Dende facía tempo o tío José e a tía Josefa estaban a precisar de un caldeiro novo pra cocerlle aos porcos, e naqueles primeiros anos 70, a Leonides xa non viña vendendo os xeitosos cacharros de materiais reciclables, (eso si que foi un exemplo de reciclaxe: latas de aceite que se convertían en regadoiras, e que logo os rapaces faciamos servir de saxofóns, botes de tomate que acababan sendo cazos pra sacar a augua do deposito da cociña económica, latas das empanadas, ou carrapitos de varias midas). ... (ver texto completo)
Eu cuando lle oia decir o crego, e despois as monxas, que todos somos hermanos, faciaseme ese pensamento un pouco agobiante. Pero lendo a vosas historias, aparte de rirme moito, penso que debe de ser vedade que polo menos somos todos cortados polo mismo machado.
O do Pereiro que tuvo esta brillante idea foi pra estrenar a cociña de butano.
O Antonio o vendelas decia que eran unha maravilla, que nin queimaban as potas. E el, aunque que era da raza comun daqueles tempos que consideraba a cociña terreo da muller, quixo facer el mismo a prova e colleu o primeiro que se lle veu a mau pra quentar augua, o caso e que se quedou sin caldeiro e escangallou os queimadores da butana. ... (ver texto completo)
Este era o antiguo lavadeiro do cima da aldea, cos lavadoiros a ras do chau ¡cuantos dolores de cuadris e de rodillas provocou! A min poucos, porque mais ben me daban solo un calcetin ou algun trapo pra que me estuvera quieta. Pero os recordos son ben bonitos.
Hola Purita,
Nos unimos a vuestro dolor por la perdida de vuestro querido padre. Ya sabes lo mucho que os apreciamos a ti y a todos tus hermanos. Un fuerte beso para todos en especial a Begoñita que se sentira de ahora en adelante muy sola. Que sepa que puede contar con la ayuda de todos sus vecinos y amigos para hacerle mas llevadera esta nueva situacion.
Si la verdad, es que tanto Josefa, como tu Tio Toño, alli son un apoyo incondicional para Begoñita, nosotros le estamos muy agradecidos sobretodo a Toño que siempre estaba dispuesto a lo que fuera. ella se quiere quedar alli, asique se quedara aunque a nosotros nos era mas comodo traerla para Vigo, pero no siempre hay que andar a lo mas comodo. Un abrazo
nos dejara el recuerdo de su bondad y de su saber ser persona, un abrazo muy fuerte a tu madre y a tus hermanos, nos alegramos de poder tener el recuerdo con sus hijos en este san jose AGUR BARGAS
Gracias Lito. Saludos a todos ahí. Besos
Mi más sentido pésame, Pura, tan bién que lo vimos en San José, con sus ojitos tan brillantes y su serena y agradable sonrisa, que era un reflejo de la bondad de su persona... Pero así es la ley natural, que los hijos enterremos a nuestros padres. Estará en el cielo junto al mío, continuando la gran amistad que aquí tuvieron, junto a tu madre y mis abuelas y con tantas otras buenas personas de Pereiro que ya nos dejaron. Quiero enviar un abrazo fuerte a tu hermana Begoña, cómo sentirá su ausencia. ... (ver texto completo)
Muchas gracias por tus palagras, la verdad es que me llegan al alma. Si, yo le trasmito a mis hermanos tu mensaje. Respecto a Begoñita, esta muy bien, una vez mas nos esta dando una lección a todos nosotros. Esta Pepito (mi cuñado alli estos dias haciendole compañia) procuramos turnanos ahora en los primeros dias. Gracias
Hola Pura y demas familia, quiro daros mi mas sentido pesame por el fallecimiento de vuestro querido padre. Que en paz descanse.
Un abrazo
Gracias Juan de corazon, muy gracias.
Hola a todos: Esta vez el que se nos fue definitivamente de Pereiro es mi padre (el Bargas). Se nos fue en silencio y tranquilamente a sus 96 años, igual que siempre vivio. Dandonos lecciones con su ejemplo tambien en esta ocasión. Descansa en Paz, PAPA.
Gracias a todos los que llamaron o mandaron mensajes.
Hola Purita,
Nos unimos a vuestro dolor por la perdida de vuestro querido padre. Ya sabes lo mucho que os apreciamos a ti y a todos tus hermanos. Un fuerte beso para todos en especial a Begoñita que se sentira de ahora en adelante muy sola. Que sepa que puede contar con la ayuda de todos sus vecinos y amigos para hacerle mas llevadera esta nueva situacion.
