Forno da carretera
Benvida a rutina diaria, Gel. Eu tamén espero verte en agosto, aunque sempre me toca máis tempo de estar en Lubián que no Pereiro, pero bueno, cuando baixe a visita do cementerio ou da preseira do río, a ver se me acerco, aunque sea un momentiño, e te peto na porta, como fixen o outro día co Mikel, que, por certo, preparou unha casiña moi acolledora no Pereiro, ojalá ca disfruten mutos anos con salud. Biquiños a tí e a todos os forer@s.
bueno pues si q se hace duro volver al currelo y cada vez mas con la incertidumbre q nos plantean estos politicos... pero bueno
espero q nos veamos en agosto y a ti gel te ponga ya cara, y teresa tb me imagino que este año no te perderas la procesion de la virgen de loreto o sea q alli nos vemos seguro
ademas me ha soplado un pajarito q vamos a tener boda en el pereiro para agosto
bueno y nada mas q animaros a tod@s los q leeis el foro q escribais algo para darle un poco de vidilla
bueno y un ... (ver texto completo)
espero q nos veamos en agosto y a ti gel te ponga ya cara, y teresa tb me imagino que este año no te perderas la procesion de la virgen de loreto o sea q alli nos vemos seguro
ademas me ha soplado un pajarito q vamos a tener boda en el pereiro para agosto
bueno y nada mas q animaros a tod@s los q leeis el foro q escribais algo para darle un poco de vidilla
bueno y un ... (ver texto completo)
Hola a todos e todas. Estou de volta, subindo esa costa cada vez máis empinada que se chama retomar a rutina cotidiana. Gracias polos vosos bos desexos. A verdade e que disfrutei a tope da miña xentiña querida, amigos, airiños da miña terra, montes floridos, o meu xardín que parecía un bosque.. en fin que me soupo a pouco... dentro de dous meses máis.
Mikel e Barxés, en agosto irei con máis tempo e xa concretaremos. Apertiñas.
Mikel e Barxés, en agosto irei con máis tempo e xa concretaremos. Apertiñas.
Benvida a rutina diaria, Gel. Eu tamén espero verte en agosto, aunque sempre me toca máis tempo de estar en Lubián que no Pereiro, pero bueno, cuando baixe a visita do cementerio ou da preseira do río, a ver se me acerco, aunque sea un momentiño, e te peto na porta, como fixen o outro día co Mikel, que, por certo, preparou unha casiña moi acolledora no Pereiro, ojalá ca disfruten mutos anos con salud. Biquiños a tí e a todos os forer@s.
Hola a todos e todas. Estou de volta, subindo esa costa cada vez máis empinada que se chama retomar a rutina cotidiana. Gracias polos vosos bos desexos. A verdade e que disfrutei a tope da miña xentiña querida, amigos, airiños da miña terra, montes floridos, o meu xardín que parecía un bosque.. en fin que me soupo a pouco... dentro de dous meses máis.
Mikel e Barxés, en agosto irei con máis tempo e xa concretaremos. Apertiñas.
Mikel e Barxés, en agosto irei con máis tempo e xa concretaremos. Apertiñas.
sí, home, sí.
Pregúntalle á Pita Moñuda polo Señor Diván.
Primeiro Roma. Despois Puerto Banús. Cada vez eres máis cabeza de corzo. Non andarás xa por venado?
Pregúntalle á Pita Moñuda polo Señor Diván.
Primeiro Roma. Despois Puerto Banús. Cada vez eres máis cabeza de corzo. Non andarás xa por venado?
A viaxe a Roma botada a perder nesa redundancia cíclica faime lembrar un deses chistes anónimos que eu gusto de arranxar a modo de contos.
Un alto político dun dos abundantes parlamentos españois, pola súa actividade parlamentaria, tiña que facer moitas viaxes.
Normalmente, cando as viaxes non eran en avión, ía acompañado da súa señora, quen disfrutaba daquelas permanentes excursións. Pero cando había avión... o medo a viaxar neste medio podía máis co placer que experimentaba viaxando.
Tendo que asistir a unha convención en Roma, o parlamentario, sabedor do pánico aos avións que padecía ela, planificou de inmediato a compañía desa querida --agora dícese amante-- que parecen tér tódolos políticos, según as malas linguas.
Pero a muller, ao enterarse da viaxe a Roma, esqueceu o pánico ao aparello voador:
--A Roma vou, cariño. Xa sabes das ganas que teño de visitar o Vaticano. Esa viaxe non ma perdo por mal que o pase no avión. Será un sacrificio que pagará a pena. Poder bica-la tumba de San Pedro!
