Una foto que habla; no hay nieve, no sale humo por las chimeneas, no hay un solo coche por la Autovía ni Avda Sanabría, eso si una helada del carajo. Sin embargo se mueve y no para la agua de Mayapala, y he tenido la suerte de poder escuchar su murmuro aún lejos de ahí: Baja clara brava y espumosa, nada la detiene y no anda para atrás, un ruido tan contante que al pasar por el muiño de arriba le sentí desde aquí con una voz que me decía, ¿Puedo tirar de pantalones aquí? Puedes tirar de pantalones ... (ver texto completo)
Nunha gasolineira moi próxima chamábanlle "O Doule" a un camioneiro deiquí, porque decía "doule" en lugar de "doulle".
En Lubián, como no resto dos lugares do concello, agás nas Hedradas, non somos "cheístas" nin "lleístas". Pero as características do noso galego propio non son máis ca esa, os plurais en OIS dos singulares en ON, e vulgarismos nas conxugacións verbais, como lle pasa a tanta xente castelá co castelán, e aos galegos que non tuveron ocasión de estudiar a súa lingua.
Faínto e fento ... (ver texto completo)
A mín tamén me encantan certas palabriñas ou expresións en galego e que, se as traduzco, xa me parece que non estou decindo o mismo: "MORRIÑA", "ORBALLO", "MENIÑA"," ¡Ó LEVARA O DEMO...!", "ENVOLIGÁCHETE NO BULLEIRO"... Teño moitas máis, pero ahora non podo pararme a pensar, teño a cabeza noutras COUSIÑAS.

¿Cómo vai ser o mismo ORBALLO que ROCÍO? Rocío é demasiado fino pro que un quere decir cuando dice que "CAEU UN ORBALLO DE C...". Incluso C... non queda igual en Castellano (claro que eu non ... (ver texto completo)
Mui ben Candil, asi se fala. Carmina, Gel, eu que pensaba que sólo a min me pasaban estas cousas, o do pocillo xa quedou ben claro que se pode decir, ahora ben, penso que este verán esperemos que poidamos coñecernos a mayoría de foreir@s, e tomando un cafetiño, decidiremos si en adiante lle vamos a chamar taza, pocillo, ou jícara.
Temos que reconocer que en este foro entre todos, estamos sacando do saco como dice Inda Cho Sei cousas curiosas é importantes, algunha tamén habrá que non sea tanto, ... (ver texto completo)
Entramos en recesión en el foro, ya no solo nos supera la crisis sino el anima de palabras, pero lo importante es que gocéis de buena salud.
En Padornelo estos días se esta la mar de bien con buena temperatura, ha nevado en las montañas tan poco que la nieve desapareció en un día. Esto favorece el aumento de la población, si, la población de conejos, campan a sus anchas por las cortiñas del pueblo, no le hace falta repollos ni berzas para aumentar el sabor en el arroz.
Yo que me decanto por la ... (ver texto completo)
A mín tamén me encantan certas palabriñas ou expresións en galego e que, se as traduzco, xa me parece que non estou decindo o mismo: "MORRIÑA", "ORBALLO", "MENIÑA"," ¡Ó LEVARA O DEMO...!", "ENVOLIGÁCHETE NO BULLEIRO"... Teño moitas máis, pero ahora non podo pararme a pensar, teño a cabeza noutras COUSIÑAS.

¿Cómo vai ser o mismo ORBALLO que ROCÍO? Rocío é demasiado fino pro que un quere decir cuando dice que "CAEU UN ORBALLO DE C...". Incluso C... non queda igual en Castellano (claro que eu non uso esa palabra en ningún dos dous idiomas).

E logo está o tema de reirse de outros por cómo se expresan. Como dice a Gel, que tire a pedra o que esté libre de ese pecado. Pois anda que non nos sigue facendo gracia cuando oímos os de Chanos ou Padornelo (perdona, Carmina) "doule, pegoule, tiroule", sólo porque nos sona raro porque no Pereiro non decimos eso. Ou as discusióis que tuve co meu maridito, entonces novio, porque él decia "fainto" e nos decimos "fento", hasta buscábamos testigos en cada pueblo de cómo se decía...; en fin, Josito, vamos a deixalo en HELECHO, así non nos pelexamos, je, je.

A mín non me enseñaron a escribir en galego. Por tanto, se vos parece, cuando me decida a escribir nesta lengua, collereime a licencia de escribir tal como falamos no Pereiro, porque ése é o Galego que eu sei (¿riqueza linguística?). Miñas primas de Lugo dicen "acó, aló, catro, nai", pero se nos toda a vida dixemos "aiquí, alí, cuatro, mai"... ¡non podo cambiar ahora de a noite a mañá!

Biquiños pra todos (¿ou é "para"?). ... (ver texto completo)
Inda me escarallo de risa cando recordo ós meus rapaces, entón nenos de gardería, pedían “colo” as súas mestras. Ó remate tamén elas acabaron aprendendo o que era o colo, e máis non solo elas, tamén a maioría dos outros nenos pedían colo, non solo na gardería, tamén na casa. De este xeito escampouse a palabra a máis de 20 familias. Pasados xa 14 anos algunha vez visitamos a gardería e inda entre as mestras a usan. O que non sei é si a farán servir o resto de nenos.
Piño a tua era portuguesa, más amiña era ispañola, xa me costara 2 pts, viña de noute co trelo, quedou na silveira.
Unha aperta.
Piño: Gorromela por as mozas de novos tivemola moitos, incluido o Zé que está a confundir a gorra da cabeza con desexar muito unha cousa.
Me da por meter en Google a palabra CANICHEIRO por ver o significado, (aunque xa o sabíamos) dice que un lugar entre duas paredes vellas, donde se iba o campo... En portugues dice donde se iba coas calças na mao.

