Después de algún tiempo sin participar en el foro y ver las instantáneas con que nos deleita Anónimo, no puedo pasar sin manifestarle mi reconocimiento por las mismas, son muchos y buenos recuerdos los que me producen las personas que aparacen en las mismas. Casi todas conocidas y con el sentimiento que algunas ya no están (Balbina del Tio Manuel era como una hermana).
Pablo ¿A quién le toco lavarte los pantalones?
Un Abrazo para todos.-
Pepe.-
Non me queda outra, estando en Galicia nesta época,é normal que faga este tempo, o problema està en que bou acabar as vacaciós metido en casa como unha monxa de clausura.
Coidaivos. Saudos.
Dabanse bicos as pombas, voaban as anduriñas, xogaba o vento coas erbas probadas de margaridas i as lavandeiras cantaban mentras a fonte corria.

Tanto en Gallego como en Castellano soy muy malo, pero quede constancia que bien hablado y escrito tanto uno como el otro son de una riqueza impresionante.

Foronse indo unha tras doutra, i ali se quedou soliña, ca triste frente incrinada cabo unha arcada sombrisa.....

Tanto o Galego como Castelan viven xuntos pra deleitarnos......
Un saludo
Pablo. Cuando sucedió esto, ¿eras muy joven? buen argumento el relato. Pero sigue ¡carallo...! Acudieron mas lobos a la llamada del otro.
me has dejado mas petrificado que la roca a la que te subiste. ¿que leches hace un lobo aullando delante de tí? ¿como sigue la historia?. No nos dejes así!
E oxe por donde andas paloma viaxeira, porque como non paras na Vilavella hay unha voa nevada. Varela o chiste e autentico, da un abrazo o amigo Pepe e os demais foreiros.
Serian entre las cinco y las seis de la tarde. Dice mi padre,! Hay que ir a buscar las vacas que andarán por el Pradoval! Era una suposición después de 20 días sueltas por esas sierras, sin pensarlo digo; ya voy yo. Agarro un palo como buen pastor, y ya estaban león y mora esperan en la salida sin decirles nada. Nos ponemos en marcha, a veces ellos delante, a veces yo detrás hasta la Portilla, que hay un cruce de tres caminos, allí miro para tras y ahí estaban león y mora y los tres cogemos el mismo ... (ver texto completo)
Ese año la parra dio unos racimos de campeonato. La podé a finales de Marzo cuando ya estaba con sabia. Algunos pesaban mas de un kilogramo.
Respecto a la poda hice está prueba por indicación de un Ingeniero Agrónomo que como ejemplo puso lo que es un corte en el ser humano y que la propia composición de la sangre se auto cura la herida al igual le ocurre a la herida de la parra con las propiedades de la sabia. Aunque se desangra esta no se seca. La parra está a una altura de mas de tres metros del suelo además del recorrido que tiene por toda la terraza y la cantidad de ramas.
Lo podéis hacer sin miedo y claro está que dependiendo en la zona donde "vive la parra" ya que no es lo mismo la zona Norte que la zona Sur de España ya que en esta última los frutos son mas tempranos.
Sin miedo y buen provecho. ... (ver texto completo)
O tempo sique igual, non se pode nin salir de casa... un dia mais. Un abrazo a todos
Muy bonitas fotos. Da bastante tristeza al ver a Balbina tan llena de vida ahí (Y ya no está con nosotros.)
Varios días visito vuestro foro esperando la historia del lobo, yo como también he tenido algún encuentro con ellos, me traen recuerdos, ahora hasta los encuentro agradables, en aquel momento, no mucho.
Sigo esperando, ¿Cuando va a ser.? SALUDOS.
A ver si mañana puedo ser, que hoy me enrrollo el futbol.
Si alguna vez vuelven a casarse hacerlo con un arqueólogo. Cuanto mas vieja te hagas, mas encantadora te encontrara.

Saludos
Muy bonitas fotos. Da bastante tristeza al ver a Balbina tan llena de vida ahí (Y ya no está con nosotros.)
Varios días visito vuestro foro esperando la historia del lobo, yo como también he tenido algún encuentro con ellos, me traen recuerdos, ahora hasta los encuentro agradables, en aquel momento, no mucho.
Sigo esperando, ¿Cuando va a ser.? SALUDOS.
Castrelos bajo la nieve.
... y sigue nevando con ganas, como hace tiempo no lo hacia. Cuando yo era una niña, nevaba tanto que a veces subía por encima de los tejados, y la gente tenia que hacer túneles para poder salir a la calle. Yo sentía, entonces, tanta alegría que seria imposible de describir. Seguro que los mayores no sentirían la misma emoción que los pequeños, ellos tenían que darle de comer al ganado y en estas circunstancias no era nada fácil. Paradojas de la vida, con aquellos inviernos ... (ver texto completo)
Non está mal pensado irse nesta época para Chile, polo calor, pero se baila tanto a terra igual non dou levado o ritmo.
Polo de ahora quedareime en Galicia, aunque hoxe toca quedarse en casa polo temporal. En Lugo hai riesgo de bastante neve. Esperarei para viaxar cuando veña o bo tempo.
Parece ser que os argentinos son os que teñen o ego mais, alto, daí deduzco que o Varela debeu vivir cerca da fronteira, porque él tamén lle chega, non me parece mal, está ben ser positivos.
Saudos a todos os ... (ver texto completo)
Quero que alguén me diga onde fai bon tempo, a cada sitio que vou chove mais, hoxe na Coruña parecía o inferno; encima duas horas de retención por un accidente na A-6, vou ter que pasar os días que me quedan de vacaciós ó lado da chimenea.
Esto ten un culpable: O"señorito", que te da as vacaciós cuando lle interesa.
Unha aperta.