--Pero muller... Mira que logo te vas arrepentir. Lembra aquel ataque de ansiedade na lúa de mel, cando fomos á Tenerife, que querías baixarte en pleno voo. Paga a pena pórse a morrer por beixar unha tumba, aínda que sexa a de San Pedro?
Ela empezou a dubidar. Debatíase entre a ledicia de conocer Roma e as desagradables lembranzas daquela agonía no avión...
--Non che paga a pena, cariño, pasar outra vez por ese tormento. Podemos facer outra cousa: Eu tráigoche unha reliquia de San Pedro, tí aforras ese intre tan malo do avión, e despois podes bica-la reliquia tódalas veces que che apeteza.
E a muller, que sempre fóra moi doada de conformar, deu por perfecta a proposta do marido.
Ao regresaren de Roma, xa co avión a aterrizar, el lembrouse de sopetón de que esquecera a reliquia.
--E que fago agora?
--Qué che pasa, amor?
--Que esquecín o demo da reliquia!
--De que andas a falar?
Explicoulle o asunto que tanto o angustiaba, e entón ela meteu a man pola súa cintura, apartou un anaquiño o tanga, e arrancou catro ou cinco árbores do seu monte de Venus.
--Toma. Lévalle esta reliquia.
El non comprendía nada. Tivo que explicarlle-lo todo con pelos e señais. Aqueles suaves cabelos ían ser unhas barbas de San Pedro. Só habían de envolvelos en papel de regalo cos ornamentos axeitados.
--A que esqueciche-la reliquia de San Pedro, cariño? --foron as primeiras palabras da muller mentras o apertaba chea de ledicia, nada máis entrar pola porta.
--Non cariño. Toma.
Ela desenvolveu aquel paquetiño con impaciencia...
--Pero isto qué raios é?
--Son unhas barbas de San Pedro, muller.
Entonces ela empezou a comer a bicos aquela reliquia tan esperada.
--Pero se cheiran a bacallao! --berrou cos ollos fuxindo das órbitas.
E o home, que tiña sona de recursos oratorios nos debates daquel parlamento, respondeu a bote pronto:
--Agora te enteras tí de que San Pedro era pescador? ... (ver texto completo)
Un alto político dun dos abundantes parlamentos españois, pola súa actividade parlamentaria, tiña que facer moitas viaxes.
Normalmente, cando as viaxes non eran en avión, ía acompañado da súa señora, quen disfrutaba daquelas permanentes excursións. Pero cando había avión... o medo a viaxar neste medio podía máis co placer que experimentaba viaxando.
Tendo que asistir a unha convención en Roma, o parlamentario, sabedor do pánico aos avións que padecía ela, planificou de inmediato a compañía desa querida --agora dícese amante-- que parecen tér tódolos políticos, según as malas linguas.
Pero a muller, ao enterarse da viaxe a Roma, esqueceu o pánico ao aparello voador:
--A Roma vou, cariño. Xa sabes das ganas que teño de visitar o Vaticano. Esa viaxe non ma perdo por mal que o pase no avión. Será un sacrificio que pagará a pena. Poder bica-la tumba de San Pedro!
--Pero muller... Mira que logo te vas arrepentir. Lembra aquel ataque de ansiedade na lúa de mel, cando fomos á Tenerife, que querías baixarte en pleno voo. Paga a pena pórse a morrer por beixar unha tumba, aínda que sexa a de San Pedro?
Ela empezou a dubidar. Debatíase entre a ledicia de conocer Roma e as desagradables lembranzas daquela agonía no avión...
--Non che paga a pena, cariño, pasar outra vez por ese tormento. Podemos facer outra cousa: Eu tráigoche unha reliquia de San Pedro, tí aforras ese intre tan malo do avión, e despois podes bica-la reliquia tódalas veces que che apeteza.
E a muller, que sempre fóra moi doada de conformar, deu por perfecta a proposta do marido.
Ao regresaren de Roma, xa co avión a aterrizar, el lembrouse de sopetón de que esquecera a reliquia.
--E que fago agora?
--Qué che pasa, amor?
--Que esquecín o demo da reliquia!
--De que andas a falar?
Explicoulle o asunto que tanto o angustiaba, e entón ela meteu a man pola súa cintura, apartou un anaquiño o tanga, e arrancou catro ou cinco árbores do seu monte de Venus.
