Pareceme noi ben. entonces cando podas me mandas tamen o telefono e cando me queda rexistrado o teu correo xa te mando o meu, cando me mandes as fotos pasareille al menos unha o meu irmao estará encantado de vela, seguro. Eu tamen teño pensado ir no puente Do Santos. Un abrazo amiga e outro pra ti Piño
Ok, Pepita. Pero non fai falta que lle envíes fotos miñas o teu irmao pra conocerme, pois non ten máis que darse unha voltiña polo foro do Pereiro, alí hai fotos da xuntanza e de algún foreiro, como o Barxes, o Juan, a Gel, a Sofía, unha servidora, je, je... (teño pendiente subir alguha mais).
Faltaban, entre outros, o Piño e o Inda, así que porei eiquí, neste foro, a que nos ficemos os tres co Barxes no Cortello dos Lobos...:-)
¡Hasta prontiño!
O traballo de espantapáxaros ben podería ser unha ocupación alternativa, se ben cabería a posibilidade de que os páxaros pousaran en min e me deixaran os ombreiros coma o pao dun poleiro.
O da comidiña xa che ven sendo outra cousa, que tanto a muller coma min somos inda precavidos dabondo contra a posibilidade de envelenamento.
Tamén é certo --non o negaréi-- que se hai que cortar unha freba de xamón sonche ben capaz de cortala.
Ja, ja, ja, humor non te falta; pero que sepas que esa é a disculpa que poin os homes que non queren cociñar, non entendo como os millores e máis grandes cociñeiros do mundo son, precísamente, homes, non mulleres.
Tamén é verdai que non se pode ser bon en todo e tú xa eres bon alcalde, bon maestro, bon amigo, bon home... Así que dedícate ahora ó que queiras que xa o teis ben ganado.
Saludiños a tod@s.
Chico; agradezco tus incursiones llenas de humor o con temas para pensar, algunos los considero verdareramente rayando en la genialidad.
Quienes queremos nuestros pueblos agradecemos estos dialogos que siguen dando vida a su repectivo foro.

Gracias, un abrazo
Eras un valiente, que con 6 años ya hacias esas proezas, pero por otro lado tus padres, eran unos temerarios, de enviarte con el ganado, a tan corta edad.

Pico
Amigos:
Esta semana en Chile estamos con unas pequeñas vacaciones (vale decir desde el Sabado 15 al Miercoles 19/09/12); motivo, Chile cumple un año mas como Pais independiente, ya que, el 18/09/1810 es sindicado como el dia de la Independencia de Corona Española, fue en esa fecha en que este hijo le dice adios a sus padres y aún que estos intentaron retenerlo por mas tiempo, en este, como en otros casos, se cumplio la regla de la naturaleza y Chile; cual hijo criado; paso a ser una republica soberana ... (ver texto completo)
Chico; agradezco tus incursiones llenas de humor o con temas para pensar, algunos los considero verdareramente rayando en la genialidad.
Quienes queremos nuestros pueblos agradecemos estos dialogos que siguen dando vida a su repectivo foro.

