Lito e Carmen, aunque se nos foron os seres mais queridos, no Pereiro sempre teremos a nosas raices, e mentras o ir por a calle te encontres con alguen con quen charlar un rato e recordar tempos bonitos, sempre teremos algo polo que ir a el. O fin io cabo, casi todos somos parentes, ios que non o son e como si o foran. Apertas
es por ese enraizamiento en la tierra por lo q me he decidido a intentar hacer algo en pereiro.. porque sino la casa de la abuela tb se va al suelo y el resto de cosas desaparecen... esperamos vernos pronto
un abrazo
Esta SEMANA SANTA me voy a Vilavella, se que el tiempo no va ha ser muy bueno pero no impota se aguantará yo cuando salgo del tunel de la Canda y veo al fondo ese pueblo se me llena el cuerpo de alegría haga frio, llueva o caigan chuzos de punta, lo que importa son esos airiños que te llenan los pulmones y te arrastran con toda esa contaminación que llebamos en ellos. un abrazo a todos
Quien me iva adecir que el inda-cho-sei eras tu, como pasan los años he visto las fotos de las fiestas que haceis en LUBIAN, hay que ver como os lo pasais seguis la misma linea de antaño. Algunos los he conocido otros no me gustar, ia saber que es de Tino y su primo que creo que se llamaba Miguel Angel. hace años estaba en Mdrid me llamó para vernos un día y al final no se porque no nos llegamos a encontrar. El y Tino siempre nos llamaban primas que tiempos aquellos, cuentame algo sobre ellos ¿Vale?
Pois si que me conoces, como lle dixe o Juan, que tamen he teu primo ¿non?. Nos viviamos enfrente da casa da chata unha casa con un corredor a miña irma e eu somos gemelas, seguro que xa te darás conta. Non sabía que estabas en Holanda nin que se hbía morto a tua mai. Un saludo´por certo o Peteretiño e meu primo.
Don Peteretiño. Rosalia e demais ilustres galegos predicaron co seu exemplo. Ahora, si se molestaron en clasificar os galegos, eso sabran-ho eles. Algun pensamento ainda lle quedaria no tinteiro. Unha cousa e como eres, outra como te ves e a terceria como te ven os demais, e pra cada cual a tarea de clasificarse a si mismo da maneira que lle pete e que mais feliz lle faga. E os demais a seguir opinando, eso si, estou de acordo contigo, sempre con respeto. Saudos
Se ha muerto Manolo el hijo de D. Paca. Este hombre si que quería al lueblo y a sus gentes, dejó escrito que sus cenizas las llevaran a Vilavella y las echaran en la finca que tienen en la Tapada, y ellos como sabeis no son nativos del pueblo y tampoco hablaban gallego pero se sentian tan gallegos como el que más. Yal menos siento mucho su muerte. GEL: Tu eres del Pereiro yo a ti te conozco eres sobrina de la Chata ¿no?
Si, Pepita, a misma. Entre os 14 e 16 anos fun muto pola Vilavella, por eso me sonan os vosos nombres (casi todos) e conozo algunha xente das fotos. Paseio moi ben naquel tempo e teño moi gratos recordos da xente da Vilavella. Si me dices de que familia eres, seguro que te conozco. Unha aperta.
pura carmen no tiene email pero cuando quieras aqui estamos por cierto en markina teneis vuestra casa para cuandoquerais.. carmen se ha emocionado pues pensaba q no tenioa nada ni nadie alli

un beso mikel
Lito e Carmen, aunque se nos foron os seres mais queridos, no Pereiro sempre teremos a nosas raices, e mentras o ir por a calle te encontres con alguen con quen charlar un rato e recordar tempos bonitos, sempre teremos algo polo que ir a el. O fin io cabo, casi todos somos parentes, ios que non o son e como si o foran. Apertas
¡Mira que mereceu a pena recuperar esta fonte!, eu xa nin me acordaba dela e cuantas veces pasei por ahi
Xa tiña coñecemento do pasamento de Don Manuel Alonso Novo (nacido en Lubián cando seu pai era o practicante deiquí). Foi senador do PSOE pola provincia de Zamora na lexistura de 1.979-82. Logo abandonou esta formación e integrouse noutra de nova creación (PASOC), na que militou tamén seu irmán Luis (que foi deputado da Asamblea de Madrid), fundada por Alonso Puerta.
