Día de seitura
A mín tamén me encantan certas palabriñas ou expresións en galego e que, se as traduzco, xa me parece que non estou decindo o mismo: "MORRIÑA", "ORBALLO", "MENIÑA"," ¡Ó LEVARA O DEMO...!", "ENVOLIGÁCHETE NO BULLEIRO"... Teño moitas máis, pero ahora non podo pararme a pensar, teño a cabeza noutras COUSIÑAS.

¿Cómo vai ser o mismo ORBALLO que ROCÍO? Rocío é demasiado fino pro que un quere decir cuando dice que "CAEU UN ORBALLO DE C...". Incluso C... non queda igual en Castellano (claro que eu non uso esa palabra en ningún dos dous idiomas).

E logo está o tema de reirse de outros por cómo se expresan. Como dice a Gel, que tire a pedra o que esté libre de ese pecado. Pois anda que non nos sigue facendo gracia cuando oímos os de Chanos ou Padornelo (perdona, Carmina) "doule, pegoule, tiroule", sólo porque nos sona raro porque no Pereiro non decimos eso. Ou as discusióis que tuve co meu maridito, entonces novio, porque él decia "fainto" e nos decimos "fento", hasta buscábamos testigos en cada pueblo de cómo se decía...; en fin, Josito, vamos a deixalo en HELECHO, así non nos pelexamos, je, je.

A mín non me enseñaron a escribir en galego. Por tanto, se vos parece, cuando me decida a escribir nesta lengua, collereime a licencia de escribir tal como falamos no Pereiro, porque ése é o Galego que eu sei (¿riqueza linguística?). Miñas primas de Lugo dicen "acó, aló, catro, nai", pero se nos toda a vida dixemos "aiquí, alí, cuatro, mai"... ¡non podo cambiar ahora de a noite a mañá!

Biquiños pra todos (¿ou é "para"?). ... (ver texto completo)
Inda me escarallo de risa cando recordo ós meus rapaces, entón nenos de gardería, pedían “colo” as súas mestras. Ó remate tamén elas acabaron aprendendo o que era o colo, e máis non solo elas, tamén a maioría dos outros nenos pedían colo, non solo na gardería, tamén na casa. De este xeito escampouse a palabra a máis de 20 familias. Pasados xa 14 anos algunha vez visitamos a gardería e inda entre as mestras a usan. O que non sei é si a farán servir o resto de nenos.
Piño a tua era portuguesa, más amiña era ispañola, xa me costara 2 pts, viña de noute co trelo, quedou na silveira.
Unha aperta.
Piño: Gorromela por as mozas de novos tivemola moitos, incluido o Zé que está a confundir a gorra da cabeza con desexar muito unha cousa.
Me da por meter en Google a palabra CANICHEIRO por ver o significado, (aunque xa o sabíamos) dice que un lugar entre duas paredes vellas, donde se iba o campo... En portugues dice donde se iba coas calças na mao.

Pra entrar, insertar a palabra CANICHEIRO, despois DIALECTO: xa veréis que fala moito de estos pueblos da zona, entre outras cousas que son moitas, comenta que hasta o 1640 as poblacións de Manzalvos, Hermisende, San Ciprian, Teixeira, eran portuguesas. Esto era no reinado do Rey Portugués ... (ver texto completo)
Piño a tua era portuguesa, más amiña era ispañola, xa me costara 2 pts, viña de noute co trelo, quedou na silveira.
Unha aperta.
A min tamen me pasou o mismo ca ti Piño, coa palabra pocillo e con mutas outras. Pero os castellano falantes que les parecia rara esta palabra non dominaban o idioma tan ben coma eles pensaban.
.

