Que bien funciona la máquina de majar. Lubián
Gel Graciñas. Me gusta moito como te expresas nos teus mensaxes, sempre que podo os leo, referente a tua opinión sobre os mensaxes dos demáis foreir@s, que che vou decir, das moitos ánimos ¡eres un cielo de muller.! O do corruncho do mundo mundial, tamén me fai gracia.
Que pasedes todos un feliz día, e non vos olvidéis de tomar un cafetiño a media mañá, que eso levanta os ánimos, a seguir luchando, non queda outra.
Que pasedes todos un feliz día, e non vos olvidéis de tomar un cafetiño a media mañá, que eso levanta os ánimos, a seguir luchando, non queda outra.
Uff! Gracias a ti máis a Inda pola vosa amabilidade. Gloria, ceo.... seguro que é polo tema da miña descripción das vistas do colexio, digo eu, pola relación coa gloria eterna, o paso á morada celestial...
Xenial Piño. Esta mensaxe faime lembrar con nostalxia aquel encanto peculiar que atopei neste foro que a min personalmente me cautivou e incitou fai tempo a participar nel.
Esta é unha opinión moi persoal, claro está. Quizais sexan as secuelas da miña pertenza á diáspora neste curruncho do mundo mundial.
Esta é unha opinión moi persoal, claro está. Quizais sexan as secuelas da miña pertenza á diáspora neste curruncho do mundo mundial.
Gel Graciñas. Me gusta moito como te expresas nos teus mensaxes, sempre que podo os leo, referente a tua opinión sobre os mensaxes dos demáis foreir@s, que che vou decir, das moitos ánimos ¡eres un cielo de muller.! O do corruncho do mundo mundial, tamén me fai gracia.
Que pasedes todos un feliz día, e non vos olvidéis de tomar un cafetiño a media mañá, que eso levanta os ánimos, a seguir luchando, non queda outra.
Que pasedes todos un feliz día, e non vos olvidéis de tomar un cafetiño a media mañá, que eso levanta os ánimos, a seguir luchando, non queda outra.
Non, non, Inda Cho Sei. Ese caso o cual te refieres foi outro, ves ese si podemos decir que foi certto porque o acordamos.
Quén levou a ese matrimonio a tirarse o río, (q. e. p. d. os dous) foi él o que se tirou, ela non o fixo, encontrou a auga mollada e mui fría era inverno. A xente do pueblo saliú a buscar a Señora, non daban con ela, o fin, apareceu escondida na troba de un carballo na orilla do río, a él un santo de home, xa o sacaron medio afogado do pozo da Ponte Mazaira, ¡por nada o salvan.!
O ... (ver texto completo)
Quén levou a ese matrimonio a tirarse o río, (q. e. p. d. os dous) foi él o que se tirou, ela non o fixo, encontrou a auga mollada e mui fría era inverno. A xente do pueblo saliú a buscar a Señora, non daban con ela, o fin, apareceu escondida na troba de un carballo na orilla do río, a él un santo de home, xa o sacaron medio afogado do pozo da Ponte Mazaira, ¡por nada o salvan.!
O ... (ver texto completo)
Imperdonable mencionar as chairas de Lubián é non facelo coa chaira da Veiga Forcado, si era a despensa do noso pueblo, mira que viñan carros de patatas e de millos de esa chaira, abundancia de auga, bon terreno, (cuatro fames quitou.)
Por outra parte famosa por a leyenda que comentan, parece ser, que en tempos bastante remotos, había unha moza no pueblo muy hermosa, chamaba a atención por toda a contorna por a sua belleza, tiña novio, ¡como non! bastante celoso por certo, hasta se celaba que cuando ... (ver texto completo)
Por outra parte famosa por a leyenda que comentan, parece ser, que en tempos bastante remotos, había unha moza no pueblo muy hermosa, chamaba a atención por toda a contorna por a sua belleza, tiña novio, ¡como non! bastante celoso por certo, hasta se celaba que cuando ... (ver texto completo)
Boas verdades cuntas no asuntos dos regos da auga, nos en Barxa na miña acordanza, a auga xa estaba partida pro rego de prados millos e patatas, segun varas ou metros cuadrados, pero sabados e domingos era libre para regar o plantel de pementos tamates cebolas puerros calabacins, fabas etc. E tamen menudas disputas habia por culpa da auga.
