Photo of escornabois church
Es de un estilo barroco, con una nave central con una nave central y casi dos laterales.El altar mayor, debe ser de a principios del siglo 18, es obra de Bernardo de Senra Taboada, un maestro provinciano del barroco, que dispuso relevos con los apóstoles Pedro y Pablo, e imágenes de Sta Marina, San Francisco y Santo Domingo entre otros. Desde mi punto de vista, el parroco de. Pedro, cometio la imbecilidad de pintarlo alla por principios de los 60. Son o Bito do xaneiro.
Yo fui de los ultimos alumnos de de. Leopoldo, me recuerdo cuando dejo el pueblo para irse para Tarrasa, poco despues yo haria lo mismo y abandonaria o pobo ...paresce que foi onte.
Quien se podra olvidar de las verbenas y de las refuerza la batalla despues de salir del rosario...de xogar a billarda.
Como se le ha ocurrido a alguien poner unos altavoces en el campanario, como diria mucha gente que barbaridad...
Hola soy un chico de xinzo que vive en Pamplona aupa xinzo y sus fiestas suko.
A capilla e o arbol de San Roque, creo que cando o plantaron para era así...
A escola, quen non se lembra dos primeiros garabatos, das pizarras e os pizarríns...
O noso cruceiro e o peto das áimas, se podera falar...anda que non ten que ser testigo de chanzas.
Bevidos o pueblo de Escorabois, cando chega un por esta estrada, para se ensancha o corazón.
A canella da igrexa, o trasformador, a casa do cura, tamen se ve un pouco do campanario da igrexa, non 6 se e monte da sobrecarreira inda pra choza.
Soy de la boullosa y tengo que ir al esterco.
Esta fuente es preciosa, lo malo es que ya no eha agua.
9-24-04
O meu fai falame da festa de Rabal e das vendimias do val. Eu non fun a elas, pero y would like to. Mis padres quizas vayan a dar una vuelta pues quiere ir os magostos e a matanza. Un saludo a todos los paisanos. Frank.
Hoxe é dia de Corpus, quenta o sol e a procesión para deu a volta a capilla e fai un descanso no Cruceiro mentras os rapaces votan os ejemplos, cheira a pan trigo, flores, roscón e incienso, cantan as mulleres coa sua voz aflautada, os rapaces limpiamos os zapatos novos co as mans mentres o sacristán toca as campás que saludan o pendón.
Chove desde fai días, o rigueiro da Peixon ven de tas en vas, os lameiros de a Lamela parecen un mar, o barro da canella do barrio de arriba para non cheira a bosta, e de noite, detrás do pote o agarimo do lume, o abuelo contame que espera que non volva o ano da fame.