Dende facía tempo o tío José e a tía Josefa estaban a precisar de un caldeiro novo pra cocerlle aos porcos, e naqueles primeiros anos 70, a Leonides xa non viña vendendo os xeitosos cacharros de materiais reciclables, (eso si que foi un exemplo de reciclaxe: latas de aceite que se convertían en regadoiras, e que logo os rapaces faciamos servir de saxofóns, botes de tomate que acababan sendo cazos pra sacar a augua do deposito da cociña económica, latas das empanadas, ou carrapitos de varias midas). Achegouse o tío José á casa dos do Sotillo pra mercar un caldeiro sin dicirlles o fin pro que o farían servir. Vendeulle o Miguel un caldeiro moi lixeiriño e cun colorido que daba gozo velo. O tío José iba máis contento que unhas castañolas, pero non pasaran nin catro horas e xa estaba reclamándolle polo mal resultado que le dera o coitado caldeiro.

- ¡Mecago no birimbao…! mira o que quedou do raio do caldeiro, enseñandole a argola.
- Pero home de Díos, como pois o caldeiro na lareira, non veis que é de plástico.
- ¡Arrenegado sea o demo! ... (ver texto completo)
Hola a todos: Esta vez el que se nos fue definitivamente de Pereiro es mi padre (el Bargas). Se nos fue en silencio y tranquilamente a sus 96 años, igual que siempre vivio. Dandonos lecciones con su ejemplo tambien en esta ocasión. Descansa en Paz, PAPA.
Gracias a todos los que llamaron o mandaron mensajes.
nos dejara el recuerdo de su bondad y de su saber ser persona, un abrazo muy fuerte a tu madre y a tus hermanos, nos alegramos de poder tener el recuerdo con sus hijos en este san jose AGUR BARGAS
Xosé Ramón e Fernández-Oxea foi un mestre ourensán (1.896-1.988). Estivo na guerra de Marrocos, desde onde enviou crónicas de guerra ao diario ourensán "La Zarpa" co seudónimo "Ben-Cho-Shey".
No 1936, sendo inspector de Educación en Lugo, presidía o Partido Galeguista. Foi por iso supendido de emprego e soldo durante tres meses e desterrado a Cáceres. Logo trasladouse definitivamente a Madrid, desde onde exerceu un importante labor cultural. Foi membro correspondente da Real Academia Galega (RAG). ... (ver texto completo)
Xa que o sabes, boucho a dicir, recordándome do inda cho sei, pensei no dito do meu admirado Castelao, que tamben describía a realidad social de aquel tempo, e non quero meterme en política que nin entendo nin estou preparado pra falar dela, a tenor de tu despida apreciado amigo me siento totalmente identificado y por eso me puse a escribir estas lineas espero no encordiar a nadie y que nadie se siente molesto con mis expresiones, pues no es mi intención herir la sensibilidad de nadie, como veo que ... (ver texto completo)
Hola a todos: Esta vez el que se nos fue definitivamente de Pereiro es mi padre (el Bargas). Se nos fue en silencio y tranquilamente a sus 96 años, igual que siempre vivio. Dandonos lecciones con su ejemplo tambien en esta ocasión. Descansa en Paz, PAPA.
Gracias a todos los que llamaron o mandaron mensajes.
Mi más sentido pésame, Pura, tan bién que lo vimos en San José, con sus ojitos tan brillantes y su serena y agradable sonrisa, que era un reflejo de la bondad de su persona... Pero así es la ley natural, que los hijos enterremos a nuestros padres. Estará en el cielo junto al mío, continuando la gran amistad que aquí tuvieron, junto a tu madre y mis abuelas y con tantas otras buenas personas de Pereiro que ya nos dejaron. Quiero enviar un abrazo fuerte a tu hermana Begoña, cómo sentirá su ausencia. ... (ver texto completo)
Hola Pura y demas familia, quiro daros mi mas sentido pesame por el fallecimiento de vuestro querido padre. Que en paz descanse.
Un abrazo
el señor de negro es Tomás Primo. Por cierto, ¿qien es José Gonzalez? ¿y tu?
Nun concello desta ínclita provincia, fará uns cinco ou seis anos, colocaron no Taller de Bordados un emblema da Longa Noite de Pedra, que xa fora quitado dalí na transición. Daquela saíu este meu artigo no diario provincial, que me valeu unha forte discusión con aquel rexidor, nun ágape na Deputación.

"Allí estaban el yugo y las flechas. Él, acostado, en posición de descanso, cansado ya de tantas humillaciones. Ellas, de pie, en perfecta formación.
Para sus infantiles ojos formaban un todo indisoluble. ... (ver texto completo)
hola el señor de negro no es jose gonzalez?