Xenial Piño. Esta mensaxe faime lembrar con nostalxia aquel encanto peculiar que atopei neste foro que a min personalmente me cautivou e incitou fai tempo a participar nel.
Esta é unha opinión moi persoal, claro está. Quizais sexan as secuelas da miña pertenza á diáspora neste curruncho do mundo mundial.
Esta é unha opinión moi persoal, claro está. Quizais sexan as secuelas da miña pertenza á diáspora neste curruncho do mundo mundial.
Totalmente de acordo con tigo, ademirada Gel, penso que sahún más democratas que ahí en outro foro cualquera, temos que escreber algo más en iste, claro eu coas dificultades que me carecterizan, pero nunca me tratarín mal, coisa que en outros por ser portugués non vexas, más que si fodan que ô Ze non le debe nada a ningüen.
Unha aperta.
Unha aperta.
Imperdonable mencionar as chairas de Lubián é non facelo coa chaira da Veiga Forcado, si era a despensa do noso pueblo, mira que viñan carros de patatas e de millos de esa chaira, abundancia de auga, bon terreno, (cuatro fames quitou.)
Por outra parte famosa por a leyenda que comentan, parece ser, que en tempos bastante remotos, había unha moza no pueblo muy hermosa, chamaba a atención por toda a contorna por a sua belleza, tiña novio, ¡como non! bastante celoso por certo, hasta se celaba que cuando ... (ver texto completo)
Por outra parte famosa por a leyenda que comentan, parece ser, que en tempos bastante remotos, había unha moza no pueblo muy hermosa, chamaba a atención por toda a contorna por a sua belleza, tiña novio, ¡como non! bastante celoso por certo, hasta se celaba que cuando ... (ver texto completo)
Falando de regar, istaba eu a eu de criado dun galego no Pobo de Castrelos de Abaixo na República Galega, mandoume ô meu amo de noute a regar, pero dixome se anda fulano con ela nahún la quites, na más xegar ô prado que vexo ô burro do fulano él istaba a dormir perto do animal. Eu depois de levar a quela camiñata tan grande me sabía mal tornar sin regar, total que como ô gaxo roncaba so fago abrir ô caldeiron enfrente donde istaba él. Total que ô verse mollado marchou a cambiarse, foi cuando eu aporbeitey ... (ver texto completo)
Imperdonable mencionar as chairas de Lubián é non facelo coa chaira da Veiga Forcado, si era a despensa do noso pueblo, mira que viñan carros de patatas e de millos de esa chaira, abundancia de auga, bon terreno, (cuatro fames quitou.)
Por outra parte famosa por a leyenda que comentan, parece ser, que en tempos bastante remotos, había unha moza no pueblo muy hermosa, chamaba a atención por toda a contorna por a sua belleza, tiña novio, ¡como non! bastante celoso por certo, hasta se celaba que cuando ... (ver texto completo)
Por outra parte famosa por a leyenda que comentan, parece ser, que en tempos bastante remotos, había unha moza no pueblo muy hermosa, chamaba a atención por toda a contorna por a sua belleza, tiña novio, ¡como non! bastante celoso por certo, hasta se celaba que cuando ... (ver texto completo)
Xenial Piño. Esta mensaxe faime lembrar con nostalxia aquel encanto peculiar que atopei neste foro que a min personalmente me cautivou e incitou fai tempo a participar nel.
Esta é unha opinión moi persoal, claro está. Quizais sexan as secuelas da miña pertenza á diáspora neste curruncho do mundo mundial.
Esta é unha opinión moi persoal, claro está. Quizais sexan as secuelas da miña pertenza á diáspora neste curruncho do mundo mundial.
Un dos tambores da nosa banda estudia na Universidade de Vigo. É un deses lobicáns que hai por aquí (Padornelo + Lubián).
Aí atrás viña pasmado, porque un compañeiro galego non coñecía a palabra CHAIRA, que o noso veciño empregou na conversa que tiñan entre eles.
