Lobiños!
Que inda non chegou a forcia do calor pra que andemos tan apagadiños, ou é ca sega da herba traevos ocupados, sendo desa maneira o primeiro é o primeiro,
O sabado fumaza, todos a comer sardiñas! e a espantar co fumo a mala sorte.
Saudos
Todos estaban contentos, tenian sus huertas sembradas y crecidas. Antes de ayer, por la noche, vino una helada que lo arrasó todo. Y, ¡otra vez a empezar!...
Esto me recuerda un relato que leí hace ya mucho tiempo. Los labriegos hartos ya,, de las inclemencias del tiempo hicieron un pacto con algún dios de la mitologia ¿El diós CRONO-SATURNO, dios de las cosechas?. Cuando ellos pidieran agua les mandaría agua y cuando pidieran sol les mandaria sol. Al final no recogieron nada y se volvieron contra ... (ver texto completo)
Xa o dixe noutra ocasion,é un orgullo ter un castañeiro coma este.
Cuando no vive el presente, cuando está absorto en el pasado o preocupado por el futuro, se ocasiona mucho dolor y sufrimiento.
BRIAN WEISS "los consejos de los sabios"
Ó mesmo tempo que os primeiros moradores de Lubián levantaban barreiras, trazaban camiños e colmaban con xestas as súas casas, Adolfo Fernández, prantou o castañeiro que nos vindeiros anos axudaría o sustento da súa familia. Naquela nutrida terra virxe medrou moi á presa e ó cabo de dous outonos xa dou as súas primeiras castañas xanotas. Os anos caeron por lustros, decenas e centos, mais nin un solo novembro deixou de axudar ao sustento da familia co seu froito.

Non houbo xeadas, ventos nin crudos ... (ver texto completo)
E eu non me sinto molesta, solo fago un comenterio e tamén sin ánimo de molestar, nin a Xinxelo nin a naide.
Por descontado Carmina, hai moito tempo que participas neste e outros foros, e sempre marcas moi bo ambiente. Eso si, nestes últimos tempos, ao menos neste foro, a túa participación tantiño escasa de máis.
Debemos erradicar el miedo de nuestra mente. La presencia del miedo es un derroche de energía. Nos reprime y nos impide hacer lo que tenemos que hacer... Los problemas sólo existen en la superficie. Tenemos que diregirnos hasta el fondo de nuestras almas, donde se crean las ideas.
BRIAN Weiss "Los consejos de los sabios "
Sen medo a equivocarme, creo saber quen é a persoa que se ampara no seudónimo de “Xinxelo”. É un dos nosos, e a ben seguro a súa intención non é a de molestar.
E eu non me sinto molesta, solo fago un comenterio e tamén sin ánimo de molestar, nin a Xinxelo nin a naide.
San Antonio bendito,
dádeme un home,
anque me mate,
anque me esfole.
Meu santo San Antonio,
daime un homiño,

anque o tamaño teña
dun grau de millo.
Daimo, meu santo, ... (ver texto completo)
Perdón por el olvido. La poesia es de ROSALIA DE CASTRO.
San Antonio bendito,
dádeme un home,
anque me mate,
anque me esfole.
Meu santo San Antonio,
daime un homiño,

anque o tamaño teña
dun grau de millo.
Daimo, meu santo, ... (ver texto completo)
Sen medo a equivocarme, creo saber quen é a persoa que se ampara no seudónimo de “Xinxelo”. É un dos nosos, e a ben seguro a súa intención non é a de molestar.
pois ainda estás a tempo de aprendelo Joseba cando a tua familia che fale que axa en galego e se non se tes a oportunidade a la donde vivas de ter un canal de televisión galega copias o vocabulario verás como o aprendes a falar en imxenio de telefonica teñen un canal de Galiza; espero aberte servido de asxuda xa me contar´s un saludo
Gracias Pepiña por atua suxerencia, pois onte a noite dei nun programa da tv. galega que se decia luhar, pois non vexas o que me trouxo, demomento discursión coa muller e tamen coa sogra pois as duas querian ver na primeira, o ataque a Pexalbur, o final terminei aprendendo algo, hasta dilleron carallo. Un cordial sahudo.
cando eu era rapaz ala po lo ano 1964 naceu miña irma, e viñeron o bautizo alguns familiares de lexos e que po lo paso do tempo xa non falaban galego. Una noite fumos a unha pereira que tiña o Jambrina q. e. d. e roubamoslle as peras, pero non sei como, enterouse e foi a protestarlle os meus pasi po lo feito. e unha prima que o ouviu decia,: "yo solo comi una rajita" Estamos no ano 2010 Agora no pobo de Lubian hai moitos frutais e pouca xente. Xa naide pasa fame. Xa chegou o progreso. Hai periódico, ... (ver texto completo)
A ver Xinxelo, ¿por que crees tú que la gente era más feliz hace cien años? y si quieres que haya vacas, labranza y vivir como hace cien años!ánimo! que nosotros los que queremos y tenemos una vida mejor que hace 100 años, pues te aplaudiremos, al menos yo que si es por ser feliz no se deben escatimar esfuerzos.
O Pabliño estaba cos seus avós que o coidaban mentras os pais traballaban.
-Aboa, vou a xogar ca Lupita – Dícelle Pabliño. A Lupita era unha neniña que era nova no pobo.
-Bueno, vai, e non fagas trasnadas.
O rato volve correndo e pregúntalle:
-Aboa, ¿cómo se chama iso cando dóus dormen no mesmo cuarto e un está por enriba do outro?
A señora Herminia abreu os ollos e tragou dúas veces seguidas, pensando qué decir, pois os nenos ahora edúcanos doutra maneira ca ela aducara os seus, e nin quería pasarse nin quedar corta na explicación. Daquela pensou que o millor sería falarlle claro e díxolle o netiño:
-Mira Pabliño, iso chámase face-lo amor, ou falando claramente botar un polvo, ¿sabes fillo?
-Vale aboa.
O neno bota a correr pra calle. Nun intre está de volta, ca cara larga, o fociño saído e ponse dediante da aboa con brazos cruzados e dando cun pé no chan, dille:
-Aboa,! o que te preguntei antes chámase litera, e o pai da Lupita quere falar contigo!... ... (ver texto completo)
cando eu era rapaz ala po lo ano 1964 naceu miña irma, e viñeron o bautizo alguns familiares de lexos e que po lo paso do tempo xa non falaban galego. Una noite fumos a unha pereira que tiña o Jambrina q. e. d. e roubamoslle as peras, pero non sei como, enterouse e foi a protestarlle os meus pasi po lo feito. e unha prima que o ouviu decia,: "yo solo comi una rajita" Estamos no ano 2010 Agora no pobo de Lubian hai moitos frutais e pouca xente. Xa naide pasa fame. Xa chegou o progreso. Hai periódico, ... (ver texto completo)