Gracias, un abrazo
Blas, pero esto, ¿donde ha sido?. Yo de pequeña ya lo oí contar. Se lo oi a un pariente de mi abuelo que había estado por américa, no se exactamente donde. Lo cntaba igual que tu lo has contado.
¡Con el miedo que me dan a mi las serpientes!. Tambien me daban mucho miedo los lagartos. Una vez me mando mi padre a un colmenar que teníamos a ver si salia algún enjambre, era una zona muy soleada y estaba cercado por una pared, allí solian ponerse unos lagartos que a mi me parecian cocodrilos. Fuí hasta ... (ver texto completo)
Duli:
Tiene que haber sido en Chaguazoso; mi madre y el abuelo vivieron juntos hasta la muerte de él - aún la recuerdo, murio con mucho dolor-, Lo de el temor a las culebras era muy comun en nuestra niñez, ya que siempre estabamos escuchando alguna historia que hacia referencia a ellas; ciertas o no, todas nos producian temor.
Te cuento que en una oportunidad me enviaron con 4 vacas al prado da Pipa -saliendo de Chaguazoso camino a la Esculqueira- iba montado en un burro y al llegar al prado...; ... (ver texto completo)
No hablen de política, para eso estoy yo, ahora tengo que felicitar al Rey por sus declaraciones con relación a los impresentables de los catalanes que salieron a la calle el día de la Diada,éstos tienen mala memoria y estan buscando que se la recordemos otra vez.
Señor Rajoy tome las medidas necesarias por el bien de España, fuera diputaciones así como parlamentos regionalistas, es mejor esta medida que una depndencia total de Alemania.
No me quiero olvidar del inombrable, que descanse en paz.
No esta mal el comienzo, esperemos ver mas partidos como este. Que color mas bonito el blanco.
Hasta mañana
Felicidades Manuele, por el xogo da bola del madride, depois de ver lo visto tenemos equipo.
Unha aperta.
O Paraíso comeza tantiño antes.
Que lastima que nahún posa decirlo, assín nahún a maneira de saberlo, dice voçe que nahún comeu conmigo, creo, pois eu acostumo a comer con persoas, do contrario eu me daría conta, dice voçe que tomei munta confianza, creo que debido o que dice o sinor dunha persoa que istá de corpo presente, so fixen contestar a medida sua. Sento o acontecido co seu familiar, más le recordo que o sinor que istá de corpo presente nahún comenzará a contienda.
Unha aperta.
Home, vai, ¿e non te ofreciche a sustituila un anaco, pobriña? ¡Qué pouco solidario, sorpréndeme en tí!:-) É broma. ¿Qué tal levas esa jubilación? Aparte de observador da labranza de Lubián, ¿descubriche algún arte secreto no que ocupar este tempo que ahora xa non dedicas a enseñanza pública? Espero que disfrutes de este merecido descanso. E, polo menos, teraslle a comidiña feita a Tere cuando chegue do seu curro, ¿non? Qué menos...
Unha aperta pra tod@s, os ocupados e os desocupados.:-)
O traballo de espantapáxaros ben podería ser unha ocupación alternativa, se ben cabería a posibilidade de que os páxaros pousaran en min e me deixaran os ombreiros coma o pao dun poleiro.
O da comidiña xa che ven sendo outra cousa, que tanto a muller coma min somos inda precavidos dabondo contra a posibilidade de envelenamento.
Tamén é certo --non o negaréi-- que se hai que cortar unha freba de xamón sonche ben capaz de cortala.
Amigo Inda, polo que vexo (leo) estás estrenando a "reforma", e felicítote por chegar a ela, a ver se todos temos a misma suerte, xa que non se pode perder a "esperanza" pra sempre.
Espero que ó dispor de mais tempo nos acompañes mais seguido nos foros da contorna.
Saludos.
Así é, Ballesteros. Comprendo que nos tempos que corren, xubilarse aos sesenta co 100% da base reguladora é un privilexio. Mais non teño porque rexeitalo. Eu viña disfrutando do traballo nos 37 anos e sete meses de docencia, e ata cabe a posibilidade de que moitos dos alumnos tamén disfrutaran das miñas clases, a pesares das matemáticas. Así é que dei o paso o 31 de agosto, así como... prorrogando as vacacións..., e non extraña-los alumnos e o bó ambiente no meu instituto.
Pero sempre hai cousas que facer. Penso que nunca aprenderei a aburrirme. Por iso, cando un foro comeza a aburrirme tantiño..., dou media volta, e busco outro entretenimento, inda que só sexa afilar un guizo. ... (ver texto completo)
Yo les doy mis condolencias, pero que me espere allí 100 años, aunque seran demasiados... ¿no? para que tantos, dadas las circunstancias...
Tienes razón Duli, pero como estamos en un valle de lagrimas, hay que saber conformarnos con lo que tenemos, y al mal tiempo buena cara.
Saludos
En el foro de Villavieja, están dando las condolencias unos, por la muerte de Carrillo y otros quieren que les espere allá 100 años
Yo les doy mis condolencias, pero que me espere allí 100 años, aunque seran demasiados... ¿no? para que tantos, dadas las circunstancias...
Tus plumas blancas y viejas no las pasees mucho por la carretera de Santigoso, no vaya a ser que el mariquitas te coja en pantalon corto.
Y no te la salva ni la Esperancita...
Una hemorragia Sr. Varelilla
JIMENEZ... Sos un boludo. Cuando pase por Santigoso me ataco un oso, vos sabes si este oso es maricón, porque vos me pareces un julandrón, contestame mañana, ya estoy medio metido en el catre.
Besitos o piquitos como dice mi colega Chuchi