"Buenos pastos en Lubian"
Durante un verano en España, un turista inglés lleva a su hijo de quince años a un bar para enseñarle cómo un británico digno de este nombre debe portarse siempre.
Tras beber unas copas de manzanilla, le dice:
- Hijo mio un buen ingles debe de beber, pero nunca debe de pasar de cierto límite. ¿Y cómo podré saber cuándo debo dejar de beber? inquiere el joven.
- Es muy sencillo, ¿ves aquellos dos hombres allá lejos...? Pues cuando veas cuatro, no bebas más.
- ¡Pero papá, si allí no hay mas que ... (ver texto completo)
Hace días que no entro en el foro de Lubián. Y ahora al leerlo me entero la triste noticia del fallecimiento de la madre de Inda cho Sei, tarde pero mis condolencias a la familia Lubián. Y fuerza para explotar las buenas ideas de "fabrica" que ellos desde arriba guiaran.

Y falando do cuco que fai toda clase de triquiñuelas, y hasta pone los huevos y se marcha para África de vacaciones, eu creo que un paxaro que pensa que a palabra amor e de dous idiotas.
"Desde mi refugio de Sedano, un observatorio insuperable de la naturaleza, he tenido oportunidad de asistir varias veces al desarrollo de un cuco parásito, las últimas que recuerdo, muy recientes, en 1.979 y en el verano de 1.981. Uno y otro pájaro tuvieron suertes distintas.
La primera fue un acontecimiento previsto. Durante varios días advertí cómo un pequeño petirrojo tejía su nido en el hueco de una tapia de piedra que delimita mi huerto, en la ribera del río Moradillo. Simultáneamente, un cuco ... (ver texto completo)
O verdadeiramente característico do cuco é a súa incapacidade para choca-los seus ovos e mante-las súas crías, se cadra porque a súa posta é tan abundante -de oito a doce ovos- e o apetito da prole tan voraz que unha parella por si soa non abondaría para abicadala.
Por iso o cuco non se toma o traballo nin de face-lo niño. Chegado o intre da posta, espreita ao redor aos paxariños que se afanan na construcción dos seus niños e, unha vez rematada a obra e cos oviños dentro, o cuco empeza a esparexe-los ... (ver texto completo)
Inda, pasmada me deixas con eso de que cambian de color os ovos, penséi que sólo cambiaba de color o camaleón e xa eso me asombraba. ¡Qué maravilla a naturaleza e qué intelixente o Creador! Como mai que son, podo entender que a cuca faga cualquer cousa pra protexer a sua prole, o que me costa máis entender é o de que os abandone, moi mal se ten que ver, a pobre, pra facer eso; e qué sufrimento debe pasar por non ver nacer nin criar os seus filliños, doime na alma...
De que o cuco era mui cuco, xa o sabía, pero non sabía que a "cuca" tiña unha impresora tan sofisticada no cu pra poder cambiar o color dos huevos, éstos ainda son máis astutos co lobo con moita diferencia.
Teis razón Piño, o cuco e mui cuco, son mais astutos co lobo, pero a cuca coa impresora tan sofisticada, na epoca de poñer os ovos non vai gañar pra cartuchos de tinta pra impresora.
Eu despois de ver o cuco e escoitalo, e saber que puña os ovos nos outros niños, me deixou pasmado o amigo Inda o contarnos que cambia o color dos ovos.
Un saudo pra ambolos dous.
O verdadeiramente característico do cuco é a súa incapacidade para choca-los seus ovos e mante-las súas crías, se cadra porque a súa posta é tan abundante -de oito a doce ovos- e o apetito da prole tan voraz que unha parella por si soa non abondaría para abicadala.
