No hay carretera sin baches, ni prau que no tenga hierba,
ni noche por muy oscura, en que no brille una estrella.
Mira hacia el cielo, fíjate bien,
que la has de ver, si pones empeño...
con dudas no puede ser, que se apaga la fe,
que se oculta la estrella...
y has de saber tu muy bien,
que abrillanta su luz, si te fijas en ella...
Voy a hacer como en Facebook, me gusta, me gusta, aquí como no está lo del dedo para pinchar, que es muy cómodo! digo otra vez, me gusta.
Saludos.
Un pouco máis tarde, pero fun chegando, "o meu cabalo se nota que é moito máis enclenque".
Sofía. Quero que sepas, eu tamen te aprecio, por tal motivo, me alegro moito. o saber que xa estás ben de salud, xa vai moitos anos que nos conocemos, ainda de chavales bailamos varias veces nas festas da contorna, sei que eres unha das mulleres valientes, que vas a recuperar o estado de ánimo en breve, e pronto volverá todo a normalidad. Estou seguro.
Un forte abrazo.
Hola a todos.-
Enorme alegria se siente al leer un nuevo mensaje de Sofia. Todos estámos hábidos de sus noticias, pero una apreciación, respetamos y comprendemos que en estos momentos no tengas el ánimo necesario para dedicarnos mucho tiempo, y no queremos bajo ningun concepto que te sientas presionada por nuetras peticiones, tu escribe cuando así lo desees, todos los participantes de éste tu foro te queremos igual. MªTeresa, Duli, Blas, Estrella, Gel, Montse,,...... son unas personas impresionantes ... (ver texto completo)
La primera vez que escuche la palabra Hola fue siendo niño, en Argentina (Bss. Ass.) en casa del tio Piro-cuando atendian el telefono-; luego en Chile
-ante la misma situacion- se decia Alo; por lo mismo, en mi niñez las tome como sinonimo de saludo, de invitacion a conversar; al poner Alo, Alo Hedradas, alo; fue como un imperioso llamado al dialogo en esta campiña das HEDRADAS, donde Dios nos ha reunido para contarnos nosas cousas e a dos outros, alegres o tristes pero, siempre con respuestas como ... (ver texto completo)
Aquela obriña de Xesús Pisón, "O Pauto", onde había un bispo doente e choricas, levouna o grupo Matamoura ao pobo de Milla de Tera, xunto con "La Tuta y la Ramoneta", de José Luis Vilallonga.
Eran obriñas de media hora cada unha. Primeiro representouse "La Tuta y la Ramoneta" con xente como Pingadelo e outros e outras que non participan no foro. Unha das actrices era unha mociña morena, casada ela, de uns dezanove anos. O seu marido acompañaba aos cómicos, e estaba sentado entre os espectadores.
Ao ... (ver texto completo)
Alo, Alo, Si, no me ido sigo aqui, perdonar mi ausencia, me escondo un poco de la realidad, pero se que hay que afrontarla, a veces quiero deciros algo pero pienso, quiero transmitir alegria, animo, y haceros sentir bien, pero como los momentos no son adecuados, digo.... mañana, hoy..... mañana... y asi pasan los dias. y os digo mil veces, estoy con todos pero no me ois, tranquilos, no hay mal que 100 años dure, todos hemos pasado malas rachas, seguro, esta mia se esta alargando, Blas, si un arbol ... (ver texto completo)
Hola, Sofía, ya ves la falta que hacías en este tu foro. Te entendí perfectamente cuando me explicaste por qué ha sido tan importante en tu vida el Forero Mayor y por qué su ausencia es tan dolorosa para tí, por eso no he reclamado tu presencia en el foro todo este tiempo, respetando tu dolor. Pero también te digo que no te retraigas de escribir siempre que te apetezca, con lo que sientas en esos momentos, no tiene por qué ser alegre necesariamente. Como te dice Duli, este es un foro de amigos y ... (ver texto completo)
No hay carretera sin baches, ni prau que no tenga hierba,
ni noche por muy oscura, en que no brille una estrella.
Mira hacia el cielo, fíjate bien,
que la has de ver, si pones empeño...
con dudas no puede ser, que se apaga la fe,
que se oculta la estrella...
y has de saber tu muy bien,
que abrillanta su luz, si te fijas en ella...
Alo, Alo, Si, no me ido sigo aqui, perdonar mi ausencia, me escondo un poco de la realidad, pero se que hay que afrontarla, a veces quiero deciros algo pero pienso, quiero transmitir alegria, animo, y haceros sentir bien, pero como los momentos no son adecuados, digo.... mañana, hoy..... mañana... y asi pasan los dias. y os digo mil veces, estoy con todos pero no me ois, tranquilos, no hay mal que 100 años dure, todos hemos pasado malas rachas, seguro, esta mia se esta alargando, Blas, si un arbol ... (ver texto completo)
Sofía, gracias por acudir al reclamo, sobre todo de Blas. Sofia los amigos estamos para oírnos y escucharnos, cuando estamos bien y cuando estamos mal. Si no que clase de amigos somos... precisamente cuando estamos mal es cuando más lo necesitamos. Muchas veces tenemos que dar un poquito de rienda suelta a nuestra melancolía. Aveces hay que ser un poco como Rosalía de Castro y ponerle poesía a nuestras penas, así se hacen menos penas. Sufrimos porque somos humanos, forma parte de nuestra condición ... (ver texto completo)
Puedo deciros, que en regalos los reyes no han sido muy esplendidos con migo, mi comportamiento se ve que no fue perfecto, en lo demás muy bien, pasamos unos días muy bonitos en Lubián, muy buen tiempo, no parecía Enero, la nieve no llegó, ahora como que se hace de rogar, pues que se quede allá!. Fuimos a cenar un par de días a la casa del pueblo y fenomenal, es gratificante al estar entre amig@s y la gente del pueblo, buen ambiente, de comer y beber estupendo, que mas se puede pedir! de cocineros ... (ver texto completo)
¡Qué gracia! Yo que pensaba que era un caballo de verdad. Estaba pensando: ¡Qué Reyes más generosos!. Esa inocentada nos paso a muchos, a mí también con una muñeca. Oyéndome en mi mensaje anterior cualquiera puede pensar que estoy a favor de la pobreza. No, yo lo que pienso y es que todos deberíamos vivir sin carencias. Cuanto más evolucionada esta una sociedad menos carencias tiene y de lo que se trata es de evolucionar.
A mí los Reyes me han traído un libro que no he empezado todavía a leerlo:"Así ... (ver texto completo)
estoy copiando un mensaje; solo cambio el nombre del pueblo...:

