Amigo Ballesteros: Teño que dcerte que o prezo e verdadeiro que non foi no 70 debeo ser no 74, o gaxo que ma comprou chamabase Xerman, parecia un gaxo serio, tambein me dixo que el pagabas a 1500, mas que como traballei pra el nas segadas y andaba tanto denoite pra gañar pouco, que me compensaba xa que el vendía a un de ponferrada a 3500, isto podese verificar claro sempre que viva o gaxo. Nahu teño ninguhma intenzahu de o engañar sinor Ballesteros que me cae o señor munto pandigo por as coisas que ... (ver texto completo)
Ay, Gerundina! Esa es la palabra clave: El Arte de pisar la hierba, ahí empecé a regarme, fiel labriego de mí mismo. Aprecié que, pese a todo, pese al error y al acierto, siempre elegí estar despierto, sin sumergirme en el lodo.
La realidad es que el mundo es como una película: Y, si a la serie le quitas el bueno y el malo, la gente ya no va al cine. Y los que se acapararon en casa por medio de La Tv, aquí si que no los diferencio, y me pregunto; ¿donde esta el conocimiento que se perdió con los estudios?. Ya sabemos que últimamente no hay sabios por eso no debemos perder el conocimiento que regó nuestro pueblo.
La felicidad, dicen que esta debajo los pies y sin embargo la buscamos lejos.
Era un tiempo en que había muchos zorros por Vilavella y sus alrededores, aún así, se pagaban bien porque la demanda era alta. Nunca me dediqué a tal menester, aunque, alguna vez si que me he encontrado alguna y la he vendido; pero seguro que no por ese precio. Sr. 25 (como el turrón) ¿no se le escaparía algún cero de mas?; una piel de zorro, en el año setenta, ¿3.000 pesetas?. No hombre no, Ud. se quedó con ese preccio, pero era el del abrigo entero. Tome referencias y verá que se le fué el dedo en el teclado, porque yo le hago una pregunta: ¿cuánto valía un ternero?. Hay que afilar bien el lápiz, que después hace cosas raras.
Sin ánimo de ofender ¿eh?.
Saludos. ... (ver texto completo)
Ay los pajares! Llegue a Lubián en los años 70 y no tarde en aprender el arte de pisar la hierba.

¡Que recuerdos de aquella época!
Pablo, la realidad a veces es bella pero nosotros miramos para otro lado como si nos gustara sufrir en vez de ser felices. Me alegro que hayan aparecido las ruedas de Pau. Lo de la tienda de camopaña tiene su aquel, lo malo es si llueve mucho o si algún que otro animal se siente invadido y se cabrea.... Pronto nos veremos. Besos.
"Cada paso que da el zorro, mas se acerca al peletero".
Amigo Ballesteros, con isto que contas da zorra y o paleteiro, acordeima a collin nun lazo no ano 70 no voso rigueiro, depois vendinlla o caharreiro da Vilavella por 3000 pesetas, aclaro eu ia agañar 500 pesetas nos trinta kg. de café andando casí tuda noite pra tornar o ser dia Portugal, mais aquel dia quedeime na Vilavella, pra celebrar o da pel da zorra. Ahora a que ter cuidado cos defesores dos animais, serian capaces de meterme na cadea por un feito así. Isto e uhma anecdota, espero y desexo ... (ver texto completo)
Iso é cuestión de opinións. A min non me gustou nunca pasarme. Pero inda así, quen sabe. Ó millor coa señorita Moñuda, con quen creo que aprendín que non só hai pelos na cabeza, nin dei chegado ao punto que ela quixera. Pero tamén pode haber quen pense que, en cuestión de pascuas, algunhas veces teño chegado a de pentecostés.
"Si miras la vida con pesimismo, la vida te tratará con indiferencia".
Carpe Diem.
Saludos.
"Yo, no sé muchas cosas, es verdad, pero me han dormido con todos los cuentos... y... sé todos los cuentos".
León Felipe.
"Cada paso que da el zorro, mas se acerca al peletero".
Ahora hay que convertirlas en carro para embellecer una realidad.
¡Hola ¡PADORNELEIROS.
PAU las ruedas las tienes en la finca se ve que no habias mirado bien.
Traete una tienda de campaña y la pones en la finca y veras que vacaciones te pasas UN ABRAZO CONTE.
Estos sentidos corporales, antes exclusivo del lozano muchacho de 26 y la cándida chiquilla de 19. Yo que hé pasado la etapa
maduración, aprendizaje y desarrollo, y solo me queda el síndrome pasado, hasta me dan ganas de bailar el vals, a pesar del ácido úrico.
Cuando yo pisaba la hierba: Era pisar la hierba para poder meter más en la pallarega, cualquier otro interpretación sera pisar otra cosa, como por ejemplo, el engazo. Pero tampoco me hagáis caso porque interpreto a mi manera, y con estos ... (ver texto completo)
Canto sabes de tudo y sobretudo da pallaragada, penso que tu más eu a tempos sabíamos do mesmo nido, más tu apañaste os páxaros, o mellor nahu te acordas, dixeste, a que esperar a que teñan boa pluma, da quel eu pasaba la carregado de trelo. Foiseme o santo o Ceio bon xa nahu sey o que iba decer acustión que ahora non voltar a correr. Segue coa paxaragada istá munto ben adornada. Temos muntas coisas en común. Amigo Balesteros ganaste o meo aprecio sobre tudo cando me defendiste frente o amigo Varela, ... (ver texto completo)