el del medio es paco, el tema es q vivio en eibar.. aunque ahora no se si anda por madrid
Fixome moita gracia o do psiologo, tes razón ahora os nenos hay que traelos entre algodons con tanto trauma, creo que os traumatizados somos os adultos, nos pasamos por moitas dificultades vimos moitas cousas oimos outras tantas e aqui estamos ca nosa mente tan sana e felices de recordalas. Nas cola castigaban duro e nos pegaban con moita frecuencia incluso alguns nenos se vian discriminados por certos maestros sin embargo aqui estamos sin ningun trauma todo o de ahora e cuento e unha trama dos psicologos ... (ver texto completo)
Con toda a súa inocencia e mansedumbre das ovellas, a veces tamén dan sorpresas é sacan o xenio.
Non se me olvida a robada que me dou un carneiro, pilloume descuidado, ven correndo por detrás, e doume un golpe tan fuerte que me tirou o suelo ¡e con que forza! deixoume como un Nazareno, coa cara e maus todas ensangrentadas, máis un fuerte dolor nas nalgas do golpe, (ainda era un rapaz)
O carneiro era enorme, tiña unhos cornos de impresión, parece que o estou vendo... Esto era en Castromil, con deciros ... (ver texto completo)
Claro, no mundo ovino pasa como en todalas especies, eles mais elas son da mesma raza, pero ben diferentes: elas doces e tranquilas e eles e bravos e ásperos, jajaja, bueno, sin ánimo de xeneraralizar, que tamén hay excepcións. A min único recordo semitraumático que me quedou das ovellas foi a pena que me daban os cordeiriños cando eran moi pequenos para ir pro monte co rabaño e quedaban soiños todo o día no curral berrando pola nai. ¡Qué angustiada me puñan! E para colmo en casa ríanse de min. Menos ... (ver texto completo)
pili q te parece a cara de felizidad da nosa mai coasua neta avelina estaba muy guapa e feliz como senpre q estaba conmigo de vacacios ojala se vovera a repitir
que guapa estaba a nosa nai sabes quelle costaba sair da casa pero un a vez que o facia pasabao moi ven sempre estaba rindo e quen ven o pasaban os dous.
Gracias a todos por su ayuda.
Lidia
Con toda a súa inocencia e mansedumbre das ovellas, a veces tamén dan sorpresas é sacan o xenio.
Non se me olvida a robada que me dou un carneiro, pilloume descuidado, ven correndo por detrás, e doume un golpe tan fuerte que me tirou o suelo ¡e con que forza! deixoume como un Nazareno, coa cara e maus todas ensangrentadas, máis un fuerte dolor nas nalgas do golpe, (ainda era un rapaz)
O carneiro era enorme, tiña unhos cornos de impresión, parece que o estou vendo... Esto era en Castromil, con deciros ... (ver texto completo)
pili q te parece a cara de felizidad da nosa mai coasua neta avelina estaba muy guapa e feliz como senpre q estaba conmigo de vacacios ojala se vovera a repitir
mikel espero q lito ya este conpletamente recuperado un abrazo teresa
ya un poco mejor esperando a marcapasos---la casa de pereiro creo q ya sigue para adelante aunque me han dicho q hoy nieva.. un biko a todos los foreros.. un biko-- muxu bat
mikel espero q lito ya este conpletamente recuperado un abrazo teresa
¡Hola! son Maria a filla da Xia e do Agustin, gustariame moito que puserandes fotos dos carnavales deste ano, perdonai o meu galego, non o escribo demasiado ben, un saludo para toda a xente do Tameiron
¿donde para o maradona do canizo? remi
Ja, ja ¡qué gracioso o teu comentario! Cuesa indumentaria non creo que fora moi lexos en moto, anque mirando o montón de neve... nin con abrigo nin casco, pero conocendo como o conozo ben seguro que por intentalo non quedou.
Que non lle podiamos contar nos a toda esta xente deste "satelite".
Un abrazo a tod@s
Soy Lidia M. Ponte Bandeira, Brasil, nieta de Eladio Pousa Barja y Josefa Barja Rodrígues. Eladio era hijo de Pedro Pousa y Edwiges Barja. Josefa era la hija de Antolín Barja y Dolores Rodrigues. Mis abuelos nacieron en Gudiña-Erosa. Eles eran primos y llegaran a Brasil, donde se casaran en 1916. Me pregunto acerca de los parientes BARJA y POUSA.

Lidia
Meu nome é Monica Nigro Pousa, sou brasileira neta de Eladio Pousa Barja, filho de Pedro Pousa e Edwigues Barja.
Es una foto preciosa, en blanco y negro, la nieve amontonada, la moto desafiante, el chico con su flequillo al viento y jersey de cuello alto pero sin abrigo (señal de inconsciencia y juventud), las casas antiguas..., en fin, una foto de poster. Y algo entenderé de fotos, ¿no?;-)
Ja, ja ¡qué gracioso o teu comentario! Cuesa indumentaria non creo que fora moi lexos en moto, anque mirando o montón de neve... nin con abrigo nin casco, pero conocendo como o conozo ben seguro que por intentalo non quedou.