MANUEL E OS LOBOS.
Manuel Álvarez Piñeiro e Isabel Domínguez Ballesteros, eran pais de cinco rapaces entre catro e oito anos. No pueblo era un segredo a voces que desde que acabara a guerra, Manuel levaba unha codia a casa gracias os cartos que ganaba co contrabando do café. Unha fea tarde de mediados de febreiro de 1947, en contra da voluntade de Sabel, Manuel, dirixiase a cova do Salmeiriño na serra da Teixeira, ao encontro co seu contacto pra cubrir o traxecto con dúas sacas de café hasta o seu ... (ver texto completo)
Certamente, é unha das vistas máis fotografiadas de Lubián.
gracias domingo tienes toda la razon yo no la titule porque no estaba seguro
un abrazo
QUE OS PASA AMIGOS HABEIS DESAPARECIDO TODOS HACE TRES DÍAS QUE NO DAIS SEÑALES DE VIDA, PARECE QUE YA OS CANSASTEIS, SE OS ACABÓ EL REPERTORIO. alguien se acuerda de las fiestas de reyes que se hacían en el pueblo hace muchos años; este año creo que también se han hecho. hasta luego
"De habitación que garda lembranzas coma flores,
de pasado que volve de súpeto ata agora,
de palabra esquecida, de relembro te gozo
nas horas despaciosas onde a tarde se abala."
Como cambiaron los pueblos de Sanabria de un tiempo aquí.! Ahora con los parques eólicos las montañas de Sanabria Generan corriente eléctrica para media España, (y como no, beneficios a los pueblos que los tienen) hace unos años habia que arreglarse con un candil y velas, no habia luz eléctrica.
Claro, pasaban cosas, en un pueblo de la zona, una madre y una hija discutian a ver a quien le tocaba ordeñar la vaca ese día, que si tú, que si yo, (al final va la hija) la cuadra era grande, al final en ... (ver texto completo)
Hola a todos.
Ha sido gratificante encontrar esta página y mandar un saludo a toda la gente de A Mezquita.
Viví un año de mi infancia con vosotros y mis recuerdos son escasos, tendría 8-9 años, ahora tengo 41, pero siempre he oido hablar a mis padres cosas hermosas de nuestra estancia allí.
De los pocos recuerdos que tengo era que viviamos en una casa situada en una pequeña plaza y debajo estaba el bar o una tienda. Estaba situada al final del pueblo.
Recuerdo el día que habia feria que era todo ... (ver texto completo)
Hola Gel como estas cuanto tiempo sin verte me gustaria que te comunicaras conmigo por mi correo este es: pereiro@hotmail. com
un abrazo
paco
Hola Paco, decirte que la celebración de la foto que has puesto, se trata del enlace matrimonial de Manolo y Toñita. Nada mas. Muchos recuerdos a ti y a tu familia.
COUSAS DO BÍO
O avó érache un viuvo novo que andaba polos cincuenta. No tempo da herba da serra, el soíño apalleirou o prado do Casar e ata cargou o carro sen axuda. Tal era o xeito que se daba nos traballos da labranza. Claro que todo fai o non ter quen te axude.
Tantiño máis alá andaban a cargar o carro o tío Aquilino maila súa criada xabresa. O vello encaramado no alto do carro de herba, e a xabresa toda arremangada coa espalladeira na mao, agora collo o engazo pra engazar ao redor, agora boto ... (ver texto completo)
esta no es la casa de la Chus esta casa esta en el cagaxito.
Bonito relato Piño, a ben deguro que pasado agora o tempo o recordas como un bon día. A trastallá é o paxaro que en castelán se conoce como "codorniz". Cando inda se sembraban as leiras de centeo, na epoca de cria había moitas pola zona da Carballa Seca. Hoxe en día é moi difícil velas.
Me alegro que os gustara el tema, más bien pensé todo lo contrario (muy largo) si me agrada recordar ese día.
Tú aventura con las cerezas es caralluda, ¡Qué faena os hizo el hombre.! Estos relatos hay que consérvarlos para contarlos a los nietos. Saludos.
Tienes razón Pepita, el nombre exacto del carnicero era Faxo, ahora que lo leí me doy cuenta que se fueron para una casa que hicieron en la carretera general antes de llegar al Pereiro, un saludo.
la carnicería del faxo del pereiro
LAS ESCALERAS DEL lARAFUZA ERA EL LUGAR DE ENCUENTRO DE NUESTROS ENANOS SI NO SABÍAS DE CUALQUIER NIÑO AL PRIMER4 SIRIO DONDE LE IBAS A BUSCAR ERA A ESTAS ESCALERAS.
e3stos son parte de esos niños de los que os hablaba hay que ver lo que han crecido hay que ver que guapos están.