Esta poesía de Rosalia de Castro, a mín e unha das que máis me gusta, será de que coincidimos coa autora, o ter que vivir moitos anos fora do lugar donde nacimos.

Adiós ríos, adiós fontes:
adiós, regatos pequenos:
adiós, vista dos meus ollos,
non sei cando nos veremos.

Miña terra, miña terra,
terra donde me eu criéi,
hortiña que quero tanto ... (ver texto completo)

Moi ben Piño sigue asi, que os foreiros da Vilavella, Barxa, Pereiro, Lubian e bisbarra, sobre todo os que se encontran fora do estado cando lean a poesia é analicen o seo contido daranse conta do que é ter que emigrar.
Voulle adicar este foro esta poesia pero non ten o valor sentimental como a que nos deixou o Piño, que por certo un dos meos mellores amigos tamen lle chamamos o Piño pero este ben de Pepe.

Eu xunguin os meos boiciños
e lebeinos á arada
e no medio do camiño
esquecéume aguillada.

Erguinme ... (ver texto completo)

Quero darlle os meus paravens a Gel, por o ben que describe as tarefas que de pequenos facíamos todos os que nacemos no rural, quen non tivo vacas magotes de cabras e ovellas e todo tipo de animais. Lembro cando tiña 14 anos cando no pobo tiñamos entre todos os veciños 350 entre ovellas cabras, se coidaban cada dia do mes segun o numero de rexelos que cada un tivera, lembro que cada dia se tocaba a bocina para unha parte do pobo para onde poidera sair o magote a bocina ou corna, era en realidade ... (ver texto completo)

Barxes. Fai bastante tempo que non tiñamos noticias túas, tamén me gustan as historias que nos contas.
Teis que asomarte máis a mehudo a esta ventana de Internet, como non somos moitos os que escribimos en estos foros, se nota rápido cuando algún colle as "vacaciós algo largas."
Un saúdo.

Non te podo informar se hai neve na Vilavella, nin estuve nin falei con ninguén dalá, pero polo menos saúdote.
Non teño a cabeza mui despexada para escribir porque estou vendo un documental sobre o "insuperable"PACO de LUCÍA; esto é un auténtico espectáculo: sin duda (para min) o mellor guitarrista de sempre, mellor dito: O GUITARRISTA. Ahora, como premio, acompañado por Chick Corea. Fabuloso.
Referente ó tempo, hai un refrán que sempre oín de pequeno:

Cuando marzo marcea
non queda cabra nin ... (ver texto completo)

Quero darlle os meus paravens a Gel, por o ben que describe as tarefas que de pequenos facíamos todos os que nacemos no rural, quen non tivo vacas magotes de cabras e ovellas e todo tipo de animais. Lembro cando tiña 14 anos cando no pobo tiñamos entre todos os veciños 350 entre ovellas cabras, se coidaban cada dia do mes segun o numero de rexelos que cada un tivera, lembro que cada dia se tocaba a bocina para unha parte do pobo para onde poidera sair o magote a bocina ou corna, era en realidade ... (ver texto completo)

el del medio es paco, el tema es q vivio en eibar.. aunque ahora no se si anda por madrid

Fixome moita gracia o do psiologo, tes razón ahora os nenos hay que traelos entre algodons con tanto trauma, creo que os traumatizados somos os adultos, nos pasamos por moitas dificultades vimos moitas cousas oimos outras tantas e aqui estamos ca nosa mente tan sana e felices de recordalas. Nas cola castigaban duro e nos pegaban con moita frecuencia incluso alguns nenos se vian discriminados por certos maestros sin embargo aqui estamos sin ningun trauma todo o de ahora e cuento e unha trama dos psicologos ... (ver texto completo)

Qures que te conte o que fixen o fin de semana descansar descansar e desscansar o viernes non traballei o sábado tampouco o domingo pois tampouco asique fixate se quedei descansada, bueno a parte de facer as cousiñas do meu lar, que te parece "divertido, eh". he moi sano de vez en cuando facer un parón destos non te parece?

En Madrid xa se fixo 3 anos seguidos e moi ben, este antamen se propuso pero hay xente que parece que se cansou todos puñan impedimentos, polo tanto creo que como decindes facelo na Vilavella tampouco o vexo claro; de todos modos por si cae eu xa quedo apuntada adeus amigos.

Estou de acordo con Varela, coido que se fai un pouco lonxe para unha comida; inda que o menú promete.
Ata despóis.

Mi pregunta, no es un poco lejano el sitio, mejor seria un dia ponernos todos de acuerdo y hacer algo na Vilavella.
Un saludo

Con toda a súa inocencia e mansedumbre das ovellas, a veces tamén dan sorpresas é sacan o xenio.
Non se me olvida a robada que me dou un carneiro, pilloume descuidado, ven correndo por detrás, e doume un golpe tan fuerte que me tirou o suelo ¡e con que forza! deixoume como un Nazareno, coa cara e maus todas ensangrentadas, máis un fuerte dolor nas nalgas do golpe, (ainda era un rapaz)
O carneiro era enorme, tiña unhos cornos de impresión, parece que o estou vendo... Esto era en Castromil, con deciros ... (ver texto completo)

Claro, no mundo ovino pasa como en todalas especies, eles mais elas son da mesma raza, pero ben diferentes: elas doces e tranquilas e eles e bravos e ásperos, jajaja, bueno, sin ánimo de xeneraralizar, que tamén hay excepcións. A min único recordo semitraumático que me quedou das ovellas foi a pena que me daban os cordeiriños cando eran moi pequenos para ir pro monte co rabaño e quedaban soiños todo o día no curral berrando pola nai. ¡Qué angustiada me puñan! E para colmo en casa ríanse de min. Menos ... (ver texto completo)

Saudos a todos: Xa sei que é lunes e quedastes cansados de tanto brincar no fin de semana, pero xa podedes empezar a darlle os dedos e contar como vos foi. Eu, tuve de todo, a mañá foi algo tensa co carcamal do cura, despóis arreglouse un pouco o día, un bo xantar, boa compañía... e a pasalo ben. Hoxe un día normal de traballo, e a continuar a semana.
Unha aperta.

pili q te parece a cara de felizidad da nosa mai coasua neta avelina estaba muy guapa e feliz como senpre q estaba conmigo de vacacios ojala se vovera a repitir

que guapa estaba a nosa nai sabes quelle costaba sair da casa pero un a vez que o facia pasabao moi ven sempre estaba rindo e quen ven o pasaban os dous.

Gracias a todos por su ayuda.
Lidia

Con toda a súa inocencia e mansedumbre das ovellas, a veces tamén dan sorpresas é sacan o xenio.
Non se me olvida a robada que me dou un carneiro, pilloume descuidado, ven correndo por detrás, e doume un golpe tan fuerte que me tirou o suelo ¡e con que forza! deixoume como un Nazareno, coa cara e maus todas ensangrentadas, máis un fuerte dolor nas nalgas do golpe, (ainda era un rapaz)
O carneiro era enorme, tiña unhos cornos de impresión, parece que o estou vendo... Esto era en Castromil, con deciros ... (ver texto completo)