Aprezado amigo, menuda parrafada, a íste seguro que le pagan por escreber, tudo que dice parece ter razahún, más podía dar algunha solución si ê que a sabe.
barxes le ha dado el xiroco hoy... ademas de estar de acuerdo con casi todo
tengo otra reflexion... los de antes serian malos pero los de ahora son mayoria.. quizas porque somos gilipollas... cualquier dia nos vemos como hoy en grecia...
Escrito por: Santiago Rey Fernández-Latorre
12 de febrero de 2012 08:19 GMT Valoración Con:
1 estrella 2 estrellas 3 estrellas 4 estrellas 5 estrellas 400 votos ¡Gracias! Envíando datos... Espere, por favor. Asco. Esa es la palabra que más se repite estos días para definir lo que está pasando en un país abandonado al despropósito. En la peor situación que se haya vivido nunca en Galicia y en España, la valentía y el coraje han desaparecido por la puerta de atrás, mientras cobra presencia omnímoda ... (ver texto completo)
Aprezado amigo, menuda parrafada, a íste seguro que le pagan por escreber, tudo que dice parece ter razahún, más podía dar algunha solución si ê que a sabe.
bai de refrans, na zona do rios decimos cando hai invernia, cando as nubes ban pro invernadeiro decimos vellos pro fumeiro, e cando ban pra gudiña decimos vellas pra cociña e ke sigan os refrans. SALUDOS e boo entroido
Escrito por: Santiago Rey Fernández-Latorre
12 de febrero de 2012 08:19 GMT Valoración Con:
1 estrella 2 estrellas 3 estrellas 4 estrellas 5 estrellas 400 votos ¡Gracias! Envíando datos... Espere, por favor. Asco. Esa es la palabra que más se repite estos días para definir lo que está pasando en un país abandonado al despropósito. En la peor situación que se haya vivido nunca en Galicia y en España, la valentía y el coraje han desaparecido por la puerta de atrás, mientras cobra presencia omnímoda ... (ver texto completo)
Teresa, si es que los araneses no saben lo que es bueno. Hace falta que vayan muchos gallegos por ahí para ir enseñándoles. Las morcillas ya veo que son cosas "das Rias Baixas". No te me enfries con la nieve. Un beso. José.
Jose con la nieve no me enfrio pero si con el hielo llevo 23 años aqui y es el primier año k alcanzamos -16 aqui en aubert ya llevamos 2 semanas seguidas, un abrazo.
Apreciado Xosé: O Sñr. Aniceto e un home de 81 anos que está na residencia de ancianos de A Mezquita, dende hai 4 ou 5 anos, foi agricultor, un irman foi militar de terra en Pontevedra, chamabase Aser, en total creo eran 9 irmans, dos cuales viven tres, pero o ultimo en quedar en Barxa foi o Sñr Aniceto, el era o home que mais contos sabía de xitanos e curas, ainda oxe o persoal da residencia o pasa fenomenal cos seos contos, e os veciños que o visitamos asiduamente tamen.
Casi sempre as suas vacas ... (ver texto completo)
Barxes, lo del Señor Aniceto me llamó la atención, porque un señor que convivía con una abuela de unos primos míos en Marín, también era el Sr. Aniceto, y era todo un personaje muy ilustrado y amigo de todos los escritores gallegos. Nos contaba muchas historias y anécdotas con mucho gracejo. ¿Será que todos los Anicetos tendrán el mismo don? Un abrazo Barxes. Xosé.
Jose aqui en el valle apenas se hacen matanzas pero no tiene nada k ver con las de galicia aqui no se hacen chorizos se hacen longanizas les ponen la carne como los chorizos sal y pimienta yo un año prove de hacerlos y se echaron a perder de todas formas en pereiro las morcillas se le ponia arroz y sangre a mi me daban un asco ver esa carne tan negra de la sangre, mikel k tengas una ligera recuperacion y animos, un abrazo a tod@s.
Teresa, si es que los araneses no saben lo que es bueno. Hace falta que vayan muchos gallegos por ahí para ir enseñándoles. Las morcillas ya veo que son cosas "das Rias Baixas". No te me enfries con la nieve. Un beso. José.
Barxes, ¿quien es ese Sñr. Aniceto?. Un saludo. José.
Apreciado Xosé: O Sñr. Aniceto e un home de 81 anos que está na residencia de ancianos de A Mezquita, dende hai 4 ou 5 anos, foi agricultor, un irman foi militar de terra en Pontevedra, chamabase Aser, en total creo eran 9 irmans, dos cuales viven tres, pero o ultimo en quedar en Barxa foi o Sñr Aniceto, el era o home que mais contos sabía de xitanos e curas, ainda oxe o persoal da residencia o pasa fenomenal cos seos contos, e os veciños que o visitamos asiduamente tamen.