Que a súa morte sexa precisamente ese pasamento a mellor vida.
Xúntome o dor pola perda, inda o recordo nun primeiro mitin en Lubián cando saiamos das longas sombras. Tamén recordo o seu pai e a súa nai, e aquelas parlotadas filosofais que mantiñan coa miña abóela a mida que degrañaban as noticias do “El correo de Zamora”. Todos os días achegábanse a Lubián a tomar café, despois a carreteira nova, que como el dicia: “no es apta para mi seiscientos” e a idade o foi apartando pouco a pouco.
Cando chegou don Miguel a Lubián, facía máis cartos o capador ca o veterinario.
O Paulino tocaba o chiflo, e saíamos todos os rapaces pensando que era o afiador, por aquelo do seu artiluxio a pedais; pero o capador non era do noso interés, sempre enriba da porca.
Daquela saíu un novo decreto vedando a actividade dos capadores en favor dos veterinarios. E don Miguel non facía vida do Paulino, porque toda a xente valoraba máis a experiencia do de Pentes ca os estudios do veterinario.
E tanto se ... (ver texto completo)
A xustiza neste caso exerceu unha presión estéril. Despois pasou o que pasou, saíron capadores de tódalas casas e foi a perdición de moitos cabritos e porcos.
Cando chegou don Miguel a Lubián, facía máis cartos o capador ca o veterinario.
O Paulino tocaba o chiflo, e saíamos todos os rapaces pensando que era o afiador, por aquelo do seu artiluxio a pedais; pero o capador non era do noso interés, sempre enriba da porca.
Daquela saíu un novo decreto vedando a actividade dos capadores en favor dos veterinarios. E don Miguel non facía vida do Paulino, porque toda a xente valoraba máis a experiencia do de Pentes ca os estudios do veterinario.
E tanto se ... (ver texto completo)
Xa tiña coñecemento do pasamento de Don Manuel Alonso Novo (nacido en Lubián cando seu pai era o practicante deiquí). Foi senador do PSOE pola provincia de Zamora na lexistura de 1.979-82. Logo abandonou esta formación e integrouse noutra de nova creación (PASOC), na que militou tamén seu irmán Luis (que foi deputado da Asamblea de Madrid), fundada por Alonso Puerta.
Que a súa morte sexa precisamente ese pasamento a mellor vida.
Acabados os renovos botei as vacas pro caudillo, deixando solo na casa unha novela chamada Corala que trataba de amansar, e a Garbosa a punto de parir.
O tío José que era un home moi entendido, advertiume un día que como non le botara a miúdo o xugo encima a novela, podía non tela presta para herba nin a carrexa.
O problema era que na corte non tiña máis vacas, e cúa Garbosa naquel estado non a podía xunxir.
Dandole voltas ó tema, veume unha idea á cabeza que aviado puse na practica. No corral, ... (ver texto completo)
¡Muy ben! me gusta ó relato. Hay que reconocer que tuveche moita suerte, mira que si lle da o veterinario por vacunar a parexa contra o errago, como facían varias veces, ¡liaba boa.!
Saludos.
Acabados os renovos botei as vacas pro caudillo, deixando solo na casa unha novela chamada Corala que trataba de amansar, e a Garbosa a punto de parir.
O tío José que era un home moi entendido, advertiume un día que como non le botara a miúdo o xugo encima a novela, podía non tela presta para herba nin a carrexa.
O problema era que na corte non tiña máis vacas, e cúa Garbosa naquel estado non a podía xunxir.
Dandole voltas ó tema, veume unha idea á cabeza que aviado puse na practica. No corral, ... (ver texto completo)
Hola Lito y Mikel, me alegro encontraros por aqui, dile a Carmen que me mande un correo que me gustaria tener contacto con ella, bien a mancobar@terra. es o purabarja@vitalube. com.
Y respecto a las fotos de Nela y Feliz yo no tengo ninguna, pero si recuerdo ver una en esas mismas escaleras con Xefa y Mariquita, cuando la encuentre te la envio. Un saludo a los dos.
pura carmen no tiene email pero cuando quieras aqui estamos por cierto en markina teneis vuestra casa para cuandoquerais.. carmen se ha emocionado pues pensaba q no tenioa nada ni nadie alli

un beso mikel