Gracias profesor. Temos que estar mui agradecidos os de este foro, por a cantidad de excelente clases de galego que nos estás dando cada día, encima gratis.
Ahora queda claro o da i ¿pero que facemos coa h? unhas veces si, outras non, vexo que cuando está no medio da palabra si se usa.
Si te das conta ahora xa vou pondo irmáus sin h, o principio me daba a impresión que de non poñer a h, que era como si lle cortara as orella ou os mutilara, o do orto parecido, como que falaba do mismo pero que non ... (ver texto completo)
No hay señales de que ninguno cabalgan por este foro, y yo solo puedo cerrar la incógnita diciendo, en algún Santo Lugar, estuvieron a la misma hora, estas reinas y reyes, y fueron felices.

Otro día si tengo tiempo, que esto es lo que nos falta a todos, porque el dinero se puede producir pero el tiempo no, hablaré de la niña que no sabía jugar al ajedrez y viendo que su padre perdía dos partidas, le aseguro que ella al menos no perdería las dos.
¡Qué elegante! ¡Y qué chica tan guapa! ¡Cómo me acuerdo de las fiestas de Villavieja el 8 de septiembre! Unos años en casa de Segundina, otros en casa de los Blanco, otros de merienda en el prado en frente del antiguo bar del Carteiro...! ¡Qué tiempo tan feliz, que nunca olvidaré! (como dice la canción).
Vaia se era elegante; pero non solo nas festas, se non, cada día, en Madrid ou en Vilavella, domingo ou viernes, era igual.
Nesta foto xa leva un peinado algo mais serio, mais cómodo; pero tiñas que velo con peine e secador nas maus, facíaos bailar pra facer aqueles peinados dos seus anos mozos; durábanlle hasta ir a cama, arranxados cun chisco de Elnet.
Pero sobre todas as cousas:é unha gran persona.
(Creo que non se nota que é meu primo)
Un abrazo.
A labrandeira en castelán chámase LAVANDERA BLANCA ou AGUZANIEVES.
O nome científico é MOTACILLA ALBA.

Nós chamámoslle labrandeira a estes dous paxaros dunha mesma especie: "bisbita" e "aguzanieves". Pero non son o mesmo paxaro.
Xa que estamos coa paxaragada, e abusando dos teus conocimentos e mais da tua xenerosidade, dime como se chaman os seguintes paxaros:

-Merla Cachoeira-.

-Milpéndora-.

Se non lle chamades igual en Lubian, e necesitas alguha referencia pra identificalas, xa veremos o que se pode facer.
Gracias, amigo.
Yo tampoco conozco a nadie en esta foro. Pensé que una de ellas podria ser Elvira o Martina pero si es del cuarenta y dos.... Dinos lños nombres por favor.
¡Qué elegante! ¡Y qué chica tan guapa! ¡Cómo me acuerdo de las fiestas de Villavieja el 8 de septiembre! Unos años en casa de Segundina, otros en casa de los Blanco, otros de merienda en el prado en frente del antiguo bar del Carteiro...! ¡Qué tiempo tan feliz, que nunca olvidaré! (como dice la canción).
Este lobo, Piño, está nos cangos. Non fai barriga ningunha. Ten a gorromela do monte, e non se da afeito.
Pero é certo. Sempre espiando. E logo cóntamo todo, cando me sento ao seu carón de cando en vez. Hoxe preguntoume pola nogueira que falta. E tamén por ti. Xa lle dei recordos.
Gracias os dous por acordarse de mín. A nogueira daba algo de pena ter que tirala, dado o grande que era é cantidad de noces que daba, pero xa empezaba a ser un problema a sombra que facía, a parte de atrás da casa non se veía o Sol, hay un trozo de jardín é con tanta sombra casi non tiraban as plantas.
Una reliquia más para la biblioteca de nuestro pueblo.
Me parece imaginar en la fila de arriba a mi tía Sofía y sus hermanas hijas del tío Nieto, pero no puedo asegurar la vista con lo que escribo.
De todas maneras Anónimo cada vez me sorprende más con el capital humano que había para mi desconocido en tan pequeño grande pueblo. Una pena que los genes estén desparramados por el mundo y nadie nos pueda explicar la grandeza de nuestros antecesores.
Lembreime desta palabra, mirei o libro de Cortés y Vázquez, e levei un cerote, ao ver que non recolleu esta palabra.
Abrin o Estravís, e levei unha boa alegría:
CEROTE: 1.- Masa ou mistura de pez e cera, ou de pez e aceite, que usan os zapateiros para encerar os fíos que empregan para coser. 2.- Medo, temor: "metéronlle un cerote...!". 3.- Cerollo (excremento). 4.- Fig. Persoa que non serve para nada: "este é un cerote que non hai por onde collelo."