--Toma. Lévalle esta reliquia.
El non comprendía nada. Tivo que explicarlle-lo todo con pelos e señais. Aqueles suaves cabelos ían ser unhas barbas de San Pedro. Só habían de envolvelos en papel de regalo cos ornamentos axeitados.
--A que esqueciche-la reliquia de San Pedro, cariño? --foron as primeiras palabras da muller mentras o apertaba chea de ledicia, nada máis entrar pola porta.
--Non cariño. Toma.
Ela desenvolveu aquel paquetiño con impaciencia...
--Pero isto qué raios é?
--Son unhas barbas de San Pedro, muller.
Entonces ela empezou a comer a bicos aquela reliquia tan esperada.
--Pero se cheiran a bacallao! --berrou cos ollos fuxindo das órbitas.
E o home, que tiña sona de recursos oratorios nos debates daquel parlamento, respondeu a bote pronto:
--Agora te enteras tí de que San Pedro era pescador? ... (ver texto completo)
Hola a tod@s. Ahora como que visito pouco os foros, xa vendrán tempos millores!
Me alegro moito o leer os vosos mensaxes, vexo que estáis ben, o celebro.
Pepita. Hay que animarse, a primavera é mui bonita, todo e na vida do color que un o quere ver, tú fai caso de Candil é disfruta de estos días tan largos, donde a naturaleza casi non pode dar máis de si.
Gel. Me fixo gracia o teu mensaxe, ten unha trama fenomenal, con pouca cousa máis que añadir, saldría unha comedia das boas. Te animaría que ... (ver texto completo)
Me alegro moito o leer os vosos mensaxes, vexo que estáis ben, o celebro.
Pepita. Hay que animarse, a primavera é mui bonita, todo e na vida do color que un o quere ver, tú fai caso de Candil é disfruta de estos días tan largos, donde a naturaleza casi non pode dar máis de si.
Gel. Me fixo gracia o teu mensaxe, ten unha trama fenomenal, con pouca cousa máis que añadir, saldría unha comedia das boas. Te animaría que ... (ver texto completo)
Pepita, pra mín a primavera é a época máis alegre do ano, con esta explosión de vida por todas partes, luz, color, días máis largos... O malo é que teño personas cercanas que nesta época pásano moi mal pola alergia, así que eso me apaga un pouco a miña alegría.
As vacaiois inda quedan lexos, hasta agosto na-nai de la China. Espero verte por aquel entonces.
Biquiños. Saludos a todos os forer@s.
P. D.: Mikel, xa que estáis polo Pereiro, a ver se pois unha foto preciosa da primavera no Pereiro, ... (ver texto completo)
As vacaiois inda quedan lexos, hasta agosto na-nai de la China. Espero verte por aquel entonces.
Biquiños. Saludos a todos os forer@s.
P. D.: Mikel, xa que estáis polo Pereiro, a ver se pois unha foto preciosa da primavera no Pereiro, ... (ver texto completo)
Ultimamente parece que estamos casi todos un pouco apagados, será por a primaveira que nos pon mustios non sei a vos pero o que é a min me deixa pro arrastre. Menos mal que xa estan as vacacions petando na porta, varxes O candil recordande que temos unha cita pendiente un abrazo pra todos
Pepita, pra mín a primavera é a época máis alegre do ano, con esta explosión de vida por todas partes, luz, color, días máis largos... O malo é que teño personas cercanas que nesta época pásano moi mal pola alergia, así que eso me apaga un pouco a miña alegría.
As vacaiois inda quedan lexos, hasta agosto na-nai de la China. Espero verte por aquel entonces.
Biquiños. Saludos a todos os forer@s.
P. D.: Mikel, xa que estáis polo Pereiro, a ver se pois unha foto preciosa da primavera no Pereiro, ... (ver texto completo)
As vacaiois inda quedan lexos, hasta agosto na-nai de la China. Espero verte por aquel entonces.
Biquiños. Saludos a todos os forer@s.
P. D.: Mikel, xa que estáis polo Pereiro, a ver se pois unha foto preciosa da primavera no Pereiro, ... (ver texto completo)
Hola Mikel: Nonsei se cambiarias o numero de movil, pero o sabado 26 chameivos varias veces, e ninguen respostou o telefono, chamei dende o teléfono fixo que temos en Barxa, simplemente era pra que baixarais a tomar algo con nos.
Un saudo.
