A palabra que describes é VICEIRA ou VECEIRA.
Refírese a que o pastor cambia. Cada día vai o que lle toca a "vez".
Estas dúas palabras están recollidas polo diccionario de Isaac Alonso Estravís.
Pero fala do gando en xeral: ovellas, cabras, vacas.
No caso do "caudillo" --así se lle chamaba antes aos magotes sen pastor fixo en Lubián. O "caudillo" era o magote veceiro-- en Lubián, por cada ducia de ovellas ou cabras que botabas ao magote, tiñas que ires un día de pastor con todo o magote. A xente ... (ver texto completo)
En Barxa, Pentes, San Lourenzo, que eu saiba, tamen se lle chamaba Veceira, tamen se ia por cada 12 cabras ou ovellas un dia, nos tiñámos 36, casi todas cabras, tocabanos tres dias, ainda que como noso pai tiña de medias outras 24 e o que llas tiña de medias sempre tiña disculpa as cuidabamos nos a maioria dos dias. Habia entre 360 e 400 na decada dos 6o ata o 75 que foron disminuindo. Cuidabas un pastor, ou cabreiro portugues que se lle pagaba e tiña que lebar outra persoa con el que se chamaba ... (ver texto completo)
RAPADALLAS: Raspaduras, restos da masa que fican na artesa e que se desprenden coa rapa. (Estravís)
Cando era rapaz os laregos miña aboa Maria chamaballe "os vacoriños". Unha vez en Verin reironse de min por decir esta palabara pero polo que se pode ver non ha inventera miña aboa.
"Y no entendiendo el idioma
de gallegos desaliños, vi acercarse en escuadrones,
gruñendo, suegras lechones,
que aquí llaman vacoriños.
No supe yo que juntaban
los cochinos de este modo en Galicia. Temblé todo
pensando que me agarraban;
quise huír; no supo el miedo;
desmayéme, y tú piadosa, ... (ver texto completo)
RAPADALLAS
Bonito xogo este das nosas palabras. A min sempre me gustou moito, rapadallas. E máis tamén me gustaba lamber as rapadallas que quedaban pegadas na artesa cando as nosas nais facían xuntoiro para cocer os roscóns nas festas.
RAPADALLAS: Raspaduras, restos da masa que fican na artesa e que se desprenden coa rapa. (Estravís)
Intentaremos axudar desde todos os ámbitos.
Nunha casa que ardeu en Lubián (tiña seguro), o primeiro equipo de bombeiros que chegou para axudaren, Protección Civil da Mezquita.
Non teño esa noticia.
Paréceme que, de ser certa, debería sabelo o alcalde.
O precio dos alugueres é unha cousiña privada que vai sempre parella á ambición que reflexaba aquel cantar de cando tí aínda non naceras: "Todos queremos más..."
Cando eu era unha poliña e xa non tan pola, as vacas que non iban pra serra, por estar paridas o pra reservalas pros traballos do brau iban diariamenta a "vicela" ou "bicela" ben pro campo ou ben pros poulos. No diccionario galego non hachei esta palabra.
A palabra que describes é VICEIRA ou VECEIRA.
Refírese a que o pastor cambia. Cada día vai o que lle toca a "vez".
Estas dúas palabras están recollidas polo diccionario de Isaac Alonso Estravís.
Pero fala do gando en xeral: ovellas, cabras, vacas.
No caso do "caudillo" --así se lle chamaba antes aos magotes sen pastor fixo en Lubián. O "caudillo" era o magote veceiro-- en Lubián, por cada ducia de ovellas ou cabras que botabas ao magote, tiñas que ires un día de pastor con todo o magote. A xente ... (ver texto completo)
Tere. Se observa un movimiento de solidaridad hacia os téus sobriños é a toda a vosa familia. Antes cuando sucedía estas desgracias a xente nos pueblos se organizaban e coas súas parexas de vacas, acarreaban pedras, madeiras, así entre todos trataban de levantar de novo a casa queimada.
Nos ahora acarretos nos se suelen facer, estamos muy diseminados, pero tende por seguro que cada cual desde o punto donde nos encontremos, unha pedra, un ladrillo, unha tabla para unha porta se aportará. A xente ... (ver texto completo)
¡pero home! Cómo rompías os bolsos dos pantalón, non veis que a rapaciña o meter a mau no bolso te podía cortar a "meringalla" con moita razón a túa mai te daba zapatilla.
