Un hombre, con cara de amargado, entra en una zapatería y le dice al dependiente:
--Quiero unos zapatos.
--De que número caballero?
--del 39...
---Pero si usted tiene el pie muy grande, ¡por lo menos necesita un 42!
--Deme unos del 39, haga el favor.
El dependiente algo mosqueado, le prepara el par de zapatos de la talla 39 y cuando el cliente está a punto de irse le pregunta:
--Perdone caballero, una curiosidad, los zapatos no son para usted ¿Noo?
--Si los zapatos son para mí.
--No es posible, pero si no le van a entrar ni de broma...
--Mire le explico: mi mujer me ha dejado por otro hombre, mi hijo está metido en la droga, mi hija es prostituta, me han echado del trabajo y no tengo ni un duro... La única satisfacción que me queda ahora es llegar a mi casa y quitarme los zapatos. ... (ver texto completo)
Venga Pili, anima a tu hermana que parece que esta decaida. (y Pili pensará, ¿quien jolines es este tio) Me explico, soy un marinense que ahora vive en Cartagena, pero que su juventud la pasó viviendo en el pueblo donde reside Teresa. Hace tiempo que mensajeamos los dos en el foro de Aubert. Saludiños.
si jose te entiendo como la tierra no hay nada lo q pasa es q cuando vas perdiedo los seres queridos por un lado quieres hir y por el otro no. bueno ya me entiendes. del valle tanbien tengo malos recuerdos el 17 de mayo hara 22 años que perdi a un hermano de 23 años en la cantera de les. esa perdida jamas la superare percisamente fallecio el dia q yo hacia 9 años de casada jamas lo volvi a celebrar. un aperta
Desde luego reiniña, que te voy a decir. Lo tuyo es grave. Pero como te decía hace unos días, hay que superarlo y vivir el presente. Lo demás son recuerdos, que hay que tener pero no vivir de ellos. Asi que anímate, y aunque tu aniversario coincida con tan mala fecha, intenta celebrarlo de nuevo. Él desde donde esté será feliz. Ya lo verás. Un aperta.
a jose este hera mi querido hermano. q. e. d.
Vale, ¿pero tu sabes lo que es una semana en la terriña? Eso no se paga con nada. Te lo dice un gallego que añora su tierra. Asi que llenate de airiños y regresa con las pilas cargadas. ¿Sabes esa canción que dice: "Eu de Marin ausenteime, moy lonxe fun a vivir....". Parece que la escribieron para mi. La canto hasta en la ducha.... Bueno Tere ánimo. Hasta loguiño. Un aperta.
si jose te entiendo como la tierra no hay nada lo q pasa es q cuando vas perdiedo los seres queridos por un lado quieres hir y por el otro no. bueno ya me entiendes. del valle tanbien tengo malos recuerdos el 17 de mayo hara 22 años que perdi a un hermano de 23 años en la cantera de les. esa perdida jamas la superare percisamente fallecio el dia q yo hacia 9 años de casada jamas lo volvi a celebrar. un aperta
gracias jose pero a galicia solo hire una semana porque en casa hago mucha falta por desgracia mi hija me necesita. un aperta
Vale, ¿pero tu sabes lo que es una semana en la terriña? Eso no se paga con nada. Te lo dice un gallego que añora su tierra. Asi que llenate de airiños y regresa con las pilas cargadas. ¿Sabes esa canción que dice: "Eu de Marin ausenteime, moy lonxe fun a vivir....". Parece que la escribieron para mi. La canto hasta en la ducha.... Bueno Tere ánimo. Hasta loguiño. Un aperta.
Animo Teresa, aunque perduren los recuerdos dolorosos, hay que vivir la vida con el máximo de alegria. Piensa en la familia y los amigos en Pereiro, y llenate de oxígeno gallego para volver al Valle con nuevos brios. Ojala yo pudiera este año hacer lo mismo. Un aperta.
gracias jose pero a galicia solo hire una semana porque en casa hago mucha falta por desgracia mi hija me necesita. un aperta
bueno vexo que a nimgen lle importou que fose o pereiro bueno pero a min si e gustoume moito esta un pouco deserto bueno fixeime mais qua nunca en alguas casas, asta fui a ver a bosa casa lito e saqueille unha foto esta quedando moi ven xa a suvirei teño alguas mais un a aperta a todos.
¿Pero... fuche e volviche no mismo día?! ¿Non verías a miña mai cavando no horto ou correndo detrás do Iván ou na terraciña o sol? O millor nin tempo tuveche de subir a Carretera, con eses viaxe relámpago...
Esta Semana Santa: Podiamos decir quien ira a Villavieja y organizar una comidita en el Pereiro (Don Pepe) yo confirmo mi asistencia y los que tengais intención decirlo y asi podemos charlar en directo y conocer a alguno que no tengo ni idea quien son. Sera un bonito encuentro y nos juntaremos varias generaciones. Por favor confirmarlo.
