Burguillos non era o seu primeiro apellido. Para min sempre foi o Capitán De las Heras. Procedía tamén da tropa, como Romerales. Foi el quen me meteu naquela oficina que de tantos barrigazos polas dunas me salvou. Era segoviano, do pobo de El Espinar, e conocía ao comandante Vicente Tomás, de Lubián.
Eu tamén o vin entretenido varias veces, furgando co rotulador e o cartabón na "Escalilla de Oficiales". Pero nunca me atrevín a darlle conversación, se lle daba por estar calado.
Dictábame os escritos ... (ver texto completo)
Sinor Inda: Iso que le pasou o sinor no exercito, istá a pasarme a min cuasi todos los días dibido a mi falta de ortodoncia, claro eu recurro al xefe,éste depois de enxerme a cabeza de cabeza de corzo, me dice si a pergunta e relacionada con los acentos, pon dous outres por línea que por ahí debe andar a coisa, sí se trata que a dubida é de b ou v, me dice cuando teñas dubida pona grande nahún sexas miserias, totale que assín o fazo, claro que depois quéin sempre me dice a verdade é o santo do padre, ... (ver texto completo)
Sofía, te presento a mi Kyara.:-)
Os la presento a tod@s, je, je.
Saludos.
Tu gatita muy bonita, yo también tuve una así, gato común europeo, son muy listos y muy cariñosos y con una gran intuición, no sabes lo que es un gato hasta que no lo tienes. Nosotros cuando íbamos al monte la llevábamos con nosotros y la soltábamos, trepaba a los arboles, se afilaba las uñas... la primera vez creíamos que no iba a volver, que la habíamos perdido, pero en cuanto abrimos el coche allí estaba ella. Cuando volvían los niños del cole ya estaba ella esperándoles en la puerta. Pepe, tu ... (ver texto completo)
Burguillos non era o seu primeiro apellido. Para min sempre foi o Capitán De las Heras. Procedía tamén da tropa, como Romerales. Foi el quen me meteu naquela oficina que de tantos barrigazos polas dunas me salvou. Era segoviano, do pobo de El Espinar, e conocía ao comandante Vicente Tomás, de Lubián.
Eu tamén o vin entretenido varias veces, furgando co rotulador e o cartabón na "Escalilla de Oficiales". Pero nunca me atrevín a darlle conversación, se lle daba por estar calado.
Dictábame os escritos ... (ver texto completo)
El capitán Burguillos presumía de empedernido lector de toda la literatura anglosajona.
Pero aquella mañana, solos los dos en la oficina, capitán y sargento, él estaba muy poco hablador. Se entretenía con la escalilla de oficiales y un rotulador de punta gorda, con el que había tachado un nombre, utilizando también el cartabón como guía. Decía que no quería ascender a comandante, porque en su próxima jubilación perdería un pico de la pensión, al no computar los muchos trienios de oficial.
Después me metió prisa con el trabajo que yo estaba haciendo. Tenía que firmarlo, y quería irse a tomar unas tapas en el bar de los oficiales cuanto antes.
Mientras tecleaba mi olivetti, quise darle conversación sobre la literatura que tanto le apasionaba:
--Mi capitán, ¿Le gusta Thackeray?
--No sé. Nunca he probado esa tapa --contestó con gran sinceridad y cortesía.
Pasado el tiempo, encontré una interesante muestra de su biblioteca sobre su mesa: la colección completa de Marcial Lafuente Estefanía. ... (ver texto completo)
Nuestro más sentido pésame a los familiares de Elena, nuestra querida vecina, que nos dejó así de repente; todavía no nos lo creemos. Hago extensivo el pésame a los familiares de todos los fallecidos este año en Lubián, ya que está siendo un año nefasto en este sentido. A ver si pasa esta mala racha y empieza la de nacimientos, que buena falta hacen y nos llenan de alegría.
Descanse en la paz del Señor, señora Elena.
Un abrazo a sus familiares y a todos los foreros de buena voluntad.
Xa lle ganei unha comida no D. Pepe por lento, jeje!
No, no.... pagas tu qe eu xa cheguei e tu nos estas, e pagaras suplementos porqe me vou a por as botas... jajaja!
No te preocupes que a pesar de las categóricas afirmaciones que aparecen, nadie tiene la posesión de la absoluta verdad.

La situación tuya y nuestra no es tan distinta, si solamente nos mueve, en este foro, intercambiar ideas, disfrutar de lo real y lo ficticio, y que cada uno se manifieste como quiera, dentro de los modos y formas que nos marcan los protocolos de respeto y educación. Y tu eres uno de ellos.

