Hace breves momentos que mandé un mensaje y al recordar la procesión de la fiesta se me biene a la memoria una anecdota. Resulta que en una fiesta, acompañando a la procesión iba la orquesta de turno. Al llegar al Xogo de Bolos se encontraba allí la Sra. Esperanza (creo que era hermana de la Sra. Rosaura) entonces el músico que tocaba el trompón se acerco a ella sin que se diera cuenta el cual con todo el aire que tenia en sus pulmones lo hizo sonar de forma escandalosa. La Sra. Esperanza llevó tal ... (ver texto completo)
Hola a todos:
Cerremos los ojos y dejemos que la imaginación nos traslade en estas fechas a nuestro querido Padornelo. ¿Que vemos? yo lo estoy haciendo y veo una vista fantástica. Flores y más flores, una alfombra que cubre todo lo que nuestra vista alcanza. Flores de todos los colores, una imagen preciosa e impresionante
algo que solo los que lo vimos podemos valorar. Recuerdo que cuando era pequeño, teniamos la fiesta del Corpus, las madres barrian la calle en la entrada de las casas y los pequeños ... (ver texto completo)
Hola a tod@s! No, no me enfado, soy bastante tranquilo, aunque sea algo crítico con los demás, también soy bastante crítico conmigo mismo, bueno, a veces ando con la cabeza y pienso con los pies, tampoco lo toméis al pie de la letra.
Todos tenemos mucho en común para continuar construyendo este pueblo y que cada día este más cerca de todos y esto a mi juicio requiere crítica, y sin menospreciar a nadie.
Saludos.
Hola a todos. Pablo no te pongas nervioso por unos acontecimientos que tu no puedes cambiar. La gente se distancia, los amigos se distancian, la familia se distancia a veces y un buen día todo vuelve a su cauce. La mejor forma de arreglar las cosas es siempre el diálogo y que cada uno de su opinión y sobre todo que escuche la del contrario, si no nos encerramos en nuestros pensamientos y pensamos que lo que nosotros decimos es lo que tiene la razón. Las verdades tienen muchas caras, tantas como gente ... (ver texto completo)
Érache un homiño como de xoguete, pero pouco apropiado para uso dos meniños. Viña das partes baixas do Tuela, e gañábase a codia cunha tallada de touciño rancio picando a leña eiquí, ou escaldeirando alá.
O tío Perfeuto deixábao dormir na casa da Cachifra, na pallarega que tiña enriba da adega onde se gardaban as patacas e algunha cousiña máis. Aquel día había tamén un feixe de vimbios para facer canastros, uns ripados e outros sen ripar.
Abaixo rían dúas mociñas duns dezaséis anos contándose as ... (ver texto completo)
Buenas tardes a tod@s!
Atrás quedaron aquellos años que con un grano de centeno recogíamos una hectárea y llenábamos la paneira. Aquello si era una multiplicación del pan de centeno y peces.
Con lo que le había costado al centeno adaptarse al frió y humedad.
¡Donde andas ahora espigado Centeno, en el valle tampoco te veo?
Eramos el pueblo con más baja productividad en la comarca.
Hoy es el primero de la Alta Sanabria en exportación.
A veces estamos arriba, a veces estamos abajo.
Saludos.
Como conseguiste esta foto?.. esta muy pero muy bien!...
¿Qué pasa ó redor de min?
¿Qué me pasa que eu non sei?
Teño medo dunha cousa
que vive e que non se ve.
Pablo G! No nos conocemos? No importa. Es bien sabido, como dice Isabel, que los que andamos fuera nos gusta saber todo lo relativo al pasado, presente, futuro, y que la salud de nuestro pueblo depende de su estado moral. Hace poco decía que no sabia nada de mis primos, ahora ya se que siguen ahí. Me alegro de verlos en que sea por fotografía y que gozan de buena salud, y personalmente que reine el lazo de cordialidad y entendimiento que nos une.
Como presidenta y junta vecinal. En este caso tengo ... (ver texto completo)
Un home chamado Jose Maria, tiña que ir a traballar a diario desde Lubian a Verin, e un dia o sair do traballo, como a sua filla le pidira unha mascota, chegouse a tienda de animais mais cercana e dixole o dependiente que ficera o favor de darle o animal mais barato que tuvese, e o vendedor asi o fizo, trougole un poliño.
Cuando o Jose Maria chegou a parada da linia, que era no medio de transporte que utilizaba a diario pra vir a sua casa, douse conta de que tiña prohibido subir a ela con animais. ... (ver texto completo)
Chegaron ao lugar dúas romeiras, camiño de Santiago. Para albergarse andaban a preguntar por "La Maison de Pacorro", pero ninguén ouvira falar nunca daquel mesón.
Elas decían que sí, que lle recomendaran "la maison de Pacorro" neste lugar dúas compañeiras do seu país, que se albargaran había uns anos nela, que foran moi ben tratadas e que o Pacorro as deixara moi satisfeitas.
Casualmente viñeron preguntarme a min por suxerencia de non sei que veciño.
--Non, non. Eiquí non hai nengún Pacorro. ... (ver texto completo)
Hola a todos. Gracias Pablo G (no se quien eres) por el enlace a la noticia de la Opinión de Zamora. He visto los dos muros (no sabia que habia dos). Me he enterado que los muros han costado 40.000 euros (según este periodico) y que la valla está pagada por el Ministerio de Obras Públicas. He visto las fotos donde salen Soco y su marido Jesús. Aquí continua lloviendo sin darnos tregua, cuando pensamos que ese sol que sale por la mañana nos va a durar se vuelve a llenar el cielo de nubes y vuelve ... (ver texto completo)
http://www. laopiniondezamora. es/comarcas/2010/05/14/comarca s-padornelo-construye-muros-co ntencion/435051. html

(Para entrar borrar los espacios entre las letras)
Buenos días! Todas estas anécdotas me gusta leerlas, no creo que a Tonis le siente mal, ni que nos lea, es uno de los grandes de Padornelo, con mucha voluntad siempre dispuesto arrimar el hombro, cuantas matanzas siendo yo un rapaz celebramos juntos. El carallo era una frase muy pronunciada por la mayoría. Un saludo aunque no nos lea.

Los lobos siempre han existido en Padornelo y ahora más que antes, puede ser por la crisis de que ya no quedan pastores y en esas sierras ven abundancia.
Los osos ... (ver texto completo)
Pero ¿es que hay osos en la sierra de Padornelo?. ¡Eso es fantástico!. Nunca había oido hablar de tal cosa. ¡Cómo me gustaría verlos!; igual que a los lobos, que ya hace años que no los veo (salvo en documentales o en video, claro). Siento no poder disfrutar de la NATURALEZA tanto como quisiera.
Del accidente estoy prácticamente recuperado, Pablo. Muchas gracias. Un saludo.