Me parece una frivolidad muy grande tachar de inculto a nuestro portugués. Para mí, el Zé de las Carallas es una universidad viva. Sólo hay que tener un poco de paciencia --y tiempo-- para poder captar la sabidruría que encierra cada una de sus parrafadas.
Querido y aprezado amigo: Munto obrigado por asua axuda pra levantarme a moral, pois oxe levo un dia que nahún vexa, eu nahún entendo nada más o xefe y o padre nahún pararon de abrir botells de xampan, claro todo foi depois da xamada que recibió el xefe istá mañán, pois se vei que desde catalunya le ofrecerin un cargo de Diputado, ahora nahún sei por que partido foi, según el padre se vei que es por parte del pera, como eu de política nahún entendo claro de outra coisa tampouco, so sei que ahora ... (ver texto completo)
Sofia. También quiero sumarme a ese montón de amigos que tienes, con el fin de desearte esa total recuperación, tengo la impresión que ya estás fuerte y animada como si nada pasara, eso espero!.
Para el verano próximo, quiero verte tan guapa y juvenil como la tarde del verano pasado, cuando veniamos paseando por las ventas de Chanos unos amigos que tenemos en común y tú estabas recogiendo flores en el campo, a parte de muy bonitas nos decias que algunas también eran medicinales.
Todas aquellas ... (ver texto completo)
Piño, encantada de verte también en este foro. Me gustaría que siguieses entrando y también en el de Castrelos. He leido tu mensaje de Lubian y me ha encantado. También me ha gustado mucho el de INDA CHO SEI. Siempre, aportais cosas interesantes, será que yo soy muy de pueblo y todo eso me gusta.
Piño, no me dígas que ya han caido ahí las premeras nieves...! como tu dices, para que las flores salgan luego tan bonitas, la tierra tiene que pasar primero por todo eso. Un abrazo.
me alegro un monton que el volver a sacar esta informacion que todos debemos a Manolin- que ha sido el autentico descubridor de la reseña en internet - haya sevido para valorar como se merece ese monumento que ha estado mas de una vez a punto de desaparecer para siempre.
En cuanto a los cuentos hay bastantes mas y creo que alguno de Lubian. Intentaré localizar de nuevo los relatos recogidos en ese congreso.
un saludo a todos
Hola, no sé realmente quién eres pero lo q está claro q ese prado del q hablas no vas a poder estar cuidado vacas a no ser que me acompañes a cuidar de las mías, lo mío sí es real, no fantasía.
Sofía, me acabo de enterar por el foro q estás recién operada. Mis más sincera recuperación.
Saludos
Estrella, encantada de saludarte, y hubiera estado también encantada, de acompañarte a cuidar de tus vacas en ese prado tan bonito. Tan cerca del pueblo y al mismo tiempo tan en el monte... Yo soy de Castrelos, allí he nacido y allí me he criado y como tal, muchas veces me ha tocado ir con las vacas. Seguro que entonces no le echaba tanta fantasía, sobre todo, porque era una obligación, y todo lo que es obligación ya no resulta tan placentero. Eso no quiere decir que no haya pasado muy buenos momentos. ... (ver texto completo)
Un matrimonio va al médico. Tras examinar la mujer, el médico le dice:
Usted está embarazada y además tiene lastimado un pulmón.
A lo que el marido responde:
No me alague, doctor, no me algue.
Duli. Miro el foro y vuelvo a mirar, por si habías contado el cuento que te contaba tú abuelo do Pozo da Moura, veo que no. De todos modos, tenéis cosas muy interesantes, ahora ya sois muchos en el foro.

