Me he enterado de que ha muerto Nis (el hijo de la Natalia), desde aquíle expreso mis mayores deseos de ánimo y mi sentimiento por lo ocurrido. Descanse en paz.
Aquela mañán acompañárame ata o castelo de Fuensaldaña o noso veciño Jorge, quen quería arranxar na Demarcación de Estradas de Castela e León Occidental, en Valladolid, un asunto dunha expropiación da autovía nas Coruxeiras.
Coma un lóstrego chegamos ao aparcamento do castelo, sen paradas polo camiño. E nada máis aparcar, Jorge botouse fóra, xa coa man na petrina, cara un seto que había entre o patio do castelo e un colexio de primaria.
--Quietiño! --berreille antes de botare el a ferramenta contra ... (ver texto completo)
Graciñas por no meter ningun galego no muro
Totale un cigano dicide confesarse, a coisa que le dice al sinor cura robe unha pita,-bueno pues rezas un padre nuestro y le entregas la pita o seu dono,-nahún pois a pita xa a comin,-sendo assín se la pagas,-nahún sei de quéin podia ser istaba no camiño,-entoces rezas un rosario colles 20 E. y al salir de la igrexa se los entregas a la primera persoa que alcuentres, totale que sai el cigano y se encuentra en la primera esquina unha xica de buen ver, dice te toca a tí assín lo dice el sinor cura,-el ... (ver texto completo)
Munto bueno Dn. Ricardo, más nahún tiña que poñer o meu nome, pois eu me comunico con Ispaña, quero pensar co sinor se refiere al acento andaluz, más como queira que sexa teño que recoñecer que voçe es único, claro ísto mo comenta o padre dice ponle algo a ise sinor que merece a pena, que escrebe como Dn. Miguel, o apellido nahún lo poño por dudar si é coa b grande ou cua piquena. De tudas maneiras Dn Xosé como é andaluz o mellor le gostaba que enxeran a poza.
Unha aperta.
Sinor Telesforo: Da gosto leer os seus escritos, parece o das orellas y apapada grandes con sus descriciones y no sólo iso sinahún que resaltando lo de la mula, para que nos enteremos todos que no es un animale de carga, bueno recordando al sinor Benedicto XVI, que la sacó del nacimiento de Niño Xesus fixo del Dios padre, en definitiva que o sinor le pone en el lugar que le corresponde, ahora referiéndome al fondo de su mensaxe istou totalmente de acordo co sinor, ssín ir más lexos iste día nahún ... (ver texto completo)
Gracias, hombre.
¿Don Camilo José? Algo le he leído, como "Viaje a la Alcarria" o "La Colmena", pero fíjate, querido ex de mi compañera, que lo recuerdo más por la escena televisiva en la que afirmó que era capaz de succionar una palangana de agua por el ano. ¡Eso sí que era una lavativa!
La mula tirando del tranvía, estampa que yo no viví, está inspirada en Booth Tarkington y su novela "El cuarto mandamiento".
Si no recuerdas cuál es ese mandamiento, pregúntaselo al padre, que él seguro que ... (ver texto completo)
Que bo o da yaya... ¡jajaja!
Una mula solitaria tiraba del tranvía, y a veces lo descarrilaba, en cuya coyuntura bajaban del torpe carromato sus pasajeros y ayudaban a volverlo a encarrilar.
Realmente era justo que tuvieran deferencias de esta naturaleza para con él, pues era el tranvía un vehículo amable y poco exigente. Así, podía una señora silbarle desde la ventana del piso segundo de su casa, y bastaba esto para que el tranvía aguardase mientras la dama cerraba la ventana, se ponía sombrero y abrigo, bajaba la escalera, ... (ver texto completo)
Sinor Telesforo: Da gosto leer os seus escritos, parece o das orellas y apapada grandes con sus descriciones y no sólo iso sinahún que resaltando lo de la mula, para que nos enteremos todos que no es un animale de carga, bueno recordando al sinor Benedicto XVI, que la sacó del nacimiento de Niño Xesus fixo del Dios padre, en definitiva que o sinor le pone en el lugar que le corresponde, ahora referiéndome al fondo de su mensaxe istou totalmente de acordo co sinor, ssín ir más lexos iste día nahún sei por qué motivo ni razón o telemovil deixou de funcionar totale que me istaban a buscar, claro tudos preocupados y eu ssín saber nada, antes isto nahún acontecia había tempro pra tudo.