REAL ACADEMIA DE LA LENGUA ESPAÑOLA

pocillo.
(Del lat. pocillum).
1. m. Tinaja o vasija empotrada en la tierra para recoger un líquido, como el aceite y vino en los molinos y lagares.
2. m. Vasija pequeña de loza, como la del chocolate
E en galego: ... (ver texto completo)
Carmina, únome o club do pocillo. A min pasoume o mesmo cuesta palabriña e resulta que tamén é castellana... ¡xa me desquitarei!
Eu de pequena quedábame embelesada escoitando falar o tío Francisco de Padornelo.
Me da por meter en Google a palabra CANICHEIRO por ver o significado, (aunque xa o sabíamos) dice que un lugar entre duas paredes vellas, donde se iba o campo... En portugues dice donde se iba coas calças na mao.

Pra entrar, insertar a palabra CANICHEIRO, despois DIALECTO: xa veréis que fala moito de estos pueblos da zona, entre outras cousas que son moitas, comenta que hasta o 1640 as poblacións de Manzalvos, Hermisende, San Ciprian, Teixeira, eran portuguesas. Esto era no reinado do Rey Portugués ... (ver texto completo)
As veces notase que a nosa lingua materna non e o castelan po las construcion verbales que facemos, xa que en galego, que eu sepa non esisten os pasados compostos e por exemplo non diferenciamos si foi hoxe "hemos ido", que decimos fumos, ou si foi onte "fuimos" que tamen decomos fumos.
Ahi vai unha palabra que me gusta muto.--- GORROMELA----
O feito de pensar en galego e traducir sobre a marcha cando converso es castelán, tenme feito máis de unha xogada. A composición moi a miúdo usada en galego para pedir unha explicación máis precisa: ¿e logo?, fágoa servir en conversacións en castelán, ¿y luego?, ó que os conversadores me miran con cara estrañada e contéstanme, “después nada”.
Istán ahí a dar voltas a lingua, que claro según di ô meu xefe iso ê cultura, más se tiberan que pasar as que pasou Zé na Frnza y ahora a te ô dia doxe teño infinidade de anécdotas pra contar, outro día sin ir más lonxe, veu un carallo dun llanque, penso so quería reir de min, a cuestión ê que eu istaba servir a sopa, levaba unha sopeira pra uns fidalgos, pra que teñan unha idea debe ser da edad meia, total que pordentro ê bañada en ouro, depronto a preguntarme en ingles y nahún tiña outra coisa que pasar a mahún a petrina y apouco más me mexa na sopa, le digo más que faces istás tolo ou qué, rapidamente veu ô xefe que fala igles perfecto, dixo Zé perdonale que fixeren unha aposta, pra saber se eu era do Madride ou do Barcelona, consestia que se le tiraba a sopa as fucias era do Madride si nahún tiraba nada como foi ô caso do Barcelona, total que eu nahún sahún de ningún me gosta ô boon fubol, total que por nahún entender a un americano, aveces pensamos que ben sería intendernos tudos na lingua que for, claro istá respetando a dos nosos orixenes.
Disculpen que sempre istou a meterme donde non me xaman.
Unha aperta. ... (ver texto completo)
O de falar ven o galego con unha pronunciación perfecta, sería o ideal en todas as zonas, hay un problema bastante difícil de erradicar, en principio non sabemos, ¿pero acaso queremos cambiar? eu diría que non, por moito que nos expliquen que a nosa fala non é correcta vamos a ter que seguir así, non hai outra alternativa, a lengua de un pueblo e imposible cambiar, penso que inda a punta de metralleta iba a costar. A Prueba está ahí, personas que nos tocou por circunstancias da vida estar moitos ... (ver texto completo)
A min tamen me pasou o mismo ca ti Piño, coa palabra pocillo e con mutas outras. Pero os castellano falantes que les parecia rara esta palabra non dominaban o idioma tan ben coma eles pensaban.
.

