Que gran verdade contas Piño, respeito o das seituras e mais todo o que eran as tarefas do campo antigamente. Falando das minas de Rio Tinto meo abó falecido no ano 70 con 98 anos nos contaba as suas camiñatas de Galicia a Huelva a traballar as minas.
Referente a foto, a faceira temblou menudos seitureiros, non haberia entre vos algun das Carvalhas perto da Muimenta, concello de Vinhais, que seria o mellor
familiar do 25, que tanto segou por todas as terras da contorna fai moitos anos.
Unha grande ... (ver texto completo)
O Paraíso comeza tantiño antes.
Bueno tendriamos que verlo, los dos paraisos existen, uno comienza antes y el otro le sigue.
No hablen de política, para eso estoy yo, ahora tengo que felicitar al Rey por sus declaraciones con relación a los impresentables de los catalanes que salieron a la calle el día de la Diada,éstos tienen mala memoria y estan buscando que se la recordemos otra vez.
Señor Rajoy tome las medidas necesarias por el bien de España, fuera diputaciones así como parlamentos regionalistas, es mejor esta medida que una depndencia total de Alemania.
No me quiero olvidar del inombrable, que descanse en paz.
Pero homiño dua cana, voçe tahún intelectuale que pretende ser y as coisas que dice, fazase mirar a redonda que téin por cima do cuello, perdón se me equivoco y resulta que e cuadrada, pois téin mais xeito de ser, doutra maneira nahún diría o que dice.
Perdoe por meter as narices donde nahún me xaman.
Unha aperta.
Ja, ja, ja, humor non te falta; pero que sepas que esa é a disculpa que poin os homes que non queren cociñar, non entendo como os millores e máis grandes cociñeiros do mundo son, precísamente, homes, non mulleres.
Tamén é verdai que non se pode ser bon en todo e tú xa eres bon alcalde, bon maestro, bon amigo, bon home... Así que dedícate ahora ó que queiras que xa o teis ben ganado.
Saludiños a tod@s.
Nunha novela de KING ("El misterio de Salem Lot", creo lembrar) dicíalle o padre Calaham? a un profesor:
"Un buen maestro, como una buena esposa, es una perla inapreciable".
Eu teño o título de mestre, pero o de perla inapreciable non hai xeito de obtelo en ningures.
Pero sí teño unha perla inapreciable na casa. Iso sí.
Pareceme noi ben. entonces cando podas me mandas tamen o telefono e cando me queda rexistrado o teu correo xa te mando o meu, cando me mandes as fotos pasareille al menos unha o meu irmao estará encantado de vela, seguro. Eu tamen teño pensado ir no puente Do Santos. Un abrazo amiga e outro pra ti Piño
Ok, Pepita. Pero non fai falta que lle envíes fotos miñas o teu irmao pra conocerme, pois non ten máis que darse unha voltiña polo foro do Pereiro, alí hai fotos da xuntanza e de algún foreiro, como o Barxes, o Juan, a Gel, a Sofía, unha servidora, je, je... (teño pendiente subir alguha mais).
Faltaban, entre outros, o Piño e o Inda, así que porei eiquí, neste foro, a que nos ficemos os tres co Barxes no Cortello dos Lobos...:-)
¡Hasta prontiño!
O traballo de espantapáxaros ben podería ser unha ocupación alternativa, se ben cabería a posibilidade de que os páxaros pousaran en min e me deixaran os ombreiros coma o pao dun poleiro.
O da comidiña xa che ven sendo outra cousa, que tanto a muller coma min somos inda precavidos dabondo contra a posibilidade de envelenamento.
Tamén é certo --non o negaréi-- que se hai que cortar unha freba de xamón sonche ben capaz de cortala.
Ja, ja, ja, humor non te falta; pero que sepas que esa é a disculpa que poin os homes que non queren cociñar, non entendo como os millores e máis grandes cociñeiros do mundo son, precísamente, homes, non mulleres.
Tamén é verdai que non se pode ser bon en todo e tú xa eres bon alcalde, bon maestro, bon amigo, bon home... Así que dedícate ahora ó que queiras que xa o teis ben ganado.
Saludiños a tod@s.
No hablen de política, para eso estoy yo, ahora tengo que felicitar al Rey por sus declaraciones con relación a los impresentables de los catalanes que salieron a la calle el día de la Diada,éstos tienen mala memoria y estan buscando que se la recordemos otra vez.