--Pois non digas "chaira", carallo, dí "llanura" para que che entenda--dixolle o outro.
Esta vez eu quedo abraiado. LLANURA é unha palabra que non recolle ningún diccionario galego. Qué galego falará aquel rapaz de Galicia?
CHAIRA: 1.- ... (ver texto completo)
Aí atrás viña pasmado, porque un compañeiro galego non coñecía a palabra CHAIRA, que o noso veciño empregou na conversa que tiñan entre eles.
--Pois non digas "chaira", carallo, dí "llanura" para que che entenda--dixolle o outro.
Esta vez eu quedo abraiado. LLANURA é unha palabra que non recolle ningún diccionario galego. Qué galego falará aquel rapaz de Galicia?
CHAIRA: 1.- ... (ver texto completo)
Imperdonable mencionar as chairas de Lubián é non facelo coa chaira da Veiga Forcado, si era a despensa do noso pueblo, mira que viñan carros de patatas e de millos de esa chaira, abundancia de auga, bon terreno, (cuatro fames quitou.)
Por outra parte famosa por a leyenda que comentan, parece ser, que en tempos bastante remotos, había unha moza no pueblo muy hermosa, chamaba a atención por toda a contorna por a sua belleza, tiña novio, ¡como non! bastante celoso por certo, hasta se celaba que cuando ... (ver texto completo)
Por outra parte famosa por a leyenda que comentan, parece ser, que en tempos bastante remotos, había unha moza no pueblo muy hermosa, chamaba a atención por toda a contorna por a sua belleza, tiña novio, ¡como non! bastante celoso por certo, hasta se celaba que cuando ... (ver texto completo)
Un dos tambores da nosa banda estudia na Universidade de Vigo. É un deses lobicáns que hai por aquí (Padornelo + Lubián).
Aí atrás viña pasmado, porque un compañeiro galego non coñecía a palabra CHAIRA, que o noso veciño empregou na conversa que tiñan entre eles.
--Pois non digas "chaira", carallo, dí "llanura" para que che entenda--dixolle o outro.
Esta vez eu quedo abraiado. LLANURA é unha palabra que non recolle ningún diccionario galego. Qué galego falará aquel rapaz de Galicia?
CHAIRA: 1.- ... (ver texto completo)
Aí atrás viña pasmado, porque un compañeiro galego non coñecía a palabra CHAIRA, que o noso veciño empregou na conversa que tiñan entre eles.
--Pois non digas "chaira", carallo, dí "llanura" para que che entenda--dixolle o outro.
Esta vez eu quedo abraiado. LLANURA é unha palabra que non recolle ningún diccionario galego. Qué galego falará aquel rapaz de Galicia?
CHAIRA: 1.- ... (ver texto completo)
Falas ahí do Larapio, alen onde eu naci había muntos por aquila epoca, coma montos, tiñas que ter coidado pra non pisar nels, ahora en serio eu creo que oxe a más.
Ahora que podes esperar dos da Gudiña. Que como dice ô conto cada cuatro a unha sardiña.
Unha aperta.
Ahora que podes esperar dos da Gudiña. Que como dice ô conto cada cuatro a unha sardiña.
Unha aperta.
Busquei LARAPIO no Estravís, pero non aparece. Estou cada vez máis seguro de que Estravís utilizou o vocabulario de Lubián que ven no libro de Cortés y Vázquez "El dialecto galaico-portugués hablado en Lubián.
Non sei porque o falar do Garapio vexo a imaxen, debe ser que es una ferramenta da familia da Espalladeira: Una cargaba los montones de esterco de las cortes y el otro hacia los montones de estiércol en las Leiras, la mayor parte se componía de bosta de vaca. Para los que no sepan que es la bosta;"es la leña de vaca"que aparte de calentar el cuerpo, comer mucho, dormir poco, había que dar mucha suela de zapato para alargar la vida manteniéndote ágil. Todo esto se termino porque decían que contaminaba ... (ver texto completo)
Eu sendo de O Pereiro, a palabra garapio escoiteilla a miña querida nai mutas veces. Sería porque ela era de Cepedelo, e este pobo está máis cerca de Lubián que a Gudiña. E se os da Gudiña van a pobos de A Coruña e lle chaman guincho ao que alí le chaman picaña.. xa me dirás...