Un abrazo amigos.
amin si hirman pero eu estou muy lonxe xe sey q fuches a visitar os nosos difuntos amin non me toca hasta julio como tu xa sabes. biquiños
Animo Teresa, aunque perduren los recuerdos dolorosos, hay que vivir la vida con el máximo de alegria. Piensa en la familia y los amigos en Pereiro, y llenate de oxígeno gallego para volver al Valle con nuevos brios. Ojala yo pudiera este año hacer lo mismo. Un aperta.
bueno vexo que a nimgen lle importou que fose o pereiro bueno pero a min si e gustoume moito esta un pouco deserto bueno fixeime mais qua nunca en alguas casas, asta fui a ver a bosa casa lito e saqueille unha foto esta quedando moi ven xa a suvirei teño alguas mais un a aperta a todos.
amin si hirman pero eu estou muy lonxe xe sey q fuches a visitar os nosos difuntos amin non me toca hasta julio como tu xa sabes. biquiños
bueno vexo que a nimgen lle importou que fose o pereiro bueno pero a min si e gustoume moito esta un pouco deserto bueno fixeime mais qua nunca en alguas casas, asta fui a ver a bosa casa lito e saqueille unha foto esta quedando moi ven xa a suvirei teño alguas mais un a aperta a todos.
Dándolle un vistazo os mensaxes do foro de Lubián. Me chamou a atención cuando relatas as aventuras que a túa abuela pasou, no camiño entre o Pereiro e a Canda, encima de ter que ir cargada cos alimentos que ela podía conseguir no economato, (por entonces todo estaba racionado o máximo) ter que soportar os lobos de compañia... Coitada muller, que ganas tería de chegar a súa casa, a xentiña na aquela, foron unhos héroes, eles, elas pra poder sobrevivir, mui poucas personas se librarían de pasar fames ... (ver texto completo)
Sí, Piño, sí, deberon ser tempos muy duros, Dios queira que non volvan nunca. Aunque hoxe en día tamén se sufren outros tipos de calamidades, aunque non nos queiramos dar conta. Ojalá os nosos fillos poidan heredar un mundo millor, en paz e armonía en todo o planeta, porque non te creas que podo disfrutar muto vendo a miña nevera tan chea sabendo que cada segundo está morrendo alguen de fame no mundo. ¡Somos tan afortunados de nacer nesta época e neste país! Non sei se sempre nos damos conta de eso... Biquiños e despídome, que me poño melancólica por non poder solucionar tantas cousas que están tan mal neste mundo noso... ... (ver texto completo)
Esta ponte é máis acorde co tráfico de hoxe, pero non ten nin por asomo o encanto da ponte vella. É unha lástima o estado lamentable no que se encontra, que xa hay anos que está a pobre mutilada. Uns polos outros naide se molesta en arreglala. É competencia de Obras Públicas, sí, pero o Concello debería facer as debidas reclamacións. Ó largo do tempo foron moitos os vehículos que lle mediron a altura, creo que nunca houbo que lamentar víctimas, pero sustos unha chea deles. Eu lembro tamén cando o ... (ver texto completo)
gel que razon tes se as pedras falaran canto contarian bueno fixeches me rir un pouco, bueno vou a daros uha envidia sana mañan vou o noso pereiro que xa levo sin ir dende octubre ganas xa tiña vou visitar os que tanto voto de menos os meus seres queridos, bueno xa me ocordareide de todos vos irei a visitar a nosa santiña, bueno tamen visitarei os familiares sobre todo a miña tia maruja que senpre nos quixo e quere moito bueno a ver quen vexo por ali xa vos contarei un biquiño a todos.
mirando o puente como quedou ahora conparado como era antes acordome q nun veran un matrimonio q viñan de barcelona de vacacios me parece q eran de choguazoso ya señora era a q conducia o coche ye en vez de frenar acelerou e marcharon o rio traian botes de pintura xa ves como quedou o rio todo blanco desto xa fai moitos anos espero. ua aperta a todos.
Esta ponte é máis acorde co tráfico de hoxe, pero non ten nin por asomo o encanto da ponte vella. É unha lástima o estado lamentable no que se encontra, que xa hay anos que está a pobre mutilada. Uns polos outros naide se molesta en arreglala. É competencia de Obras Públicas, sí, pero o Concello debería facer as debidas reclamacións. Ó largo do tempo foron moitos os vehículos que lle mediron a altura, creo que nunca houbo que lamentar víctimas, pero sustos unha chea deles. Eu lembro tamén cando o Luis do tío Abel e o Toño o Pita (¿ou foi o Forito?) caeron abaixo co tractor, un deles quedou bastante esmendrellado, xa hay tanto tempo que neste intre non sei cal deles foi. Nas pedras da ponte acostumbraban a sentarse as mozas (mais as menos mozas) os domingos o dar o acostumbrado paseo pola carretera, ¡Se as pedras falaran! O parecer o que iba conducindo, por miralas, esqueceuse de que había curva e colleuna ó dereito. ... (ver texto completo)