Por iso o cuco non se toma o traballo nin de face-lo niño. Chegado o intre da posta, espreita ao redor aos paxariños que se afanan na construcción dos seus niños e, unha vez rematada a obra e cos oviños dentro, o cuco empeza a esparexe-los ... (ver texto completo)
De que o cuco era mui cuco, xa o sabía, pero non sabía que a "cuca" tiña unha impresora tan sofisticada no cu pra poder cambiar o color dos huevos, éstos ainda son máis astutos co lobo con moita diferencia.
O verdadeiramente característico do cuco é a súa incapacidade para choca-los seus ovos e mante-las súas crías, se cadra porque a súa posta é tan abundante -de oito a doce ovos- e o apetito da prole tan voraz que unha parella por si soa non abondaría para abicadala.
Por iso o cuco non se toma o traballo nin de face-lo niño. Chegado o intre da posta, espreita ao redor aos paxariños que se afanan na construcción dos seus niños e, unha vez rematada a obra e cos oviños dentro, o cuco empeza a esparexe-los seus ovos entre eles, un ou dous en cada niño, mesturándoos cos outros, aproveitando a ausencia dos pais.
Son moitos os páxaros aos que o cuco elixe para o choco dos seus ovos, principalmente paxariños pequenos. E como o seu ovo desentonaría polo tamaño e a cor na casa dos anfitrións, a natureza - ¡prodixio incrible!- dotou ao cuco dunha rara facultade, que permite á femia colora-las cascas dos seus ovos do ton dos da especie escollida para os seus depósitos: avermellados onda os outros ovos son avermellados e apincarados onde son apincarados.
Este mimetismo non basta naturalmente para iguala-lo ovo do cuco aos dos pais adoptivos, xa que o seu volume non pode disimularse, pero os paxariños, cegos coa súa maternidade, chócano co mesmo celo que aos propios.
Só algunhas aves se decatan do engano e rexeitan ó entremetido. A laverca (alondra), por exemplo, choca o ovo xigante pero, cando chega a eclosión, decátase da presencia do parásito, négalle o cibaco e déixao morrer de fame.
Eu teño encontrado cucos de cría, un en cada niño, na casa das pimenteiras (paporrubios), que traballan arreo para cebalo. ... (ver texto completo)
Sr Inda chosei. Mi más sentido pesame por la pérdida de su madre.
Me enteré ayer por mi prima Pepa y aunque son momentos que todos hemos de pasar, no dejan de ser muy dolorosos.
Y además cuando llevas tiempo, como tambien fue mi caso, con tu madre con esa terrible enfermedad en la que además de ser anciano pasa a ser un niño decadente, ese cariño se acrecenta y aunque por su bien quieres que se vaya, DICES.: Bueno, mientras la tengo aqui. La tengo.... Un abrazo y que dios la tengo en su gloria.
Gracias, Amador, en nome de toda a familia.
Ela non era moi vella. Tiña 82 anos. Nos últimos tempos que pasou na miña casa, eu non era o seu fillo maior. Pensaba que era o seu home.
Os últimos catro anos viviu na Residencia de Viana, onde foi moi ben atendida por todo o personal, ao que lle estaremos eternamente agradecidos.
Un abrazo.
252525. Te vou a contar algo sobre a pregunta que me fáis sobre Zamora, así xa se entera o teu xefe do dito en cuestión, él igual xa o sabía, porque os xefes saben de todo.

Zamora tras muchos años de construcción y destrucción, de diferentes conquistas y de haber tenido replegado el poder musulmán al otro lado del Duero sin permitir el avance a la ciudad, por fin en el 1061 con desintegración del califato cordobés, Fernando I de León repobló definitivamente la ciudad, dotándola de fueros y poderosas ... (ver texto completo)
Aprezado Piño, munto obrigado por ô béin que contaste tudo, claro de ísto xa pasau munto tempo, de tudas maneiras ô que vexo que a Urraca nahún era boa mira mandar matar al xermano Sancho, manda carallo, con razón le quedou la Porta de la Traición. O Rodrigo Díaz de Vivar, nahún sería parente do Ciz dos Campos, que dicen que gañara algunha batalla depois de morto, según ô meu xefe dis que ô ataban en cima do cabalo y os outros co medo que le tiñan que se rendian.