Señor Rajoy tome las medidas necesarias por el bien de España, fuera diputaciones así como parlamentos regionalistas, es mejor esta medida que una depndencia total de Alemania.
No me quiero olvidar del inombrable, que descanse en paz.
No esta mal el comienzo, esperemos ver mas partidos como este. Que color mas bonito el blanco.
Hasta mañana
Felicidades Manuele, por el xogo da bola del madride, depois de ver lo visto tenemos equipo.
Unha aperta.
O Paraíso comeza tantiño antes.
Que lastima que nahún posa decirlo, assín nahún a maneira de saberlo, dice voçe que nahún comeu conmigo, creo, pois eu acostumo a comer con persoas, do contrario eu me daría conta, dice voçe que tomei munta confianza, creo que debido o que dice o sinor dunha persoa que istá de corpo presente, so fixen contestar a medida sua. Sento o acontecido co seu familiar, más le recordo que o sinor que istá de corpo presente nahún comenzará a contienda.
Unha aperta.
Home, vai, ¿e non te ofreciche a sustituila un anaco, pobriña? ¡Qué pouco solidario, sorpréndeme en tí!:-) É broma. ¿Qué tal levas esa jubilación? Aparte de observador da labranza de Lubián, ¿descubriche algún arte secreto no que ocupar este tempo que ahora xa non dedicas a enseñanza pública? Espero que disfrutes de este merecido descanso. E, polo menos, teraslle a comidiña feita a Tere cuando chegue do seu curro, ¿non? Qué menos...
Unha aperta pra tod@s, os ocupados e os desocupados.:-)
O traballo de espantapáxaros ben podería ser unha ocupación alternativa, se ben cabería a posibilidade de que os páxaros pousaran en min e me deixaran os ombreiros coma o pao dun poleiro.
O da comidiña xa che ven sendo outra cousa, que tanto a muller coma min somos inda precavidos dabondo contra a posibilidade de envelenamento.
Tamén é certo --non o negaréi-- que se hai que cortar unha freba de xamón sonche ben capaz de cortala.
Amigo Inda, polo que vexo (leo) estás estrenando a "reforma", e felicítote por chegar a ela, a ver se todos temos a misma suerte, xa que non se pode perder a "esperanza" pra sempre.
Espero que ó dispor de mais tempo nos acompañes mais seguido nos foros da contorna.
Saludos.
Así é, Ballesteros. Comprendo que nos tempos que corren, xubilarse aos sesenta co 100% da base reguladora é un privilexio. Mais non teño porque rexeitalo. Eu viña disfrutando do traballo nos 37 anos e sete meses de docencia, e ata cabe a posibilidade de que moitos dos alumnos tamén disfrutaran das miñas clases, a pesares das matemáticas. Así é que dei o paso o 31 de agosto, así como... prorrogando as vacacións..., e non extraña-los alumnos e o bó ambiente no meu instituto.
Pero sempre hai cousas que facer. Penso que nunca aprenderei a aburrirme. Por iso, cando un foro comeza a aburrirme tantiño..., dou media volta, e busco outro entretenimento, inda que só sexa afilar un guizo. ... (ver texto completo)
Gracias Gel por sacarme de dudas, cuantas voltas lle dei a esta foto solo fui capaz de sacar a tí, o barxes por intuición e por suposto o Rafa que e inconfundible pero a teu primo imposible porque está totalmente cambiado eu tiña a imaxen del de cando iba pola Vilavella, de eso fai moitísimos anos, moi rubio e moito pelo, Como me alegro de saber quen son todos, espero que pronto nos podamos ver en persona un abrazo pra todos.
Claro Pepita, referente ao mei primo, xa queda pouco daqueles rizos rubios que tiña naquela foto que puso no foro da Vilavella jajaja.
Juan, que sigues tan guapo como daquela! Apertiñas.
Tus plumas blancas y viejas no las pasees mucho por la carretera de Santigoso, no vaya a ser que el mariquitas te coja en pantalon corto.
Y no te la salva ni la Esperancita...
Una hemorragia Sr. Varelilla
JIMENEZ... Sos un boludo. Cuando pase por Santigoso me ataco un oso, vos sabes si este oso es maricón, porque vos me pareces un julandrón, contestame mañana, ya estoy medio metido en el catre.
Besitos o piquitos como dice mi colega Chuchi
No esta mal el comienzo, esperemos ver mas partidos como este. Que color mas bonito el blanco.
Hasta mañana