REAL ACADEMIA DE LA LENGUA ESPAÑOLA

pocillo.
(Del lat. pocillum).
1. m. Tinaja o vasija empotrada en la tierra para recoger un líquido, como el aceite y vino en los molinos y lagares.
2. m. Vasija pequeña de loza, como la del chocolate
E en galego: ... (ver texto completo)
O de falar ven o galego con unha pronunciación perfecta, sería o ideal en todas as zonas, hay un problema bastante difícil de erradicar, en principio non sabemos, ¿pero acaso queremos cambiar? eu diría que non, por moito que nos expliquen que a nosa fala non é correcta vamos a ter que seguir así, non hai outra alternativa, a lengua de un pueblo e imposible cambiar, penso que inda a punta de metralleta iba a costar. A Prueba está ahí, personas que nos tocou por circunstancias da vida estar moitos ... (ver texto completo)
Estes episodios degraciados suceden, maiormente, por duas razós:
A primeira; por ignorncia, ou, pra ser mais suave, por descoñecemento de outras palabras que dicen o mesmo (sinónimos).
A segunda;é unha flagrante falta de educación. Aquelas personas que se reíron de tí, tiñan tres problemas: a mais do dous reseñados, perderon unha boa oportunidade de "aprender"algunha palabra mais, tan nosa como outra cualquera; eu, toda a vida oí chamarlle vacoriños (ou vacuriños) a os porcos recién nacidos.

Cambiando ... (ver texto completo)
Lembro unha conversa xa fai moitos anos. Tiña eu daquela amistades nun pobo da provincia veciña castellana, e decía un que certa palabra a usaban no pobo de ó lado (tamén castellano) porque "non falaban ben o galego".
Vamos a ser francos, a auga clara io chocolate espeso. Rirse ó oír unha palabra descoñecida é unha reacción humana tanto acá como alá das Portelas. Eu non creo que teña nada que ver o haber mamado o galego nos lindeiros ou galicia adentro. As palabras descoñecidas asociámolas co primeiro ... (ver texto completo)
Estes episodios degraciados suceden, maiormente, por duas razós:
A primeira; por ignorncia, ou, pra ser mais suave, por descoñecemento de outras palabras que dicen o mesmo (sinónimos).
A segunda;é unha flagrante falta de educación. Aquelas personas que se reíron de tí, tiñan tres problemas: a mais do dous reseñados, perderon unha boa oportunidade de "aprender"algunha palabra mais, tan nosa como outra cualquera; eu, toda a vida oí chamarlle vacoriños (ou vacuriños) a os porcos recién nacidos.

Cambiando ... (ver texto completo)
Unha verdade tan grande como universo a que contas na tua mesaxe eiqui no foro de Lubian, cua cal me puxen serio.
Pero non era menos certo o refran da Vilavella do outro dia, creo decia así.
"Está o demo durmindo e van a petarlle na porta" con este rein mais do que podia. Graciñas amigo.
Un saudo
Esta mesma tarde, escoitando o programa da Cadena Ser: “ La véntana”, un dos presos da carcel de Carabanchel que Genma Nierga ten as tardes dos martes na tertulia, definiu ó juiz Garzón como unha das últimas vítimas do franquismo. E pode que sexa certo.
Aprezado Pinga, nahún sey se tes tú a razahún ou ô meu xefe,él dice que a última que morreu onte, claro istá por ô Dn. Manuele Fraga, de tudas maneiras un xuez como Garzón, abrá poucos, eu poso contar con algua experencia cercana, por contarma
un bon amigo, luitou munto contra as adversidades, sobre tudo no tema da droga y da teta, perdón quería decer da etá, iste home ê digno de mención por a sua honrradez y valentía, más istes assín nahún son bos pros poderes fácticos, isto último istá a apuntarmo ... (ver texto completo)
Esta mesma tarde, escoitando o programa da Cadena Ser: “ La véntana”, un dos presos da carcel de Carabanchel que Genma Nierga ten as tardes dos martes na tertulia, definiu ó juiz Garzón como unha das últimas vítimas do franquismo. E pode que sexa certo.
O que si é certo, que se trata de unha verdadeira injusticia o que están facendo con éste home, cuando unha persona vale, suele ser este o sistema a aplicar.