Cuando eramos niños
Ballesteros, como le anda mi cuate, le veo asi un poco triste, ya me contara que problemas tiene y si yo le puedo, a si como no quiere la cosa echarle un cable.

Una paisana viene a confesarse y le dice al cura, mire padrecito estoy muy arrepentida, me estoy acostando con el cura de la iglesia de enfrente.

El cura, bueno cuantas veces le tengo que decir que esta es su iglesia.
Andiomo, pertuti, el viernes pasti para tuti.
Varela. Ben seguro que pasache un bon rato co conto, tes que pedirlle a Inda Cho Sei, que conte outro mui bon do cura do Tameiron, él non estaba no alto da figüira pero andaba cerca, está enterado.
Ballesteros, sigue contando algún relato máis, o tema non importa, son mui entretenidos, te explicas mui claro é ben.
Hola, amigo, gracias por tus palabras; siempre habría algo que contar, el problema quizá esté en saber si el receptor lo va a aceptar con la misma ilusión que con la que se escribe. A veces borro mensajes, antes de enviarlos, porque pienso que eso no le importa a nadie, que no va a gustar, sobre todo cuando cuento alguna anécdota en primera persona. Ya vés, todo lo contrario a lo que piensa algún "iluminado". Cuando escribo algo, lo hago con la satisfacción de que le gustará a quien lo vaya a leer, ... (ver texto completo)
Ai, Piño. Ése conto non pasaría certas censuras. Púxeno hai tempo no foro do Tameirón, e non durou nada: marcárono coma ofensivo repetidamente. Conteillo a dous curas un día, ó da Mezquita e a un noviño do Tameirón que anda no seminário de Ourense, e só pareceu gustarlle ao da Mezquita. O outro... non sei nin como explicarcho.
E eu non quero ser tan rexeitado como a colega Pita, que deus lle conserve o seu humor.
Non, non, noncontes ô conto do cura do Tameirón.
Nahún seas malo conto de unha vez, xa istá ben xa istou a esperar demasiado.
Unha aperta.
Ai, Piño. Ése conto non pasaría certas censuras. Púxeno hai tempo no foro do Tameirón, e non durou nada: marcárono coma ofensivo repetidamente. Conteillo a dous curas un día, ó da Mezquita e a un noviño do Tameirón que anda no seminário de Ourense, e só pareceu gustarlle ao da Mezquita. O outro... non sei nin como explicarcho.
E eu non quero ser tan rexeitado como a colega Pita, que deus lle conserve o seu humor.
Son as lampreas do 252525 que as quere trocar por un cabrito o que da un cabrito por elas, non lle percevin ven o que quere, que vo lo diga el mesmo.
Saudiña
Aprezado ingazo, tú facendo honor o nome recollendo, iso a min nahún me molesta, más aquí falla algo, ou e a memoria, ou a vista. Sobre o que dices das Lampreas eu so sey que na Barxa quein nas puso foy un amigo do Barxés, que eu ainda nahún pude coñecerlo. Pode ser que algún dos dois cas quixerin cambiar por o señor cabrito, más eu disto nahún sey nada.
Unha aperta.
Nunca imgine que este Meares tarde me rir coa historia do padre que ben, espero que tamén ten algo das nosas casas e como vivían antes.
Muy bueno, me he reido todo y mas.
Varela. Ben seguro que pasache un bon rato co conto, tes que pedirlle a Inda Cho Sei, que conte outro mui bon do cura do Tameiron, él non estaba no alto da figüira pero andaba cerca, está enterado.
Ballesteros, sigue contando algún relato máis, o tema non importa, son mui entretenidos, te explicas mui claro é ben.
Son as lampreas do 252525 que as quere trocar por un cabrito o que da un cabrito por elas, non lle percevin ven o que quere, que vo lo diga el mesmo.
Saudiña
Voume deitar que mañan teño moito chollo que facer e recordó cando estabamos a decir, que lata mañan temos que traballar, pero eu digo agora, que sorte que teño traballo.
Xa falaremos
Saudiña
Son as lampreas do 252525 que as quere trocar por un cabrito o que da un cabrito por elas, non lle percevin ven o que quere, que vo lo diga el mesmo.
Saudiña
Cuesto siñorini Dn. Pepe li gusti el huveoti, a qui a Napoli an pueti un Ristorante que suo nome e "La gallina huevona" su espechalidade e a Gallina a parrilla.
"Picholotes" dicho en romano seria a si: Pichulini di forma ridonda y con un apertuti in su a cabecha, largo y tremdi rico calienti por la tardi y por la mañani. En España es la vulgar penca o guarda rios. Es mas exquisita la trucha.
Grachi ragazi por tu as parolis.
(Conto popular)

Aquel crego tiña unha boa criada.
Unha tarde saíron os dous á horta, e deitáronse á sombra dunha ameixeira.
Encaramado na árbore estaba un rapaz, papa que che papa ameixas.
O cura maila criada comezaron a xogar, e como ela quedase de cara para arriba, decatouse daquela presencia non esperada e, bafexando, murmuráballe ao crego na orella.
--Señor cura, señor cura: un rapaz.
E o cura contestaba rosmando:
--Lo que salga, lo que salga.
--Señor cura, un rapaz, un rapaz... -teimaba ... (ver texto completo)
Nunca imgine que este Meares tarde me rir coa historia do padre que ben, espero que tamén ten algo das nosas casas e como vivían antes.
Muy bueno, me he reido todo y mas.
Vulgarmente dicho pici factorias, en este caso las llamariamos lampreofactorias.
en Romano seria un montone di acua para la cria di lambreti.
Crachie por tu participacione y e tenido una emorragie de satisfachoni, un bachi
por tu as paroles.
(Conto popular)

Aquel crego tiña unha boa criada.
Unha tarde saíron os dous á horta, e deitáronse á sombra dunha ameixeira.
Encaramado na árbore estaba un rapaz, papa que che papa ameixas.
O cura maila criada comezaron a xogar, e como ela quedase de cara para arriba, decatouse daquela presencia non esperada e, bafexando, murmuráballe ao crego na orella.
--Señor cura, señor cura: un rapaz.
E o cura contestaba rosmando:
--Lo que salga, lo que salga.
--Señor cura, un rapaz, un rapaz... -teimaba ... (ver texto completo)
La lamprea se da en el bajo Miño y es conocida como la vampira del rio, tiene la boca redonda y una especie de ventosas que pegan a sus enemigos hasta sacarles la sangre. Su carne es deliciosa y en Ourense hay muchos sitios que la preparan muy bien. Dicho esto aprovecho la ocasión, para contar algo de cuando eramos pequeños y como viviamos.
Mi casa como la de muchos era todo diafano la parte de arriba. Lo principal era la lareira y los escanos en los cuales se hacia la vida, cenar, merendar etc ... (ver texto completo)
En nada para dar os meus parabens por
. querer participar neste foro e os seus agradecidopor moi na nosa lingua materna. Eu estaba animado para ter o seu xeito esas pasaxes pouco das nosas vidas e como vivían antes. Estabamos máis humana e da familia o pouco que eu creo que entre nós. Grazas
Ahora lo digo en Castellano, gracias amigo o amiga (Oengazo)