Un abrazo
Aprezado Camba: Munto obrigado por as tuas párabolas, que para mi sahún tahún gratificantes, que verdades más grandes dixeste, falas de respeto y educación, que coisas tahún bonitas cuando as levas a práctica.

Un abrazo.
Cuando yo estudiaba mi carrera, amigo Camba, con una de aquellas pequeñas becas que te obligaban a aprobar todas las asignaturas en junio, con siete de nota media, mi difunto padre era encofrador en Las Portas, para ganar unas pelas con las que complementar las becas de su numerosa prole.
Una tarde de primavera, hace ya unos diez años, estuve un gran rato sentado en unas piedras donde él comía la merienda que llevaba cada día, para no gastar en el comedor.
Pues seguro que se conocían. además, mi padre trabajó en la construcción del embalse de Villarino, y me decía que era uno de los mas grandes de Europa. Y previamente, era encargado en los años 56/58 lo hizo en el embalse que hay en Anguieiros/Montefurado.

También era barrenista.

Si mal no recuerdo, la empresa se llamaba Cachafeiro.

Como ves, si nos ponemos a hablar, tenemos bastantes cosas en común. Y mejor delante de una Estrella de Galicia, que si ahí no le dais importancia, aquí no se ... (ver texto completo)
Pepita, cuando chegues o PEREIRO chàmame pra ir a comer ou cenar o don PEPE, e pagas tù por chegar tarde.
Cuando yo estudiaba mi carrera, amigo Camba, con una de aquellas pequeñas becas que te obligaban a aprobar todas las asignaturas en junio, con siete de nota media, mi difunto padre era encofrador en Las Portas, para ganar unas pelas con las que complementar las becas de su numerosa prole.
Una tarde de primavera, hace ya unos diez años, estuve un gran rato sentado en unas piedras donde él comía la merienda que llevaba cada día, para no gastar en el comedor.
Las leyendas de otros tiempos revolotean sobre nosotros como enjambres de abejas al sol de verano.
Sin embargo, ya que hablamos de abejas, permitid que os relate una vieja historia.
El comandante Romerales, incorporado al Ejército Español, como legionario, en 1.970, desde que pisó el desierto, no se ha cansado de relatar historias de aquellas gentes del sur, de aquella región tropical.
Según él, los hombres de aquellos arenales eran altos como torres encima de sus dromedarios, las golondrinas ... (ver texto completo)
Aprezado Camba: Istou a ver por os teus escritos carregados de sentimientos, que eres un gaxo dos pes a cacholoa, más te digo debo istar un bocadito tocado da ala, pois fixesteme emocionar, dito isto digo munto obrigado por as tuas párabolas, logo estou totalmente da cordo co que te dice o teu compañeiro,é decer o sinor Romerales. Más debeis comprender que as miñas ideas sahún tahún sencillas como as suas, pero o non pertenecer a ningún organismo militare podo contar o que oigo o que vexo, aunque ... (ver texto completo)
No te preocupes que a pesar de las categóricas afirmaciones que aparecen, nadie tiene la posesión de la absoluta verdad.

La situación tuya y nuestra no es tan distinta, si solamente nos mueve, en este foro, intercambiar ideas, disfrutar de lo real y lo ficticio, y que cada uno se manifieste como quiera, dentro de los modos y formas que nos marcan los protocolos de respeto y educación. Y tu eres uno de ellos.

Un abrazo
Valen más las mentiras que parecen verdades que las verdades que parecen mentiras.

En cierta medida resulta halagador crear un personaje tan falso, y que resulte creíble para alguno.

Por otra parte debo indicar la admiración y el respeto que me infundes tú, Camba, por la exquisita educación, templanza y humor que rezumas siempre. Que tu jubilación sea larga y jubilosa, y tu pensión la más alta de las reguladas.
De haber sido militar, más allá de mi lejano servicio obligatorio, me hubiera gustado ... (ver texto completo)
Una vez, cuando te reflejaste en un escaparate, creo recordar que te comenté algo de Campoamor, que mas o menos decía:

... si en este mundo traidor
nada es verdad ni mentira,
tampoco lo es el color
del cristal con que se mira.

Crear un personaje que resulte creíble, debe de ser en cierto modo... gratificante si se le puede infundir vida y dinamismo.

Seguimos en la misma onda. ... (ver texto completo)
Buen, vou un rato pro Pereiro qe ahi si ¡sei con qen falo, co paseis ven cos vosos misterios. ¡ala a divertirse!