que estamos fora, fai dous anos que non vou por alá, pero para teño unha morriña que me está matando, ademais hoxe estarán preparando o magosto...que boas estaban as castañas.
As miñas lembranzas do San Roque, son de cando nos días de primavera, que para empezaba a facer calor, xuntabamonos os rapaces hasta tarde contando cousas, creo que era a primavera que nos fervia a sangue.
Pase muchas horas soñando y deambulado y despues del rosario era el sitio ideal para descansar y dar el ultimo adios y ahora añoro este lugar, quen se vai esquecer do cruceiro? Eu non . Eu pola miña parte doulle as gracias o que puxo as fotos.
Ahi donde veis el garage del 600 era el de la moto, y el cura de. Pedro corto dos nogales que habia a la entrada del diestro. Vino en una vesta de Atas y se compro primero la moto y despues el 600.
Este camino me llevaba a la sierra, uno de los lugares preferidos del pueblo, abandonar el pueblo por aquí, era como salir a la aventura, a lo desconocido.
Por aquí subían los carros cargados con las cosechas de a "veiga" era divertido ver cuando había que ponerle 2 yuntas al mismo carro.
El día de la fiesta, corríamos detrás de los músicos, el dia del "entroido" con las caretas...