viaje de viernes (currando hasta las 14) llegar a pereiro un par de vinos, cenar, y al sobre, sabado de charleta con el q esta haciendo las obras, el carpintero... y domingo para casa... en semana santa me imagino q apareceremos el sabado santo... para una semanita entre pereiro y baños de molgas...
q envidia pero sana ya veo q en semana santa todos vais para pereiro menos la servidora q tiene q currar os deseo de corazon q lo paseis lo mejor q podais a mi me toca en julio para el cabodeaño de mi medre d, e, p,
¡Jo, al menos has ido a Pereiro! Nosotros hasta Semana Santa ya no podremos, me temo. Eso sí, cuando vaya, puedo pasarme a echarle un vistazo a tu "chabolo" a ver cómo va...:-) Biquiños a todos os forereir@s.
viaje de viernes (currando hasta las 14) llegar a pereiro un par de vinos, cenar, y al sobre, sabado de charleta con el q esta haciendo las obras, el carpintero... y domingo para casa... en semana santa me imagino q apareceremos el sabado santo... para una semanita entre pereiro y baños de molgas...
bonito coche juan deberias levalo a espoñer hoxe estiven nunha esposicion de coches que preciosidades avia eu tamen teño un seiscentos do ano 72 o meu home e un enamorado dos coches antiguos. saudos a todos os foreiros bicos.
Respuesta al mensaje, enviado el 03/03/2011 a las 1:55 por
Pepita (en el Foro de Lubián, lo pongo aquí para que podáis verlo también los de Pereiro):
Eu sei de un ome que se quedou sin fala durante unha semana do medo que colleu a uns lobos, esta e a historia verídica; o ome iva da Vilavella pra canda como tiña a costume de liarse demasiado cos veciños cando se deu de conta xa se lle fixo de noite na quelis tempos dun pobo a outro case sempre se ia andando total co ome tirou pola camiño da Canda ... (ver texto completo)
la besarkada es un abrazote fuerte... aunque no nos coozcamos, bueno yo no caiga quienes sois, salimos ahora del pereiro, hace frio y niebla,,, y no se si dios esta por aqui, no se ve a casi nadie en el pueblo, el chabolo va cogiendo forma... y de mi galego espero al menos hablarlo en no demasiado tiempo
un biko a tod@s
¡Jo, al menos has ido a Pereiro! Nosotros hasta Semana Santa ya no podremos, me temo. Eso sí, cuando vaya, puedo pasarme a echarle un vistazo a tu "chabolo" a ver cómo va...:-) Biquiños a todos os forereir@s.
Ahora tenemos transportes mas seguros y sofisticados..

Es de noche, un camión de gran tonelaje corre por la carretera.
Va ocupado por dos conductores: uno que va al volante y el otro que duerme tendido en la colchoneta, de pronto el que va durmiendo se despierta, se estira y pregunta a su compañero:
¿Todo marcha bien?
--Sí.
-- ¿Donde estamos?
--No sé- dice el que conduce- pero debemos de estar muy cerca de una gran población.
- ¿En que te basas?
En que cada vez atropello a más gente.
Muy bon Piño.
Que me perdonen todos los abogados por este chiste pero hay un que teño atrabesado:

Era un abogado tan tonto que le preguntaron si quería hacerse Testigo de Jehova y respondió diciendo que no había visto el accidente, pero que todo era negociable.
Ahora tenemos transportes mas seguros y sofisticados..

