No meu paso efémero polo mundo da pesca, sempre que saia pra zona da granxa, á volta pra casa viña pola Cruz, onde a miúdo andaba a pasear un home, agora xa morto, que nos seus tempos mozos fora moi aficionado ás mansoeiras. Este home sempre le botaba unha guincha, que a modo e caxato levaba cuel, ao fondo da miña cesta pra sopesar a cantidade de troitas que collera. Ao fin, sempre decía o mesmo: "non as entendes". Cansado desta situación, un día que miña mai comprara xurelos e congrio no pescadeiro, ... (ver texto completo)
Escenario de tristes despedidas, máis tamén de felices reencontros.É doado que non deixe a ninguén indiferente.
La última vez que vi a mi padre fue en la Gran Estación Central del Curisco. Yo venía de estar con mi abuela en Ponte de Xanares, y me dirigía a una casita de campo que mi madre había alquilado en Carnatiño; escribí a mi padre diciéndole que pasaría hora y media en El Curisco debido al cambio de trenes, y preguntándole si podíamos comer juntos. Su secretaria me contestó que se reuniría conmigo en el quiosco de información al mediodía, y cuando aún estaban dando las doce le vi venir a través de la ... (ver texto completo)
Naqueles tempos do século pasado, subía un pescador polo Tuela arriba a partires dos Coutos de Chaos e enchía de troitas o mingacho antes inda de chegar ós Areáis.
Trinta e nove troitas un día, todas collidas á "cucharilla", algunhas delas de unha libra de peso.
Desde os Areáis o pescador subíu ladeira arriba cara ó lameiro do Casar, con todo aquel peso do mingacho ó lombo.
-- Ësta sí que foi! Subir tanta costa pola forza do día!
Pero era mellor subila, que desandar o andado pola borda do río, ... (ver texto completo)
¿O tren correo?, si si... máis ben o tren da maña cara Ourense
Estaba un vello sentado nun banco da praza, de pronto un rapaz cos pelos tesos e tinxidos de roxo, amarelo, azul e verde sentase o seu lado. O vello sorprendido non podía deixar de miralo. O rapaz con desaire dicele: ¿Qué pasa gilipollas?, ¿nunca fíceste unha loucura na túa vida?.
O vello sin alterarse contestale:
Sí, unha vez emborracheime, e fuquei cun loro... e agora xustiño estaba eu a pensar si á raiz daquela non serás meu fillo.
Naqueles tempos do século pasado, subía un pescador polo Tuela arriba a partires dos Coutos de Chaos e enchía de troitas o mingacho antes inda de chegar ós Areáis.
Trinta e nove troitas un día, todas collidas á "cucharilla", algunhas delas de unha libra de peso.
Desde os Areáis o pescador subíu ladeira arriba cara ó lameiro do Casar, con todo aquel peso do mingacho ó lombo.
-- Ësta sí que foi! Subir tanta costa pola forza do día!
Pero era mellor subila, que desandar o andado pola borda do río, ... (ver texto completo)
Muuu! Muuuu! Tú Gallarda sigues ahi deitada tan tranquila rumiando, a mín non se me quita da cabeza a quela herba tan frondosa é tierniña da Serra de Lubián, a do lameiro de Lagarellos, e que me dices da do Bedulo? mira, Garbosa xa te teño dito mais veces, como que me da moito a manzanilla a herba de esa zona, me gusta mais a dos pastos altos, o lameiro do Xeixo, a da Xarda, despois coa comodidad de ter a li o sestil tan fresquiño, a agua da fonte Zamorana, vista panorámicas, ¿Qué máis queres?.
... (ver texto completo)
Moito máis que un simple billete.
Escenario de tristes despedidas, máis tamén de felices reencontros.É doado que non deixe a ninguén indiferente.
RETRATO DE UN DIÁLOGO LOBUNO
--Maestro: ¿por qué nosotros tenemos nieve en el hocico y tú, que estás entre los dos, lo tienes limpio?
--Ah recarallo! Mira estes lobiños castejanos del poniente! Só tedes que lamber o fociño, almas cántaras.
Estación y anexos, esperan el AVE con ansiedad de un futuro positivo para la comarca.
(Buena foto, es un referente del pueblo)
Me voy a presentar, soy Yolanda García, hija de Emilio de Rey recientemente fallecido, ante todo quisiera daros las gracias a todos por el apoyo que hemos recibido en estos momentos tan duros que estamos pasando. En estas circunstancias nos damos cuenta de como es la gente de Santa Colomba; que no deja sola a sus vecinos y paisanos y no solo la gente de Santa Colomba sino tambien la gente de los pueblos de alrededor. MUCHAS GRACIAS POR VUESTRO APOYO Y CARIÑO.
ya era hora de que te conectavas espero que te den prionto la perrita besos y ya nos veremos
Jaja pues ya ves cuando se me acuerda me conecto! sii a ver si me la dan que igual noo todavia no sabemos. BesOs
Carmina, fai moito que non te asomas.
Hola!
Por aquí estoy.
Bonitos relatos los de Piño y los de todos los demás, con un punto de picardía por parte de indachosei.
Así me gusta el foro está tomando impulso!
Saludos.
ya era hora de que te conectavas espero que te den prionto la perrita besos y ya nos veremos
La nieve de Enero, dura cómo el acero.
(lo contrario a la de Marzo)
Dura más la mala vecina, que la nieve marcelina.
Dura a neve e duro o inverno.

Mentres non chegue o tempo de sentarnos ao soalleiro, seguiremos estirando do sequeiro.