Nós utilizámola como SUSTO, que ven tendo ... (ver texto completo)
Pois mira que eu asocio esa palabra con cero: "eres un cerote a izquierda". ¡Hai que ver a de cousiñas que estou aprendendo con vos! Por certo, si me permite, mestre, hai tempo que teño unha duda: ¿existe a y griega no alfabeto galego?
Os paxaros teñen nomes moitas veces diferentes dun pobo á outro.
Sen embargo, acho que estes nomes da Vilavella son os mesmos que en Lubián, e se refiren aos mesmos paxaros.
A ROLA chámase en castelán TÓRTOLA. É migratoria. Eiquí pasa a primavera e o verán. Fai o níu (niño) con moi pouquiños guizos nun piorno, ou en calquer outro arbolexo. Pon sempre dous ovos, e ten dúas rolas novas cada verán. Paréceme que cando emigra, vai cara a Turquía. Cando voltan, voltan sempre aos mesmos pobos e ao mesmo ... (ver texto completo)
Tes toda a razón, perdón sobre todo por o pigarro, quizá me levou a confusión o parecido do seu nombre, poque non ten nada que ver un co outro; inda que pertenecen a misma familia dos córvidos, pero o Grajo é todo negro menos o pico, solo se diferncia do Corvo en que este é completamente negro, e tantiño mais grande.
Gracis por correxirme, pronto e abertamente.
Saludos.
A labrandeira en castelán chámase LAVANDERA BLANCA ou AGUZANIEVES.
O nome científico é MOTACILLA ALBA.

Nós chamámoslle labrandeira a estes dous paxaros dunha mesma especie: "bisbita" e "aguzanieves". Pero non son o mesmo paxaro.
Lembreime desta palabra, mirei o libro de Cortés y Vázquez, e levei un cerote, ao ver que non recolleu esta palabra.
Abrin o Estravís, e levei unha boa alegría:
CEROTE: 1.- Masa ou mistura de pez e cera, ou de pez e aceite, que usan os zapateiros para encerar os fíos que empregan para coser. 2.- Medo, temor: "metéronlle un cerote...!". 3.- Cerollo (excremento). 4.- Fig. Persoa que non serve para nada: "este é un cerote que non hai por onde collelo."

Nós utilizámola como SUSTO, que ven tendo connotacións con medo ou temor. Haberá que empezar a espetala nos escritos. ... (ver texto completo)
Este lobo, Piño, está nos cangos. Non fai barriga ningunha. Ten a gorromela do monte, e non se da afeito.
Pero é certo. Sempre espiando. E logo cóntamo todo, cando me sento ao seu carón de cando en vez. Hoxe preguntoume pola nogueira que falta. E tamén por ti. Xa lle dei recordos.
Os paxaros teñen nomes moitas veces diferentes dun pobo á outro.
Sen embargo, acho que estes nomes da Vilavella son os mesmos que en Lubián, e se refiren aos mesmos paxaros.
A ROLA chámase en castelán TÓRTOLA. É migratoria. Eiquí pasa a primavera e o verán. Fai o níu (niño) con moi pouquiños guizos nun piorno, ou en calquer outro arbolexo. Pon sempre dous ovos, e ten dúas rolas novas cada verán. Paréceme que cando emigra, vai cara a Turquía. Cando voltan, voltan sempre aos mesmos pobos e ao mesmo ... (ver texto completo)
Aprezado Peteretiño, nahún se faza mala sangra, ca a gaxos que gostan da brincadeira, si eu fora a ter en conta posiblemente había tempos que nahún escrebía ca, como dice ô meu xefe nahún ofende quen quer si nahún quein pode, eu sey que voçe téin más razón do que un santo, más pense que a gaxos que parece que forín criados ô cacho.
Tempos atrás eu era ô mesmo que ô Barxés, pra alguns sinores, eso le daba dereito acordarse do pai do mencionado tudos los dias sin venir a cuento,ístes pasale como ... (ver texto completo)