Tienes razon Pura, todos lo recordaremos como una persona entrañable. Que en Paz descanse. A vosotros un abrazo
Gracias Gel. Tu ya sabes de mas que es pasar por esto. Un abrazo. Pura
Hola a todos: Esta vez el que se nos fue definitivamente de Pereiro es mi padre (el Bargas). Se nos fue en silencio y tranquilamente a sus 96 años, igual que siempre vivio. Dandonos lecciones con su ejemplo tambien en esta ocasión. Descansa en Paz, PAPA.
Gracias a todos los que llamaron o mandaron mensajes.
Tienes razon Pura, todos lo recordaremos como una persona entrañable. Que en Paz descanse. A vosotros un abrazo
Hola a todos: Esta vez el que se nos fue definitivamente de Pereiro es mi padre (el Bargas). Se nos fue en silencio y tranquilamente a sus 96 años, igual que siempre vivio. Dandonos lecciones con su ejemplo tambien en esta ocasión. Descansa en Paz, PAPA.
Gracias a todos los que llamaron o mandaron mensajes.
y ya se q soy un pelma pero seguro q alguien tiene en el fondo del cajon una foto de feliz y de nela.... venga rebuscad...
Lito, en unas fotos que puse en el foro estan 2 tías y un tío tuyos. De Feliz y Nela, seguiré busacando, pero creo que no tengo nada. Mi madre se recordaba mucho de Feliz, y me contaba que fueran siempre muy buenas amigas.
Un abrazo.
Hola Gel. No me extraña que se te faga raro o que a muller pensou en ese momente, amín tamén se me fizo.
Ela debeu pensar que tiña unha hernia nos cataplines, e que o tamaño de estes xa en por si eran considerables.
Hay que ter en conta, que a xente por entonces non se operaba comoa ahora, debia de darse algún caso en homes de necesitar algun tipo de taleguilla (parecida a dos toreros) pra sujetar unha hernia na suas partes, pero claro, sería unha cousa moderada digo eu, (eso nin pra un touro.)
Se agradece a túa opinión, me alegra que te reiras un pouco. Nos en casa o día que o contou miña sogra, pensei que os duchaba a todos de caldo, pra colmo, estábamos comendo.
Os casos que tú nos contache, non tei desperdicio, son graciosos de verdade, ¡o do pito no huevo! ¡pobre neno! o dos calzoncillos, en un gran sistema pra levar as muestras pros análisis, -non se perde nada.-
Saludos. ... (ver texto completo)
De esto fai moitos anos. Contaba miña sogra, que cando ela era moza, tiñan unha veciña que le lavaba a roupa a un teniente mais a súa muller, xa que ésta era algo fina, da capital, e non sabia lavar a roupa no rigueiro, puña a disculpa que si os mozos lle miraban o traseiro, que si as formigas subian po las pernas, que si os grilos non sei quei... (todo o mundo se metía con ela.)
Solución, con esta veciña resuelto o problema, a muller toda feliz por ganar catro cadelas. Todo ben hasta que un día ... (ver texto completo)
Bonisimo. Eu por moito que cabilo no asunto non me aclaro. ¿Como seria que a boa muller o darlle voltas e voltas os cazolos, o primeiro que se lle ven a cabeza son os cataplines do teniente? Jejeje
De esto fai moitos anos. Contaba miña sogra, que cando ela era moza, tiñan unha veciña que le lavaba a roupa a un teniente mais a súa muller, xa que ésta era algo fina, da capital, e non sabia lavar a roupa no rigueiro, puña a disculpa que si os mozos lle miraban o traseiro, que si as formigas subian po las pernas, que si os grilos non sei quei... (todo o mundo se metía con ela.)
Solución, con esta veciña resuelto o problema, a muller toda feliz por ganar catro cadelas. Todo ben hasta que un día ... (ver texto completo)
Chapó polo teu relato contas unhas historias do mais interesantes, sendo Zamoranos como me alegro que vos sintandes tan galegos como nos. Gracias Sr. INSA-CHO SEI un saludo a todos os de Lubian.
Xosé Ramón e Fernández-Oxea foi un mestre ourensán (1.896-1.988). Estivo na guerra de Marrocos, desde onde enviou crónicas de guerra ao diario ourensán "La Zarpa" co seudónimo "Ben-Cho-Shey".
No 1936, sendo inspector de Educación en Lugo, presidía o Partido Galeguista. Foi por iso supendido de emprego e soldo durante tres meses e desterrado a Cáceres. Logo trasladouse definitivamente a Madrid, desde onde exerceu un importante labor cultural. Foi membro correspondente da Real Academia Galega (RAG). ... (ver texto completo)
Vero: busca en internet una naviera que su nombre es Mala Real Inglesa y el Buque Alcantara en el fuimos para Chile, año mil novecientos cincuenta y tres o mil novecientos cincuenta y cuatro (1.954.-) creo que te gustara mucho. un abrazo. Manolo
Eche un conto moi vello, pero a min faime rir cada vez que me ven á memoria.
Acórdome del sempre que meto cada ovo no buraquiño da porta do frigorífico, así é que quen me vexa rir sempre que meto ovos na neveira pensará que toleéi.
Dicen que un de Lubián foi mercar unha neveira onda o Fulero de La Villa, alá nos tempos primeiros deste artiluxio. O tendeiro explicoulle para que servía cada bandexa e cada caixón: conxelador, sitio da froita e das verduras, lugar para o peixe, e na porta para as beberaxes.
Entón ... (ver texto completo)
Jejeje, moi bon. Solo fai falta un pouco de imaxinacion pra ver o probre home encaramado no alto da neveira, e pra partirse de risa.
Eu recordome de unha anecdota que viviu unha amiga miña ca sua nai, paciente de una enfermedade dexenerativa. Non e un chiste, que quede claro. Cuando unha persona querida se encontra en tal estado de desorientacion e moi triste, mais ben pra chorar. Pero as veces hay que reirse, pra quitarlle un pouco de peso a situacion. De esta maneira a miña amiga faciame moitas ... (ver texto completo)
¿Este "museo” lo tienes en Pereiro? ¿Es visitable? Saludos.
hola, si esta en pereiro. Dime quien eres, que no te conozco. Eres de Pereiro?
José: Para nuestra familia es un gran orgullo tener uno de los que en piedra puso de la primera a la ultima piedra hasta Orense. Todo lo bonita que es la estación de Villavieja fue hecha por mi abuelo que todo el mundo le recuerda como un artista de la piedra (todos de Pontevedra) muchos murieron de silicosis y muy jovenes. Mi abuelo fallecio solo con (54) cincuenta y cuatro años. Un saludo Vero da un abrazo a tu madre y vosotros recibir nuestro cariño. Manolo
Vero que haces que no cuentas nada sobre las replicas, no podemos quedarnos con los brazos cruzados, hay que hacer por recordarlo y de esta manera siempre llegaran mas alludas. Un saludo recibi tu correo; pero por cosas tecnicas no lo pude abrir.
¿Este "museo” lo tienes en Pereiro? ¿Es visitable? Saludos.