Pra entrar, insertar a palabra CANICHEIRO, despois DIALECTO: xa veréis que fala moito de estos pueblos da zona, entre outras cousas que son moitas, comenta que hasta o 1640 as poblacións de Manzalvos, Hermisende, San Ciprian, Teixeira, eran portuguesas. Esto era no reinado do Rey Portugués ... (ver texto completo)
Piño a tua era portuguesa, más amiña era ispañola, xa me costara 2 pts, viña de noute co trelo, quedou na silveira.
Unha aperta.
A min tamen me pasou o mismo ca ti Piño, coa palabra pocillo e con mutas outras. Pero os castellano falantes que les parecia rara esta palabra non dominaban o idioma tan ben coma eles pensaban.
.

REAL ACADEMIA DE LA LENGUA ESPAÑOLA

pocillo.
(Del lat. pocillum).
1. m. Tinaja o vasija empotrada en la tierra para recoger un líquido, como el aceite y vino en los molinos y lagares.
2. m. Vasija pequeña de loza, como la del chocolate
E en galego: ... (ver texto completo)
Carmina, únome o club do pocillo. A min pasoume o mesmo cuesta palabriña e resulta que tamén é castellana... ¡xa me desquitarei!
Eu de pequena quedábame embelesada escoitando falar o tío Francisco de Padornelo.
Me da por meter en Google a palabra CANICHEIRO por ver o significado, (aunque xa o sabíamos) dice que un lugar entre duas paredes vellas, donde se iba o campo... En portugues dice donde se iba coas calças na mao.

Pra entrar, insertar a palabra CANICHEIRO, despois DIALECTO: xa veréis que fala moito de estos pueblos da zona, entre outras cousas que son moitas, comenta que hasta o 1640 as poblacións de Manzalvos, Hermisende, San Ciprian, Teixeira, eran portuguesas. Esto era no reinado do Rey Portugués ... (ver texto completo)
As veces notase que a nosa lingua materna non e o castelan po las construcion verbales que facemos, xa que en galego, que eu sepa non esisten os pasados compostos e por exemplo non diferenciamos si foi hoxe "hemos ido", que decimos fumos, ou si foi onte "fuimos" que tamen decomos fumos.
Ahi vai unha palabra que me gusta muto.--- GORROMELA----
O feito de pensar en galego e traducir sobre a marcha cando converso es castelán, tenme feito máis de unha xogada. A composición moi a miúdo usada en galego para pedir unha explicación máis precisa: ¿e logo?, fágoa servir en conversacións en castelán, ¿y luego?, ó que os conversadores me miran con cara estrañada e contéstanme, “después nada”.
Istán ahí a dar voltas a lingua, que claro según di ô meu xefe iso ê cultura, más se tiberan que pasar as que pasou Zé na Frnza y ahora a te ô dia doxe teño infinidade de anécdotas pra contar, outro día sin ir más lonxe, veu un carallo dun llanque, penso so quería reir de min, a cuestión ê que eu istaba servir a sopa, levaba unha sopeira pra uns fidalgos, pra que teñan unha idea debe ser da edad meia, total que pordentro ê bañada en ouro, depronto a preguntarme en ingles y nahún tiña outra coisa que pasar a mahún a petrina y apouco más me mexa na sopa, le digo más que faces istás tolo ou qué, rapidamente veu ô xefe que fala igles perfecto, dixo Zé perdonale que fixeren unha aposta, pra saber se eu era do Madride ou do Barcelona, consestia que se le tiraba a sopa as fucias era do Madride si nahún tiraba nada como foi ô caso do Barcelona, total que eu nahún sahún de ningún me gosta ô boon fubol, total que por nahún entender a un americano, aveces pensamos que ben sería intendernos tudos na lingua que for, claro istá respetando a dos nosos orixenes.
Disculpen que sempre istou a meterme donde non me xaman.
Unha aperta. ... (ver texto completo)
O de falar ven o galego con unha pronunciación perfecta, sería o ideal en todas as zonas, hay un problema bastante difícil de erradicar, en principio non sabemos, ¿pero acaso queremos cambiar? eu diría que non, por moito que nos expliquen que a nosa fala non é correcta vamos a ter que seguir así, non hai outra alternativa, a lengua de un pueblo e imposible cambiar, penso que inda a punta de metralleta iba a costar. A Prueba está ahí, personas que nos tocou por circunstancias da vida estar moitos ... (ver texto completo)
A min tamen me pasou o mismo ca ti Piño, coa palabra pocillo e con mutas outras. Pero os castellano falantes que les parecia rara esta palabra non dominaban o idioma tan ben coma eles pensaban.
.

REAL ACADEMIA DE LA LENGUA ESPAÑOLA

pocillo.
(Del lat. pocillum).
1. m. Tinaja o vasija empotrada en la tierra para recoger un líquido, como el aceite y vino en los molinos y lagares.
2. m. Vasija pequeña de loza, como la del chocolate
E en galego: ... (ver texto completo)
O de falar ven o galego con unha pronunciación perfecta, sería o ideal en todas as zonas, hay un problema bastante difícil de erradicar, en principio non sabemos, ¿pero acaso queremos cambiar? eu diría que non, por moito que nos expliquen que a nosa fala non é correcta vamos a ter que seguir así, non hai outra alternativa, a lengua de un pueblo e imposible cambiar, penso que inda a punta de metralleta iba a costar. A Prueba está ahí, personas que nos tocou por circunstancias da vida estar moitos ... (ver texto completo)