uno cortito.
El médico le dice al paciente en tono muy enérgico:
en los próximos meses nada de fumar, nada de beber, nada de salir con mujeres ni ir a comer a esos restaurantes caros, y nada de viajes ni vacaciones...
- ¿Hasta que me recupere doctor?
No. Hasta que me pague todo lo que me debe!
Me parece una frivolidad muy grande tachar de inculto a nuestro portugués. Para mí, el Zé de las Carallas es una universidad viva. Sólo hay que tener un poco de paciencia --y tiempo-- para poder captar la sabidruría que encierra cada una de sus parrafadas.
¿A que no sabeis donde me gustaría estar? En ese prado que se ve ahí. Me gustaría estar sentada en el alto del prado, con unas cuantas vacas paciendo, haciéndome unos calcetines de lana de ovejas autóctonas de ahí, y cantando una canción a pleno plumón. Como veis, soy más de campo que "San Isidro Labrador". Un abrazo muy fuerte para todos. Sofía, a recuperarse... Un beso.
Hola, no sé realmente quién eres pero lo q está claro q ese prado del q hablas no vas a poder estar cuidado vacas a no ser que me acompañes a cuidar de las mías, lo mío sí es real, no fantasía.
Sofía, me acabo de enterar por el foro q estás recién operada. Mis más sincera recuperación.
Saludos
Parecíame estraño que, ao longo dos séculos desde que o mundo é mundo, o asunto da propiedade non se houbera arranxado millor. Os que tiñan terras convertíanse en escravos delas, mentres os que non as tiñan convertíanse en escravos dos terratenentes.
Cando neno, xogaba con bullacas perto da leira mentres contemplaba cómo meu pai araba con dúas enormes vacas xunxidas coas cornais. Miña mai andaba de diante, conducindo aquela parella; meu pai seguía detrás, guiando a rabiza.
El, cos ollos cravados ... (ver texto completo)
Xa veis Inda, sigo pensando que non tes un pelo de tonto, ahora cuando observo as túas apreciacios de pequeno, mo confirmas unha vez máis.
Difícil pensar que a túa madre pudera pasar unha mañá casi sin falar, xa que era unha persona muy agradable é simpática, o que pasa, que querías que estuvera xogando contigo as bullacas, pero eso non podía ser!. Por outra parte, cuando un e pequeno, a xente mayor parece moito máis do que en realidad é.
Totalmente de acuerdo co das leiras máis os prados, todo o mundo atado como o burro a estaca, pero mira, si salias de ese ambiente, te encontrabas con algo muy parecido, sempre había alguén que tiña que machacar o siguiente.
O foro muy entretenido, a Bubela intentei aprenderlle o nido no veran pasado, non foi posible! ahora o caerlle a folla os castiñeiros será máis fácil. ... (ver texto completo)
Parecíame estraño que, ao longo dos séculos desde que o mundo é mundo, o asunto da propiedade non se houbera arranxado millor. Os que tiñan terras convertíanse en escravos delas, mentres os que non as tiñan convertíanse en escravos dos terratenentes.
Cando neno, xogaba con bullacas perto da leira mentres contemplaba cómo meu pai araba con dúas enormes vacas xunxidas coas cornais. Miña mai andaba de diante, conducindo aquela parella; meu pai seguía detrás, guiando a rabiza.
El, cos ollos cravados ... (ver texto completo)
Aprezado Inda, como explicas a realidade da nosa infancia, eu sempre de criado a guardar o gado, más nahún sei si era por a edade tíñamos bon humor, ahora béin a diferencia era piquena, do que tiña as terras do que nahún as tiñan, a situazahún era delicada, muntas veces penso que forin as circunstancias que nos tocou vivir, nahún me quero meter en política nin istou perparado nin vivo de ela, pero munta culpa do que nos pasou, eu penso que no meu querido Portugale foi do Salazar, na Ispaña do sinor Franco que deus lo tenga coa Gloria. ... (ver texto completo)
Sinor Frieirés, me parece de tan mal gosto o que dice con relazahún a miña persoa, que eu nahún digo que nahún teña razahún, más divulgarlo assín en un foro, manda carallo co sinor, además a min me importa un pimento seu primo, además oi tornar y nahún sabe de donde trona, os problemas eran con Xixo, nahún co Manuele, espero que reflexione y me pida perdón, que eu como persona humana que creo que será, téin tudo dereito du mundo a equivocarse.

Unha aperta.
Os he copiado esta reseña que encontre gracias al comentario, creo que Manolin, indicando que habia encontrado un comentario sobre la cruz. os copio lo que ahi dice de ese controvertido tema:

"El hito-estela prehistórico de las Portillas del Padronelo"

En la cumbre misma del conocido puerto del Padornelo, y al lado de la vieja carretera nacional 525 de Villacastín a Vigo existío todavía en la década de los años setenta de la pasada centuria un gran menhir granítico de más de tres metros de ... (ver texto completo)
Muchas gracias Anónimo por esta información tan valiosa. Yo también recuerdo esa cruz, pero siempre pensé que se trataba de un Cruceiro relacionado con el Camino de Santiago. Estoy de acuerdo con Candil, que nunca valoramos lo suficiente muchas cosas importantes que tenemos tan próximas y vamos en busca de aventuras por el Mundo mundial (como dice Gel.)
Este monumento si es que en su 1ª fase Prehistórica representaba un perfil fálico, me pregunto, que querrían demostrar aquellas gentes al poner ... (ver texto completo)
Muy señor mío, Don Manuel Varela: Celebro sus risas con el señor Zé. Pero el 25 no me insulta. Yo también me río. Sólo se trata de un "lapsus cálami", de uno de esos miles de errores mecánicos que comete nuestro amigo al escribir.
Tanto Romerales como Romerías son palabras derivadas de Romero. Los Romerales olemos a plantas silvestres y las Romerías a pulpo. ¿Qué más da?
Aprezado sinor Telesforo Romerales: Le fiquéi munto agradecido coa sua aclarazahún, por a sua escrita vexo que é ou foi un militar demócrata, tolerante, comprensivo, con personalidade, que autros tanto le brila por a sua ausencia, dito ísto nahún teño párabolas pra voçe, con relazahún a que o outro día o tratara de romerias, xa o sinor o dixo tudo, pois a veces que se vei que a cachola me fai unha mala pasada, posiblemente en aquel momento istiber pensando quéin me der istar de romerias con íste ... (ver texto completo)
Hola a todos.-
Hace varios años en un Pueblo de Las Portelas había un cura que vestía la corrspondiente sotana y capa. Resulta que la capa la tenía muy deteriorada, entonces los vecinos del lugar hicieron una reunión para ver como podían financiar la compra de una capa nueva, acordaron ir a pedir por cada casa vecinal un donativo para tal menester. En el mencionado Pueblo habia un vecino que tenía una mujer muy guapa la cual según decian las malas lenguas que ente el cura y la mencionada Sra. había ... (ver texto completo)
Parecíame estraño que, ao longo dos séculos desde que o mundo é mundo, o asunto da propiedade non se houbera arranxado millor. Os que tiñan terras convertíanse en escravos delas, mentres os que non as tiñan convertíanse en escravos dos terratenentes.
Cando neno, xogaba con bullacas perto da leira mentres contemplaba cómo meu pai araba con dúas enormes vacas xunxidas coas cornais. Miña mai andaba de diante, conducindo aquela parella; meu pai seguía detrás, guiando a rabiza.
El, cos ollos cravados ... (ver texto completo)