Ó ser o galego tanto tempo unha lingua sin normativa, casi pode dicirse que, non en cada comarca, senon en cada pobo desenrolouse de xeito diferente.
Eu son da opinión que en todolos pobos se fala ben o galego, cada un ... (ver texto completo)
Ó ser o galego tanto tempo unha lingua sin normativa, casi pode dicirse que, non en cada comarca, senon en cada pobo desenrolouse de xeito diferente.
Eu son da opinión que en todolos pobos se fala ben o galego, cada un ... (ver texto completo)
Defenderé
la casa de mi padre.
Contra los lobos,
contra la sequía,
contra la usura,
... (ver texto completo)
la casa de mi padre.
Contra los lobos,
contra la sequía,
contra la usura,
... (ver texto completo)
GARAPIO.
Un nativo de Lubián traballaba hai xa moito tempo na Gudiña. E alí, nunha conversa, saiulle a palabra GARAPIO.
Como el non era galego, e os interlocutores si, de contado viñeron a preguntarlle qué carallo era un garapio, que os de Lubián, cando falamos galego, empregamos verbas que non son galegas.
El explicoulles o que é un garapio, e entón dixeron a coro:
--Ah! O guincho do esterco!
Este veciño decía un día que case non pagaba a pena falar o noso galego en Galicia, porque había quen ... (ver texto completo)
Un nativo de Lubián traballaba hai xa moito tempo na Gudiña. E alí, nunha conversa, saiulle a palabra GARAPIO.
Como el non era galego, e os interlocutores si, de contado viñeron a preguntarlle qué carallo era un garapio, que os de Lubián, cando falamos galego, empregamos verbas que non son galegas.
El explicoulles o que é un garapio, e entón dixeron a coro:
--Ah! O guincho do esterco!
Este veciño decía un día que case non pagaba a pena falar o noso galego en Galicia, porque había quen ... (ver texto completo)
Falas ahí do Larapio, alen onde eu naci había muntos por aquila epoca, coma montos, tiñas que ter coidado pra non pisar nels, ahora en serio eu creo que oxe a más.
Ahora que podes esperar dos da Gudiña. Que como dice ô conto cada cuatro a unha sardiña.
Unha aperta.
Ahora que podes esperar dos da Gudiña. Que como dice ô conto cada cuatro a unha sardiña.
Unha aperta.
Non faledes de traballo nin de ferramentas, hay que falar mais do retouzar.
Acordome de cando era neno (menino), e meu pai q. e. d., que nunca entraba nos bares, invitoume a un NIK (refresco de naranxa ou limon) no bar Celta. Nunca me esqueceri daquel sabor, do futbolin que ali habia, dos xogadores, Vicentiño, Bejerano (q. e. d.) Luis e Pepe da casasvella. Habia tamen un letreiro que decia. "se prohibe la blasfemia". O Salvador servindo detras da barra e outra xente xogando as cartas. Era pola tarde ... (ver texto completo)
Acordome de cando era neno (menino), e meu pai q. e. d., que nunca entraba nos bares, invitoume a un NIK (refresco de naranxa ou limon) no bar Celta. Nunca me esqueceri daquel sabor, do futbolin que ali habia, dos xogadores, Vicentiño, Bejerano (q. e. d.) Luis e Pepe da casasvella. Habia tamen un letreiro que decia. "se prohibe la blasfemia". O Salvador servindo detras da barra e outra xente xogando as cartas. Era pola tarde ... (ver texto completo)
Non sei porque o falar do Garapio vexo a imaxen, debe ser que es una ferramenta da familia da Espalladeira: Una cargaba los montones de esterco de las cortes y el otro hacia los montones de estiércol en las Leiras, la mayor parte se componía de bosta de vaca. Para los que no sepan que es la bosta;"es la leña de vaca"que aparte de calentar el cuerpo, comer mucho, dormir poco, había que dar mucha suela de zapato para alargar la vida manteniéndote ágil. Todo esto se termino porque decían que contaminaba ... (ver texto completo)