Ainda ben valente foi home da Canda, eso e para morrer de infarto...
Pepita. tú te imaxinas cuatro lobos de acompañantes durante un camiño solitario, de noite, cruzándose por diante, por atrás, tocando a "castañola" (gruñidos de fame) si son eu, penso que casi prefería, tirarme de esa ponte que dices para abaixo e afogarme no río.
E digo eu, que este suceso sería pola Brea Vella (camiño de Santiago) esperemos que non lean esto os peregrinos, por que igual lle da por non asomar por ahí nunca máis. ... (ver texto completo)
Ella, por estos pueblos de montaña se deja caer,
ella más fría que yo nos cubre con su manto blanco,
hasta que nos permite mirar el cielo un agujero,
por el cual volvemos al claro mundo.
Eu sei de un ome que se quedou sin fala durante unha semana do medo que colleu a uns lobos, esta e a historia verídica; o ome iva da Vilavella pra canda como tiña a costume de liarse demasiado cos veciños cando se deu de conta xa se lle fixo de noite na quelis tempos dun pobo a outro case sempre se ia andando total co ome tirou pola camiño da Canda quel era dala cando ia pola mita do camiño salironlle dous lobos llo seguian detás o rato aparecen outros dous que se lle puseron de diante e ivanse cambiando ... (ver texto completo)
Qures que te conte o que fixen o fin de semana descansar descansar e desscansar o viernes non traballei o sábado tampouco o domingo pois tampouco asique fixate se quedei descansada, bueno a parte de facer as cousiñas do meu lar, que te parece "divertido, eh". he moi sano de vez en cuando facer un parón destos non te parece?
En Madrid xa se fixo 3 anos seguidos e moi ben, este antamen se propuso pero hay xente que parece que se cansou todos puñan impedimentos, polo tanto creo que como decindes facelo na Vilavella tampouco o vexo claro; de todos modos por si cae eu xa quedo apuntada adeus amigos.
Piño, leo en el foro de Lubián: Que las alturas del poder siguen cometiendo errores antiguos, y mira que hay errores nuevos por cometer,"el cede porque no es tan rígido como el carballo y sabe adaptarse al tiempo dejando pasar el temporal, puede que sufra alguna amputación sin perder el color, lo fácil es desanimarse. Pero no te preocupes que ahora veremos con ojos de chino el acebeiro.
Saludos.
Estou de acordo con Varela, coido que se fai un pouco lonxe para unha comida; inda que o menú promete.
Ata despóis.
Mi pregunta, no es un poco lejano el sitio, mejor seria un dia ponernos todos de acuerdo y hacer algo na Vilavella.
Un saludo
El que cuenta Piño, supongo que es real aunque no lo había oído. Esta comprobado que las ovejas no pueden quedar sueltas y hasta en el corral corren peligro de ser atacadas por el lobo, que entonces solo había dos soluciones; coger la escopeta, el final ya lo sabemos,ó dejarlo en el corral y ponerle hierba y la hierba también iba escasa.
Ahora que andan con traer 2000 ovejas y cabras para esas serras, ¿Cuántos lobos hacen falta para mantener el equilibrio? esta pregunta la habrán hecho los economistas ... (ver texto completo)
Referente a que si es verdad, que los lobos entraron en la cuadra, es cierto y bien cierto, lo más sorprendente, es que la casa de Josefa donde sucedió tal evento, está en el centro de Lubián, en la Fontarbela.
Hay mucha gente que aún lo recuerda, yo debería de ser pequeño y no me doy cuenta, pero de oírlo cantidad de veces, a mi padre sobretodo.
Un saludo a todos los foreros de Padornelo.
A derradeira nevarada, amigo Piño, degallouche o acebeiro da porta. Foi a neve do louxado ó caer en plancha enriba del. Pero quedou moi mal olivado. Vas precisar de cinco minutos para amañalo un pouco, cando volvas.
A neve do meu louxado, fronte a porta do garaxe, non me degallou as orellas, porque inda ando ben de reflexos, e froxei a tempo. Se non, alá van pra o carallo tamén! Ían ter peor arranxo co acebo.
Por certo: teñó debaixo do balcón, ó abrigo do norte e de Padornelo, dúas camelias: una ... (ver texto completo)
Este ano parece ser, que a neve visita a Lubián con bastante frecuencia, dicen que é boa para ter boas cosechas, esperemos que sea así, aunque ahora no pueblo a parte da fruta, pouco máis se cosecha, si algún huerto por entretenimento.
Como ben dices, gracias os reflexos pudeches salvar as orellas (que Dios chos conserve moitos anos) primeiro salvar a cabeza, pero as orellas a parte do dolor o perdelas, tamén teín outra función mui importante, si se perden ¿cómo amarramos as gafas.?
Referente o ... (ver texto completo)
Saudos a todos: Xa sei que é lunes e quedastes cansados de tanto brincar no fin de semana, pero xa podedes empezar a darlle os dedos e contar como vos foi. Eu, tuve de todo, a mañá foi algo tensa co carcamal do cura, despóis arreglouse un pouco o día, un bo xantar, boa compañía... e a pasalo ben. Hoxe un día normal de traballo, e a continuar a semana.
Unha aperta.
A derradeira nevarada, amigo Piño, degallouche o acebeiro da porta. Foi a neve do louxado ó caer en plancha enriba del. Pero quedou moi mal olivado. Vas precisar de cinco minutos para amañalo un pouco, cando volvas.
A neve do meu louxado, fronte a porta do garaxe, non me degallou as orellas, porque inda ando ben de reflexos, e froxei a tempo. Se non, alá van pra o carallo tamén! Ían ter peor arranxo co acebo.
Por certo: teñó debaixo do balcón, ó abrigo do norte e de Padornelo, dúas camelias: una ... (ver texto completo)
El que cuenta Piño, supongo que es real aunque no lo había oído. Esta comprobado que las ovejas no pueden quedar sueltas y hasta en el corral corren peligro de ser atacadas por el lobo, que entonces solo había dos soluciones; coger la escopeta, el final ya lo sabemos,ó dejarlo en el corral y ponerle hierba y la hierba también iba escasa.
Ahora que andan con traer 2000 ovejas y cabras para esas serras, ¿Cuántos lobos hacen falta para mantener el equilibrio? esta pregunta la habrán hecho los economistas ... (ver texto completo)
Piño: Es de lo que mas nos gusta a los Gallegos, impresionante Rosalia de Castro.

Hay otras poetisas que son de mi gusto como la Chilena Gabriela Mistral.

Las dos son una verdadera delicia, cualquier cosa que leas de ellas es para disfrutar.
Quiero terminar esta charla con una reflexión.
El hombre del conocimeento disfruta sobre el mar, y el hombre de la virtud goza sobre las montañas; porque el hombre sabio es inquieto y el virtuoso es pacifico.

Un abrazo para todos y gracias por enriquecer ... (ver texto completo)
Esta poesía de Rosalia de Castro, a mín e unha das que máis me gusta, será de que coincidimos coa autora, o ter que vivir moitos anos fora do lugar donde nacimos.

Adiós ríos, adiós fontes:
adiós, regatos pequenos:
adiós, vista dos meus ollos,
non sei cando nos veremos.

Miña terra, miña terra,
terra donde me eu criéi,
hortiña que quero tanto ... (ver texto completo)