Manolin, si recuerdo al tío Nieto con aquella chaqueta cruzada verde de 50 botones, que a mi me impresionaba cierto temor, no así como sus hijas que eran encantadoras, vivían al lado de la tía Paca, más de una vez estuve en su casa, hoy convertida en ruinas.
La época de tensar los cables con mulas y bueyes no la viví, la ultima vez que los vi tensar fue con un 4x4.
El terraplén que nosotros llamamos el Pozo, ya lo conocí sin nadie trabando en el, y la primera vez que vi la luz eléctrica tenia 9 ... (ver texto completo)
Outra palabra máis que aprendo, fustaxe. No Pereiro nunca a oín. Miña nai usaba a palabra zapaldrán para referirse a persoa que andaba pouco arreglada ou cas faldras fora.
Ás cacaforras nos chamámoslle casi igual, cacaborras. Tamén se usa para referirse as persoas que están con frecuencia doentes.
Gel: Ten en conta que "fustaxe" non aparece en ningún diccionario. Igual é unha palabra que só se dice en Lubián.
Zapaldrán nunca o ouvín en Lubián, pero é sonora, e posiblemente a teña ouvido por aí adiante. Nós decimos BALDROGAS.
En Lubián serás ben recibido por todos nós. A miña casa é a veciña á casa de madeira. Pagamos unha ronda cada un, ou as que fagan falta. E se hai que pasar un rato en algunha adega, pasámolo.
O que nos fai falta é formalidade e tranquilidade a todos.
Abecerrarse, dícese del pan que sale pegajoso.
Poda que o Piño nunca se le abecerrara o pan nin os roscois pois tiña moi boa mou. É outra dás palabras que me gusta, e a máis creo que é moi exclusiva da nosa zona. ¿Ou non?
Velaí outra palabriña nosa que non vexo nos diccionarios, nin xiquera no noso particular de Cortés: FUSTAXE.

"Pero qué fustaxe levas!" Esta expresión refírese a que non vas ben vestido, ou que andas enlarafuzado ou embulleirado, ou cheo de fariña,... Refírese á mala pinta que levas.

"Non fagas fustaxes". Así lle decía Lola ao Filipín cando facía "muecas", como torce-los fociños, ou xestos esaxerados.

¿Tamén se diría esta palabra fóra de Lubián?
Outra palabra máis que aprendo, fustaxe. No Pereiro nunca a oín. Miña nai usaba a palabra zapaldrán para referirse a persoa que andaba pouco arreglada ou cas faldras fora.
Ás cacaforras nos chamámoslle casi igual, cacaborras. Tamén se usa para referirse as persoas que están con frecuencia doentes.
Piño que mal me sinto ahora, xa me puseches os dentes largos con tantos manxares moitas gracias pero que sepas que pra min o mais importante e poder verno pero de S. Santo o veran non pasa teño que ver cando estará meu irman por VVilavella. Cracias O candil por ese café
¿Bacalao con boletus? O Piño déixame tola, Pepita, porque sendo verdai que teño enfrente de casa (e o Piño tenha ó lado) a millor panadería do contorno, eu a única empanada que comín alí foi a de carne ou a de atún, tanto me gustan as duas que fai tempo que resolvín a papeleta encargándoa mitá de cada na misma. Se avisas con tempo que veis a merendala, comprométome a encargar esa e o café irá detrás. Pero, pra outras especialidades, xa o deixo nas maos do meu experto e bon veciño. Apertas pra todos, ... (ver texto completo)
Piño que mal me sinto ahora, xa me puseches os dentes largos con tantos manxares moitas gracias pero que sepas que pra min o mais importante e poder verno pero de S. Santo o veran non pasa teño que ver cando estará meu irman por VVilavella. Cracias O candil por ese café
Claro, que para entenderlo lo leí cuatro o cinco veces, y descubrí que para entender el falar das Portelas solo me hace falta leerlo una o dos veces.
Velaí outra palabriña nosa que non vexo nos diccionarios, nin xiquera no noso particular de Cortés: FUSTAXE.

"Pero qué fustaxe levas!" Esta expresión refírese a que non vas ben vestido, ou que andas enlarafuzado ou embulleirado, ou cheo de fariña,... Refírese á mala pinta que levas.

"Non fagas fustaxes". Así lle decía Lola ao Filipín cando facía "muecas", como torce-los fociños, ou xestos esaxerados.

¿Tamén se diría esta palabra fóra de Lubián?
Gracias profesor. Temos que estar mui agradecidos os de este foro, por a cantidad de excelente clases de galego que nos estás dando cada día, encima gratis.
Ahora queda claro o da i ¿pero que facemos coa h? unhas veces si, outras non, vexo que cuando está no medio da palabra si se usa.
Si te das conta ahora xa vou pondo irmáus sin h, o principio me daba a impresión que de non poñer a h, que era como si lle cortara as orella ou os mutilara, o do orto parecido, como que falaba do mismo pero que non ... (ver texto completo)
O da H xa é outro cantar.
Eu teño lido moitos libros galegos, e ao ler, un vaise fixando. Iso tamén pasa co castelán. Tampouco hai reglas para toda a ortografía.

Tampouco ten tanta importancia cometer faltas de ortografía, que nesta lingua deixáronnos analfabetos a todos nós, que non estudiamos galego.
Cacaforra; Cortés y Vázquez a recolle como "hongo venenoso", a min gústame máis cando a facemos servir para referirnos a unha persoa de pouca valía, ou ben cando nos referimos a unha persoa, case sempre muller, que pasa por un estado de doenza.
Por certo, cantas veces non diría eu o do cerote cando falo en castelan.
Pois mira por onde CEROTE está no "Diccionario de la Real Academia de la Lengua Española" cos mesmos significados que no galego de Estravía, icluido "temor, miedo, pánico".

O que pasa é que "cerote" támén está polo cú do saco das palabras do castelán.

Pero eiquí andamos a remexelo todo.
Me dirixo a auténtica Pita,ê decer a miña namorada, nahún sei nada de tí, praí noutro foro cualquera intentan imitarte, más tracen mal perfume, eu te reconozco por ô que eu te regalei no seu día, encunfundible Pitiña, me mereces os mayores respeitos sei que istás casada, más por recordar vellos tempos nahún facemos mal a ninguen.
Unha aperta.
Despois de moito pensar conseguí sacar duas frases, e que as neuronas xa non son o que eran, os 40 anos notanse, sinon que yo digan o Salva que acaba de inaguralos.

"Si entre boa xente queres vivir a HEDROSO terás que vir"

" Si entre boa xente queres estar en HEDROSO has de quedar"
Isabel. As dúas frases impactan mui ben, son acertadas.
Podes añadir. Si ben queres quedar, os de Lubián tes que invitar.
Saludos pra os de Hedroso.
Vale Candil. Tomaremos ese café é o que faga falta, pra un asado é unha boa empanada de bacalao con boletos, non temos que ir mui lonxe, o forno está ben cerca. de eso podo encargarme eu.
Como estamos recopilando cousiñas dos nosos antepasados, por qué non estos refranes tan acertados. Alagunhos usados con bastante frecuencia por unha familiar miña.

Entre primos y hemanos, nunca metas las manos.

Si en la vida quieres triunfar, tienes que oir ver y callar.

La memoria es como el mal amigo, cuando mas lo necesitas te falla.

Quero que veña pronto a neve (fai falta) a parte de eso, teño como necesidad de ir a Lubián é pisar o zarapallo.