Unha aperta. ... (ver texto completo)
Una mula solitaria tiraba del tranvía, y a veces lo descarrilaba, en cuya coyuntura bajaban del torpe carromato sus pasajeros y ayudaban a volverlo a encarrilar.
Realmente era justo que tuvieran deferencias de esta naturaleza para con él, pues era el tranvía un vehículo amable y poco exigente. Así, podía una señora silbarle desde la ventana del piso segundo de su casa, y bastaba esto para que el tranvía aguardase mientras la dama cerraba la ventana, se ponía sombrero y abrigo, bajaba la escalera, ... (ver texto completo)
Iso, iso: a xubilación aos sesenta!
Nos anos sesenta éramos moitos os rapaces labregos en Lubián. Como non había televisión, os pais ían cedo para a cama e facían fillos á esgalla. Aquelas eran familias numerosas, e non as de agora.
Tamén había vacas a fartar: trescentas na vacada da serra, cen na veceira que se levaba ao campo, máis as parellas de mansas para o traballo e as becerras que inda eran pequenas para botalas para a serra.
Moitos rapaces labregos, cando se ceibaba unha faceira de rastrollo no acordo, íamos coas becerras ... (ver texto completo)
No sé porque me parecía tan cercano esté gran escritor que nos ha dejado.

El sístema está roto y perdido´por eso tenéis futuro.
-José Luis Sanpedro-
Un día, estaba Diógenes comiendo un plato de lentejas sentado en el umbral de una casa cualquiera. No había nada en toda Atenas más barato en comida que el guiso de lentejas. Dicho de otra manera, comer guiso de lentejas era definirse en estado de la mayor precariedad. Pasó un ministro del emperador y le dijo: — ¡Ay! Diógenes, si aprendieras a ser más sumiso y a adular un poco al emperador, no tendrías que comer tantas lentejas. Diógenes dejó de comer, levantó la vista y mirando al acaudalado interlocutor ... (ver texto completo)
Fíjate, querido Piño, qué bien escribe el gallego nuestro buen amigo Zé. Le enseñan castellano y brasileiro en el convento de Pernambuco, y lo que aprende es el gallego.
Aquel día en El Campo Grande, cuando viste a mi adorado Zé das Carvalhas, la que iba de bracete con él no era yo, que esta Pitina ya era su ex. ¿Las faldas de ella eran negras? Por que si no era el Padre José, por quien me dejó plantada un día del Orgullo Gay, era la muñeca hinchable que se compró para reemplazarme, con la que solía ... (ver texto completo)
Condenada de ex, que humor teñes, más nahún inganes o Piño que me parece un gaxo de certo prestixo, aunque seguro que algún dia bubeo por o botixo, más un respeito por el sinor Roberto, que agora istá en la Arxentina y Adolfo lo vi el Domingo, además tú béin sabes que eu traxes so teño os que tú me regalaste, agora nahún debía de decirlo con el respeito a tu actual marido y lo del orgullo Gay menos, aunque a nosotros nahún nos ofende pois nahún temos necesidades disas, tanto al padre y a min nos une outra coisa, que es dificil de comprender más si nahún la explicamos.
Te desexo que nunca perdas el sentido del humor, que tanta falta fai en estes tempos.

Unha aperta para el teu marido y un abrazo munto forte pra tí. ... (ver texto completo)
Que bonito! A mín tamén me parece Rosa Linda esa muller, tiña que nacer outra.

Quero aclarar que non me pareceu mal o de aquel día en Valladolid, o fin non nos conocíamos, surgiu o de ter que coller o taxi tan rápido, me chamou moito atención aquela parexa tan ben finchada, sí o sentí, ela unha Señora imponente, quixera vela de frente, tiña boas curvas, por algo falaban da Pita Moñuda! faciáis boa parexa.
Cerca de donde nos vimos, está a pérgola dos jardines do Campo Grande, pra proxima vez que ... (ver texto completo)
Aprezado Piño: Totalmente de acordo co que dice o sinor, penso que mulleres como Rosa Linda nahún debían de morrer, agora referente o día de Valladolide, eu penso que a miña amada Pita Moñuda istaba de bon ver.

Unha aperta.