Casi sempre as suas vacas ... (ver texto completo)
Y siguiendo con los "porquiños". Por la parte de Pontevedra las morcillas que se hacen con sangre llevan azúcar y piñones, o sea que son dulces y por tanto de consumo rápido. ¿También son así por Ourense?. Estando en el Valle de Arán allá por los años cincuenta, hicimos una matanza, y los araneses se quedaron estupefactos; chamuscamos el cerdo (ellos lo escaldan con agua hirviendo), salamos los perniles y los tocinos, (ellos no lo salaban) y de remate preparamos las morcillas al estilo de Pontevedra... ... (ver texto completo)
Jose aqui en el valle apenas se hacen matanzas pero no tiene nada k ver con las de galicia aqui no se hacen chorizos se hacen longanizas les ponen la carne como los chorizos sal y pimienta yo un año prove de hacerlos y se echaron a perder de todas formas en pereiro las morcillas se le ponia arroz y sangre a mi me daban un asco ver esa carne tan negra de la sangre, mikel k tengas una ligera recuperacion y animos, un abrazo a tod@s.
Barxes, ¿quien es ese Sñr. Aniceto?. Un saludo. José.
Y siguiendo con los "porquiños". Por la parte de Pontevedra las morcillas que se hacen con sangre llevan azúcar y piñones, o sea que son dulces y por tanto de consumo rápido. ¿También son así por Ourense?. Estando en el Valle de Arán allá por los años cincuenta, hicimos una matanza, y los araneses se quedaron estupefactos; chamuscamos el cerdo (ellos lo escaldan con agua hirviendo), salamos los perniles y los tocinos, (ellos no lo salaban) y de remate preparamos las morcillas al estilo de Pontevedra... ... (ver texto completo)
O Zé! Como e que estas tan preocupado polo frio co ben co tes que estar pasando tú nesas praias do Brasil, coa auguinha quente i esas garotas tan gostosinhas, isto esta a decirmo o meu xefe, cabeza de corzo, que eu endexamais osaria dicir unha cousa tal.... ja, ja. Unha aperta.
Aprezado Pica, ficesteme reir o ver a tua mensaxe. Teño que decirte a temperatura
ca ê de 28 ºc, demomento istou a repartir propaganda de un local de munto luxo, a recordar vellos tempos,ê decer fago de sacristán pra axudar ô padre José a decer misa, creo que istá a darseme munto bein, posto que de garoto xa fixera de sacristán, más leo as noticias da Ispaña, intento istar ô corriente, xa sey que ô xuiz Garzón le meterin 11 anos sin tocarle os hovos, tambien da reforma da laboura, xa era hora, pois ... (ver texto completo)
No foro da Vilavella, que dito entre parentesis é o unico que ten unha certa actividade e que me produce unha envidia sana, estan a falar estes dias dos refráns da nosa comarca, e como é natural xorde con frecuencia o famoso "Na Gudiña cada cuatro unha sardiña". A min a verdade e que sempre me chamou a atención este refrán e intentei buscar a orixen. A primeira reflexión e obvia, os da Gudiña son uns famentos, tein tan pouco que comer que se reparten unha sardiña entre cuatro. Pero o refraneiro se ... (ver texto completo)
Amigo Pica, más que alegría tornar a ver que istás bein, pra min ê un verdadeiro pracer saber que co frio que fai y tú ahí, assín me gosta.
Unha aperta.
O Zé! Como e que estas tan preocupado polo frio co ben co tes que estar pasando tú nesas praias do Brasil, coa auguinha quente i esas garotas tan gostosinhas, isto esta a decirmo o meu xefe, cabeza de corzo, que eu endexamais osaria dicir unha cousa tal.... ja, ja. Unha aperta.
Coñecín a Isaac en 2.002 en Padrón.
A miña presencia aquel día na casa de Rosalía foi para recoller, na condición de secretario, o premio Pedrón de Honra concedido aquel ano á Asociación Xente Nova de Lubián.
No almorzo posterior comín ao lado de Isaac, e falounos con moita pasión de varias cousas. Sargadelos foi unha delas.
Morreu, porque temos que morrer. Pero a xente como Isaac transcende a morte.
Onte celebrouse a homenaxe a Isaac Diaz Pardo, e na homenaxe no telediario das duas da 1ª, fixeime como acompañaban a Susana Seivane co pé algus dos presentes, ¡Que pena que non souperan tocar a gaita! Me alegraria moitisimo...