Piño cando un ê garoto nahún vey según que peligro, eu conto as coisas como forín,ísto do escondite normalmente xogabamos as noutes, pois por ô día eu ia coas cabras, que por certo canto mamei nelas, ahora dicen que a que ferber a leite, si nahún podes coller uhma enfermedade. Cuando ô outro día ô amigo Inda contou ô do zupaldrón, cuantas veces eu practiquey iso directamenta pra gola.
Unha aperta.
Por esta autovía paso cada ves que vou pra Vilavella desde Madrid que emación mirala
Hola Pepita, gracias por fijarte en esa foto, pero si que es verdad que han estropeado el paisaje, tambien es verdad que diferncia de viajar ahora y antes, veo que vives en Madrid, tu sabras cuanto tardas en llegar y cuanto te llevaba antes ¿o no?, creo que no nos conocemos yo soy de Hedradas, tu de Villavieja, pero si vives en Madrid, seguro no nos conocemos, pero da lo mismo, somos de por esas tierras, saludos y hasta pronto.
Assín me gosta sinor Prat,ô sinor con ise sintido de humor que le carecteriza,
co seu relato fixo lembrar do xogo que xogábamos a len na aldea donde eu nacin xamabase a escondite, eramos garotos y garotas, a coisa consestia que si perdia a muller, quero decer a rapariga tiña que meterle a mahún nun bolsillo o rapaz y si era ô rebes,ô raparigo tiña que xeirarle ô pañuelo a ela, conlusiahún que eu levaba boas zapatilladas da miña Nai por romper os pantalos nos bolsillos.
Unha aperta.
¡pero home! Cómo rompías os bolsos dos pantalón, non veis que a rapaciña o meter a mau no bolso te podía cortar a "meringalla" con moita razón a túa mai te daba zapatilla.
Por esta autovía paso cada ves que vou pra Vilavella desde Madrid que emación mirala
Assín me gosta sinor Prat,ô sinor con ise sintido de humor que le carecteriza,
co seu relato fixo lembrar do xogo que xogábamos a len na aldea donde eu nacin xamabase a escondite, eramos garotos y garotas, a coisa consestia que si perdia a muller, quero decer a rapariga tiña que meterle a mahún nun bolsillo o rapaz y si era ô rebes,ô raparigo tiña que xeirarle ô pañuelo a ela, conlusiahún que eu levaba boas zapatilladas da miña Nai por romper os pantalos nos bolsillos.
Unha aperta.
Tere. (O Candil) Termino de enterarme en el foro del Pereiro que le ardió la casa a un hermano tuyo y sobrinos, siento mucho lo sucedido, pero al no haber desgracias personales es gratificante, lo material siempre tiene solución, todo se arreglará lo antes posible.
Veo que se ha abierto una cuenta de emergencias sociales na Nova Caixa de Galicia por si alguien quiere dar una ayuda, los daños son considerables.
Nª de cuenta. 20800440073040002414.
Para mas informacion podeis entrar en el foro ... (ver texto completo)
Graciñas, Piño, por esto e polo que dices máis arriba. A casa é sólo dos meus sobriños (podes leer o que acabo de publicar no foro do Pereiro, pra non repetirme). Gracias a todos polo voso apoyo.
Tere. (O Candil) Termino de enterarme en el foro del Pereiro que le ardió la casa a un hermano tuyo y sobrinos, siento mucho lo sucedido, pero al no haber desgracias personales es gratificante, lo material siempre tiene solución, todo se arreglará lo antes posible.
Veo que se ha abierto una cuenta de emergencias sociales na Nova Caixa de Galicia por si alguien quiere dar una ayuda, los daños son considerables.
Nª de cuenta. 20800440073040002414.
Para mas informacion podeis entrar en el foro ... (ver texto completo)
Era bicela ou era biceira?
Bu bu bu. Ahora si, Biceira era cuando as vacas iban o campo ou os Poulos, aiquí solamente iban no mes de agosto, de tal maneira quedaba a xente libre para poder aatender os traballos das mallas, que pra a juventud eran mui entretenidas, había moit@s moz@s e a juerga estaba asegurada.
A mañá cedo tocaban tres campanadas e xa se sabía que era a hora de salir a biceira, era por turnos cada día iba o veciño que lle tocaba, as vacas tamén se turnaban unhos días iban unhas outros dias as outras, de ir ... (ver texto completo)