Que alegria entrar en este foro, soy asídua del foro de Pereiro que es mi pueblo soy prima hermana de VAQUERO Q. E. D. tengo mi prima en MADRID y tambien mis sobrinos, en Pereiro el unico familiar es el FERREIRO, yo vivo en VALPARAISO antigua capital de CHILE tengo un hijo mi nuera y dos nietos.
Tengo tantos recuerdos de la gente de mi pueblo y de VILLAVIEJA de VILLAVIEJA recuerdo los veranos en el rio con Emilita, con Esther Q. E. D. y sus hermanos GONZALO ALFREDO y los mayores que vinieron para ... (ver texto completo)
Chicos, decirle a vuestra madre que se meta en el foro que me apetece hablar con ella, hace tres años que no la veo porque solo va al pueblo cuando la fiesta y yo npara esa fecha no suelo ir salvo cuando cae en fin de semana aunque cada vez lo tengo más complicado besitos.
jajaJA pero que bueno pepita de verdad, yo no lo recuerdo pero te agradezco que me lo recuerdes.. una vez veniamos encima de el burro que tenia tu padre mi hermano y yo desde a ponte" y cuando llegamos a la altura de la casa de eligio el burro nos tiro al suelo.. perra leche nos dimos' y mi padre y el tuyo escarallandose de risa y mi hermano y yo llorando... de verdad cada vez q me acuerdo me rio solo.. besos para todos.
Hola, pués sí Domingo, aquí seguimos trabajando en la misma empresa desde hace once años, antes también estuve en un par de auxiliares. Haber como pinta la cosa porque en Abril habrá una fuerte bajada de producción y reducirán la plantilla en 700 personas con lo que fastidia ver como compañeros con hijos, hipotecas y demás se quedan sin trabajo, un saludo...
A VOLTA A LUBIÁN

O 22 de novembro de 1958 cheguei á estación de Lubián no expreso Rías Baixas procedente de Vigo, aquel mesmo día, desembarcara do "Okendo" en viaxe desde Cuba, onde dera remate ó servicio militar que prestara como agregado á Embaixada Española na Habana.
Cando catro anos e medio atrás partira, o ferrocarril a Galicia non era máis que un proxecto en longa obra descontinua que parecía non ter fin. Tres anos traballera eu na trinchera de San Bartolome.
Ao chegar á estación atopeime ... (ver texto completo)
Indachosei. al leer tú relato, veo que la estación do Curisco-Lubián ha progresado cantidad de cuándo yo estuve por ahi, ¡los tiempos cambian!
Con tú padre tienes que tener un poco de paciencia, se le nota cierta agresividad, quizá le haya influido la separación de tú madre en el carácter, por otra parte, esta gente que tiene una posición desahogada se creen.... Que son o carallo! A la vez vete sacándole el dinero que puedas y vive lo mejor posible.
Saludos.
Un día te viniste con migo a un prado que se llama "muiño"y al cruzar un regato por unas piedras que había en medio te has caído y te pusiste a gritar como un loco "socorro sácame de aquí que me ahogo"; y cuando llegamos a casa de la Sagrario todo empapado y te pregunta que te había pasado le dijiste "me he caído a un río muy grande y casi me ahogo y eso que el regato llevaba cuatro gotas de agua, tendrías tres o cuatro años. un beso Marcos.
Haber primo, anímate que se te va a oxidar el teclado hombre. Ahora que somos mayoría los que nos identificamos, (bueno, yo también estuve una semana jugando al ratón y al gato, pero con mi apellido) es mucho mas facil comunicarse. Cuenta alguna anécdota graciosa que tu tienes muchas; por ejemplo "A DOS ZAMANCOS"en Puebla. Abrazos a toda la familia.
Hola, soy Domingo, creo que ahora ya lo tienes claro ¿no? Hace tanto tiempo que no nos vemos que seguramente no nos conoceremos. No se si sigues trabajando en el mismo sitio, yo trabajo para una empresa auxiliar. Un dia nos vemos y hablamos. Un saludo.
saruska, me han dicho que me dan el perrito en marzo dentro de 2 semanas y medio! estoy muy contenta... al final es un perrito porque no es el mismo es uno que se hace de alto 25 cm.
bueno ya nos veremos mucho saludos Sara!
Y a todos vosotros lo mismo (duli, marisa, chus)....
Ahora me doy cuenta hermano, es que Domingo con eso de D. Ballesteros me despistaba, un saludo.
Aquellos maravillosos años, que pena que se hayan ido tan de prisa y con ellos tanta gente que poco teníamos y que felices eramos. un saludo
Donde está ese primo mío que era tan enrrollado! vamos chico asómate al balcón! ahora que ya tenemos el camino libre de aquellos moscones tan empalagosos, vas y desapareces tu también, cuéntanos algo de Sarita algún día que vallan a tu casa me llamas y vamos a verla. Subenos algunas fotos que tu tienes muchas, sube una que tienes de nosotras cuando eramos pequeñas que yo le tengo muchas ganas a esa foto. un abrazo para todos
haber neno, que domingo y marite viven en porriño desde hace años, este meu irman anda despistado, por certo que siempre me vienen a visitar cuando se acercan al hospital do meixoeiro (yo trabajo alli) un saludo.
Me parece muy bien que se sepa el nombre y como poco el primer apellido; porque de esta manera si me lo creo, de otra manera vale para confusiones. Un abrazo para toda Villavieja.
Amador que te ocurre te estrañamos, un saludo