Istou preocupado por o amigo Manuele, parece ser que agora téin olvidado os amigos, espero que nahún sexa por istar aterido.

Unha aperta.
Hola, amigos.
Los personajes más socorridos para disfrazarse en carnavales, cuando yo era niña en el vecino pueblo de Lubián, eran: el cura, el militar o guardia civil, el segador portugués; los hombres, de mujeres, y las mujeres, de fornidos hombres con voz aflautada.
Este foro es un carnaval.
Hay un portugués que fue segador, contrabandista y estraperlista. Hay un militar que dice estar majareta, siempre dispuesto a desfilar. Hay dos curas, un padre, un abad, un jefe de restaurante y varias ... (ver texto completo)
Aprezada ex: Me alegré de ver que estás béin, con sentido del humor, intentando descreber iste foro tal, cual como es, agora béin, te teño que aclarar que con el máximo respeito que tú me mereces, eu que fui un bon seitureiro en aquiles tempos, quizás cuando falas do disfraz pensaste no segador, por as patillas que eu levaba a larapiada, logo o de cotrabandista estraperlista era por las circunstancias que nos tocou vivir, no meu querido Portugale mandaba un tal Salazar y na Ispaña o tal das polainas, ... (ver texto completo)
Aprezado Rodolfo: Me derixo o sinor a petizahún de el padre Xosé, me dice que ísto es unha indecencia, vulgaradidade,é decer unha falta de respeito a igrexa catolica, nunca vi al padre tanhún xateado, so me dice íse de cura nahún téin nada al igual que de Redolfo, bueno de ahí téin o de golfo. Logo dice de reunirse conmigo para rezar, pero como podes decir iso con la falta de respeito que demostras con las tonterías que dices, yo rezaré para incomendarte al Sinor fillo del Padre que nahún é outro más que Deus.
Perdonalo sinor que no sabe lo que dice. ... (ver texto completo)
Querido Otorroal: Sales poco pero tienes unos dias que se te sale el agua por las leiras. Aleluya cada uno con la s................
Pariente, pariente,... lo que se dice pariente, no. Me calienta la cama todas las noches, que ya es mucho. Y sus iniciales son T. R. M.
Dominus vobiscum.
Estaando o león doente, foi o lobo a velo, y despois dixole o león:
¿Cómo tardaste tanto en virme a ver, estando eu tan doente?
Pois mira, mira, sabes por qué non vin? porque andaba facendo xixa pra traerte, y a raposa como é tan lista, andaba detrás é todo me roubaba.
En esto que a raposa estaba ouvindo todo po lo buraco da chave, sin pensalo máis, a raposa entrou é díxole o leon:
Gracias a Dios que me veís a ver. Pois mira, é porque non pude vir máis pronto, que estuve estudiando unha meciña ... (ver texto completo)
Hola, amigos.
Los personajes más socorridos para disfrazarse en carnavales, cuando yo era niña en el vecino pueblo de Lubián, eran: el cura, el militar o guardia civil, el segador portugués; los hombres, de mujeres, y las mujeres, de fornidos hombres con voz aflautada.
Este foro es un carnaval.
Hay un portugués que fue segador, contrabandista y estraperlista. Hay un militar que dice estar majareta, siempre dispuesto a desfilar. Hay dos curas, un padre, un abad, un jefe de restaurante y varias ... (ver texto completo)
Hola, Duli. Al final, le puse la misma cantidad de azúcar que tú decías y ha quedado demasiado dulce para nosotros. La próxima vez le pondré bastante menos, como hago con el membrillo, que le pongo casi la mitad de lo que dice la receta...;-)

Está muy rica. Haré más con la calabaza que me queda y con menos azúcar. Ya os contaré.

También tengo pendiente hacer una tarta de castañas que he probado en una casa...:-) Piño, tú que recoges tantas castañas tendrás buenas recetas;-) Ya le preguntaré ... (ver texto completo)
Ay estas dos señoras! Que bien os lo pasáis haciendo esos postres tan ricos, y a mi buena envidia, por no poder meterle mano, los dulces me gusta un montón, pero tengo que tener en cuenta que no puedo abusar, estoy en niveles mas bien altos de glucosa.
Tere, seguro que Mari Tere si sabe de alguna receta de ese tipo de tartas, también se le dan bien esas cosas y como buenas vecinas podéis informaros mutuamente, donde hacen una exposición digna de ver de dulces y tartas de castañas es en Hermisende, ... (ver texto completo)
Como veo que sois unos expertos, Piño, Duli, en castañeiros, y me queda un castañeiro chamuscado, bueno, millor queimado, en Castrelos por debaixo o cementerio, y quiero plantar de nuevos. Mi pregunta. ¿Cuándo es el tiempo bueno para plantarlos, qué profundidad hay que cavar, (esto lo quiero hacer yo para evitar el gimnasio) y dónde se compran.
Recuerdo que este año se cogieron castañas hasta en Padornelo, que como sabéis sobrepasa la linea roja de altura de los castañeiros y creo que estos no son ... (ver texto completo)
Pablo. Te animo a que plantes esos castañeiros, verás que ilusión te fai o ver como van crecendo, é que rápido empezan a dar fruto. Esa zona que comentas de Castrelos, donde téis os castiñeiros, ahora está mui limpia, desbrozaron os soutos en general con tractores (ó menos a ladeira da parte Oeste do cementerio) momento ideal para plantar.
Respondendo a túa pregunta, é conveniente facer os hoyos con unhos 60 ou 70 cm de profundidad, un par de meses antes de plantar os árboles, así a terra está en ... (ver texto completo)
Aprezado Otorroal: Penso co sinor debe ser meio adeviño, pois dice unha gran verdade, muntas veces dice, Zé debemos de ter paciencia, pois o mundo istá feito assín nahún temos nada que facer, claro que eu o entendo perfectamente, pois cuitado foi inganado como eu, agora béin o que nahún entendo co sinor diga que téin que rezar por min, claro que el padre sempre reza por tuda malta, ahí debo istar eu. ¡Aleluya!