alo, alo; hedradas...
alo, alo; me reciben...
alo, alo; solo confirme recepcion... hedradas
alo, alo, alo...
Alo, Alo, Si, no me ido sigo aqui, perdonar mi ausencia, me escondo un poco de la realidad, pero se que hay que afrontarla, a veces quiero deciros algo pero pienso, quiero transmitir alegria, animo, y haceros sentir bien, pero como los momentos no son adecuados, digo.... mañana, hoy..... mañana... y asi pasan los dias. y os digo mil veces, estoy con todos pero no me ois, tranquilos, no hay mal que 100 años dure, todos hemos pasado malas rachas, seguro, esta mia se esta alargando, Blas, si un arbol ... (ver texto completo)
Boas noites, señor 252525. Non, eu nunca o ignorei; e gustaríame conocelo, de paso podería decirlle que eu solo quixe decir o que finalmente dixe. Xa sabe
que hai certas cousas que o movelas... nótase.
Saludos.
Sinor Ballesteros: Quero intenderlo, penso no tópico do Zigano, cuando le decía o seu compadre,é decer o compadre do mencionado, nahún le hurgue que es peor, por tal motivo penso que téin razahún cuando dice que a coisas que o movelas..., pasa o que o sinor quer decer. Me di ahí que le gostaría conocerme, ispero pro brahún poder facer unha xuntanza tuda malta.

Unha aperta.
Os deseo un feliz año a todos los foreros de Hedradas.
Sofía, me alegro d q ya estés totalmente recuperada de tu intervención.
Ahora poquito a poco toca ir asimilando la falta de ese ser querido. Esto sólo es posible con el paso del tiempo. Jamás se olvidan pero su falta se supera y se sobrelleva.
Un saludo para todos.
Ballesteros. Me alegro un montón o volver a verte en este foro, eu pensaba, que xa pasabas olímpicamente de todos nos, facia moito que non dabas señales de vida, tú cuando teñas algún rato libre, non deixes de visitarnos, sabéis de sobra, que siempre seréis ben recibidos.
Pepita tamén se fizo algo perezosa en escribir, de vez en cuando, que nos cunte algunha cousiña de como te vai por Madrid, fai unhos días te vi en unha foto, algún familiar, intentou animar aquel foro coa tua presencia, estabas ... (ver texto completo)
Hola Piño, solo pra saludarte, e que sepas que non paso alímpicamente da xente boa, como é o teu caso. Pero as circunstancias mandan.
Ahora hai que ir a dormir que xa é mui tarde.
Un abrazo.
Sinor Ballesteros: Hombre correcto como el que más, usted le pasa como el Guadiana, aparece desaparece cuando le véin en gana, más ahí donde pon usted lo del lixo nahún querría decer outra coisa que sona parecido, sinor Ballesteros por favor participe más, que o sinor daba gosto nunca ofendía a niguéin, aunque a min me ignoraba munto, claro o mellor era culpa miña por nahún explicarme no seu idioma. De tudas maneiras deume alegría ver que istá béin, que en iste caso é o principal.

Unha aperta.
Boas noites, señor 252525. Non, eu nunca o ignorei; e gustaríame conocelo, de paso podería decirlle que eu solo quixe decir o que finalmente dixe. Xa sabe
que hai certas cousas que o movelas... nótase.
Saludos.
Pois sí, señor Zé das Carvalhas. O oso debe de estar protexido. Pero algunha excepción hai que facer ás veces.
Un día houbo un xantar na "Casa do Cura" de Hermisende con xente da cultura galega, promovido pola Universidade de Vigo. Eu fun o encargado de encargalo.
Entre os comensais ía estar o premio nacional de literatura, Méndez Ferrín, quen hoxe é presidente da Real Academia Galega.
Sabendo cánto lle gustan as troitas de río, e sendo as do Tuela extraordinarias, pedinlle ao restaurador que ... (ver texto completo)
Sinor Inda: Según el padre Xosé parece que o sinor nahún mente por ser un home dun gran prestixo nisa zoa, agora béin por comer na casa do sinor cura nahún le da dereito a facer isas coisas, quero decir aunque só sexa por defender o bon nome do padre nahún debía de decirlo, más sí o sinor agora depois de dicirlo se sente más agusto, que Deus le perdoe. Dice o sinor si o pescador podia ser eu, le digo que nahún, pois sahún un defensor da Xusta por encima de tudo, aunque cuando foi a epoca do trelo ... (ver texto completo)