Es de noche, un camión de gran tonelaje corre por la carretera.
Va ocupado por dos conductores: uno que va al volante y el otro que duerme tendido en la colchoneta, de pronto el que va durmiendo se despierta, se estira y pregunta a su compañero:
¿Todo marcha bien?
--Sí.
-- ¿Donde estamos?
--No sé- dice el que conduce- pero debemos de estar muy cerca de una gran población.
- ¿En que te basas?
En que cada vez atropello a más gente.
Bonito o poema, Piño. A verdade é que a maioría das mulleres de hoxe temos sorte, traballamos, pero non estamos soas ó fronte das labors do fogar nin para educar os fillos e reconócese a nosa contribución a economía familiar. Non sempre foi así, por eso viva a democrácia e vivan os tempos modernos, que son ben diferentes ós de antes e, nostalxia ó lado, na maioría dos aspectos cambiaron para mellor. Tamén penso en tantas mulleres que ainda viven en situación de sumisión, que se lle priva da liberdade, ... (ver texto completo)
la besarkada es un abrazote fuerte... aunque no nos coozcamos, bueno yo no caiga quienes sois, salimos ahora del pereiro, hace frio y niebla,,, y no se si dios esta por aqui, no se ve a casi nadie en el pueblo, el chabolo va cogiendo forma... y de mi galego espero al menos hablarlo en no demasiado tiempo
un biko a tod@s
Es curioso que este señor Lubianés, ya le rondara por su cabeza en la década de los 60 pret-a-porter, coge la albarda, listo para llevar, se va a la fonda Padornelo, (estos muy conocidos por mi, inda que un día fuimos rivales) se pasea por la pasarela Santa Clara y con esta moda pulveriza en un instante la tradición.
Seguramente que aberruntaba la escasez de hilo de pita, (non de poleiro) la paja de centeno y los jumentos. los jumentos por delante, en lenguaje coloquial.

! Hostia que se me olvidaron ... (ver texto completo)
valla que si e pra non olvidar que mo digan a min que a miña irman yo meu sobriño viña a Atocha no tren que viña detrás ese día casi me da un infarto porque eu sabía que todos os días esa mesma hora sa baixaba nesa estación, chamaba o movil e estaba apagado e hasta as doce da mañan non supe nada de eles cando estaban salindo do tunel sentiron a estampida. Que tristeza se notaba esos días na ciudade e mior non recordalo deixemolo ahí. Recordar cousas mais agradables, mañan vou a Vilavella veño o Domingo ... (ver texto completo)
Esta vez en Japón. Outro continente, outro pais, outra fala; sin envargo forman parte da mesma humanidade.
Para todas as víctimas, o meu recordo e un abrazo forte para a sua familia
Saudos, foreiros.
Na fecha desta foto eu inda andaría gateando, por eso cada vez que a miro paréceme un enigma, só reconozo a Belsita, ó seu lado imaxino que é seu irmán Paco, outra é a Milucha e a Mercedes. ¿Quen reconoce mais? Tamén pode que esté a miña irmá..
Talabarterías non habrá; pero albardas aínda van quedando, así coma tipos aos que lle caen que nin pintadas.
Inda vive hoxe un paisano de Lubián que, estando en Zamora, foi mercar unha albarda á rús da Costanilla, nun lugar chamado "El Sayagués", onde se venden chocallos, albardas, sombreiros de palla, fouces,... Hai catro anos inda estaba alí.
-- ¿Y de qué tamaño quiere la albarda, buen hombre? --preguntou o tendeiro, un bon amigo meu.
O lubianés arrugou o fociño, tirou da boina pra tras, rascou ... (ver texto completo)
Xenial este conto de albardas. Pasa como con todo, antes era a cousa comparable ca “alta costura”, hasta se facían á medida, hoxe son de “prêt-à-porter”, encontránse tamén nos grandes almacéns, e seica teñen moi boa saída. O malo é que visten tan ben, que os que as lucen nin conta se dan de que as levan encima..
Desgraciadamente este é un día para non esquecer, sobre todo para evitar que se repita tal monstruosidad.
Sempre estarán no noso recordo todas as víctimas: unhas porque perderon a vida; outras porque tamén perderon un trozo da sua.
Eu mándolle un abrazo mui grande a todos os seus familiares, esperando que lle sirva de apoio, pero non estaría de mais que despóis e sete anos, alguén lle pedira perdón.
Unha aperta.
permitirme en mi lengua
besarkada haundi bat pereiroko andre guztiei
unha aperta a todas as mulleres do pereiro, a las q estan en el pereiro y atodas las que estan por el mundo
mikel
gracias mikel por acordarte de las mujeres espero q lito ya este recuperado del todo