Unha aperta.
...//...
Dos de los fugitivos no hubieran regresado por nada del mundo, pero Zangalleirón estaba hecho de otra pasta.
Con las primeras luces del amanecer, los dos estudiantes, pálidos de ansiedad y con el terror de su aventura latiendo aún tumultuosamente en su sangre, llegaron a la Facultad.
-- ¿Lo has visto? --exclamó uno de ellos.
-- ¡Dios! Sí... ¿Qué vamos a hacer?
Se encaminaron a la parte de atrás del edificio, donde vieron un carruaje ligero con un caballo uncido y atado por el ronzal ... (ver texto completo)
Un señor, antes de morir, le dice a su esposa:
-Mi amor, ahí te dejo para que comas el resto de vida que te queda.
Y le dejó una cuchara.
...//...
Dos de ellos eran jóvenes estudiantes de una facultad de medicina que se hallaba a unas leguas de distancia; el tercero era un gigante muy moreno y desparramado llamado Zangalleirón.
Desde hacía muchos años Zangalleirón estaba empleado en el cementerio en calidad de sepulturero, y su chanza favorita era la de que "conocía todas las ánimas del lugar." Por la naturaleza de lo que ahora estaba haciendo, podía inferirse que el lugar no estaba tan poblado como su libro de registro podía hacer ... (ver texto completo)
Bueno, yo ya he probado la mermelada, ya puedo decir como está, buenísima... Candil, si le echas la mitad de azúcar, quiere decir 250g por kg, ¿no es poco?, cuando lo abras, tienes que consumirlo más rápido. Ya me contarás... Un beso para todos.
Hola, Duli. Al final, le puse la misma cantidad de azúcar que tú decías y ha quedado demasiado dulce para nosotros. La próxima vez le pondré bastante menos, como hago con el membrillo, que le pongo casi la mitad de lo que dice la receta...;-)

Está muy rica. Haré más con la calabaza que me queda y con menos azúcar. Ya os contaré.

También tengo pendiente hacer una tarta de castañas que he probado en una casa...:-) Piño, tú que recoges tantas castañas tendrás buenas recetas;-) Ya le preguntaré ... (ver texto completo)
El hecho de que Baldrogas estuviera enterrado no era motivo suficientemente convincente como para demostrarle que estaba muerto: siempre había sido un hombre difícil de persuadir.
El testimonio de sus sentidos le obligaba a admitir que estaba realmente enterrado. Su posición --tendido boca arriba con las manos cruzadas sobre su estómago y atadas con una gasa, que rompió fácilmente, sin que se alterase la situación--, el estricto confinamiento de toda su persona, la negra oscuridad y el profundo silencio, constituían una evidencia imposible de contradecir y Baldrogas lo aceptó sin perderse en cavilaciones.
Pero... muerto, no. Sólo estaba muy enfermo, aunque, con la apatía del inválido, no se preocupó demasiado por la extraña suerte que le había correspondido.
No era un filósofo, sino simplemente una persona vulgar, dotada en aquel momento de una patológica indiferencia; el órgano que le había dado ocasión de inquietarse estaba aletargado. De modo que sin ninguna aprensión por lo que se refiriera a su futuro inmediato, se quedó dormido y todo fue paz para Baldrogas.
Pero algo se movía en la superficie. Era aquella una oscura noche de verano, rasgada por frecuentes relámpagos que iluminaban unas nubes que avanzaban por el este, preñadas de tormenta. Aquellos breves y relampagueantes fulgores proyectaban una fantasmal claridad sobre los monumentos y lápidas del camposanto.
No era una noche propicia para que una persona normal anduviera vagabundeando alrededor de un cementerio, de modo que los tres hombres que estaban allí, cavando en la tumba de Baldrogas, se sentían razonablemente seguros.
... //... ... (ver texto completo)