Unha aperta.
Aprezado Piño, que razón teñes, a que pasear y algún canda por ahí me refiero a un foro ca perto de íste, tiña que refrescar a cabeza, pois debea ter munto espesa.
Me gustaría que me aclararas ô de Zamora, pois ô meu xefe cando nahún ten prisa me suele decer que Zamora non se conquistou nunha hora. Me imaxino que se refire alguna conquista, más a min deixame fora de pista.
Unha aperta.
252525. Te vou a contar algo sobre a pregunta que me fáis sobre Zamora, así xa se entera o teu xefe do dito en cuestión, él igual xa o sabía, porque os xefes saben de todo.

Zamora tras muchos años de construcción y destrucción, de diferentes conquistas y de haber tenido replegado el poder musulmán al otro lado del Duero sin permitir el avance a la ciudad, por fin en el 1061 con desintegración del califato cordobés, Fernando I de León repobló definitivamente la ciudad, dotándola de fueros y poderosas ... (ver texto completo)
Sr Inda chosei. Mi más sentido pesame por la pérdida de su madre.
Me enteré ayer por mi prima Pepa y aunque son momentos que todos hemos de pasar, no dejan de ser muy dolorosos.
Y además cuando llevas tiempo, como tambien fue mi caso, con tu madre con esa terrible enfermedad en la que además de ser anciano pasa a ser un niño decadente, ese cariño se acrecenta y aunque por su bien quieres que se vaya, DICES.: Bueno, mientras la tengo aqui. La tengo.... Un abrazo y que dios la tengo en su gloria.
Con tanto Sol la primavera se adelanta, con cierta timidez debido a la sequía los almendros comienzan a florecer, los días son mas largos y ya invita a salir al campo a dar una caminata de vez en cuando.
Aunque por la ciudad también es agradable pasear, hace unos días estuvimos mi mujer y yo en Zamora, teníamos que arreglar unas cosillas de papeleo, terminamos pronto, total, que aprovechamos para dar un paseo por Santa Clara, y terminamos la mañana para la zona de la catedral, viendo el museo, el ... (ver texto completo)
Aprezado Piño, que razón teñes, a que pasear y algún canda por ahí me refiero a un foro ca perto de íste, tiña que refrescar a cabeza, pois debea ter munto espesa.
Me gustaría que me aclararas ô de Zamora, pois ô meu xefe cando nahún ten prisa me suele decer que Zamora non se conquistou nunha hora. Me imaxino que se refire alguna conquista, más a min deixame fora de pista.
Unha aperta.
Con tanto Sol la primavera se adelanta, con cierta timidez debido a la sequía los almendros comienzan a florecer, los días son mas largos y ya invita a salir al campo a dar una caminata de vez en cuando.
Aunque por la ciudad también es agradable pasear, hace unos días estuvimos mi mujer y yo en Zamora, teníamos que arreglar unas cosillas de papeleo, terminamos pronto, total, que aprovechamos para dar un paseo por Santa Clara, y terminamos la mañana para la zona de la catedral, viendo el museo, el ... (ver texto completo)
Gracias, Manuel.
Algún día nos conoceremos, e seremos capaces de entender que non hai nada no mundo que nos impida ser amigos.
Unha aperta. Un abrazo.
No tienes porque agradecerme nada, yo pase por lo mismo y se sufre lo que nadie sabe. Estoy de acuerdo podemos ser amigos y lo deseo de corazón.
Yo soy un tanto cachondo, pero serio y amigo de los amigos.
Un abrazo muy fuerte
Sr. Indachosei, mi pesame mas sincero, le acompaño en este momento de dolor.
Un abrazo
Gracias, Manuel.
Algún día nos conoceremos, e seremos capaces de entender que non hai nada no mundo que nos impida ser amigos.
Unha aperta. Un abrazo.