Un saudo.
pues estarian tirados en el coche
fuimos s verin con el tema de los programadores de agua para riego
y con el problemilla q se me ha creado con las palomas, q llenan la terraza de.... y por fin encontre unos voladores y unos cd. espero q funcionen
anduvimos liados gracias de todas formas mi intencion era acercarme pero... tendremos q esperar a agosto
efectivamente tengo una llamada del 988
fuimos s verin con el tema de los programadores de agua para riego
y con el problemilla q se me ha creado con las palomas, q llenan la terraza de.... y por fin encontre unos voladores y unos cd. espero q funcionen
anduvimos liados gracias de todas formas mi intencion era acercarme pero... tendremos q esperar a agosto
efectivamente tengo una llamada del 988
hola gel ya hemos recibido tu nota en el pereiro te enviamos un correo a gelote
si andas cerca llama
un abrazo mikel y lito
si andas cerca llama
un abrazo mikel y lito
Hola Mikel: Nonsei se cambiarias o numero de movil, pero o sabado 26 chameivos varias veces, e ninguen respostou o telefono, chamei dende o teléfono fixo que temos en Barxa, simplemente era pra que baixarais a tomar algo con nos.
Un saudo.
Un saudo.
hola gel ya hemos recibido tu nota en el pereiro te enviamos un correo a gelote
si andas cerca llama
un abrazo mikel y lito
si andas cerca llama
un abrazo mikel y lito
Ultimamente parece que estamos casi todos un pouco apagados, será por a primaveira que nos pon mustios non sei a vos pero o que é a min me deixa pro arrastre. Menos mal que xa estan as vacacions petando na porta, varxes O candil recordande que temos unha cita pendiente un abrazo pra todos
Espero apreciados forer@s, que esta ausencia non sea por nada malo. Teño pra Candil unha boa noticia, que visite o albun de fotos de Barxa, e podera mirar unha fota cunha referéncia o seo pai Q. E. P. D., aunque tarde o prometido era deuda. Pra Xosé que o Cartagena e o Celta firmaron o empate antes de xogar os 29 minutos que lle faltaban. Oxe menuda tunda lebou o xerez 4-1.
Mikel eu sentino polo teu Aleti de Bilbao, haber ahora que lle fai o Barça
Gel de vacacións, e Teresa no Valle de Aran.
Unha ... (ver texto completo)
Mikel eu sentino polo teu Aleti de Bilbao, haber ahora que lle fai o Barça
Gel de vacacións, e Teresa no Valle de Aran.
Unha ... (ver texto completo)
barxes tes razon eu aiqui no valle de Aran pero dentro de poucos dias estarei pola terriña se dios quere, un abrazo pra tod@s.
Espero apreciados forer@s, que esta ausencia non sea por nada malo. Teño pra Candil unha boa noticia, que visite o albun de fotos de Barxa, e podera mirar unha fota cunha referéncia o seo pai Q. E. P. D., aunque tarde o prometido era deuda. Pra Xosé que o Cartagena e o Celta firmaron o empate antes de xogar os 29 minutos que lle faltaban. Oxe menuda tunda lebou o xerez 4-1.
Mikel eu sentino polo teu Aleti de Bilbao, haber ahora que lle fai o Barça
Gel de vacacións, e Teresa no Valle de Aran.
Unha ... (ver texto completo)
Mikel eu sentino polo teu Aleti de Bilbao, haber ahora que lle fai o Barça
Gel de vacacións, e Teresa no Valle de Aran.
Unha ... (ver texto completo)
amigo barxes, pues no me gusta nada el futbol.. pero como comprenderas prefiero q ganen los leones,,, de todas formas me da miedo lo q pueda pasar en madrid con las declaraciones de la esperanzita...
bueno y creo q voy a ver el partido en el ambrosio o en el pistolo por lo q me voy ahora mismoa al chino a por una bandera del Atlhetic de Bilbao y si es asi quizas te damos una sorpresa en Barxa el sabado por la mañana
Lo que no sabemos na de na es de Gel q debe andar por ahiii. espero conocerla si ... (ver texto completo)
bueno y creo q voy a ver el partido en el ambrosio o en el pistolo por lo q me voy ahora mismoa al chino a por una bandera del Atlhetic de Bilbao y si es asi quizas te damos una sorpresa en Barxa el sabado por la mañana
Lo que no sabemos na de na es de Gel q debe andar por ahiii. espero conocerla si ... (ver texto completo)
Espero apreciados forer@s, que esta ausencia non sea por nada malo. Teño pra Candil unha boa noticia, que visite o albun de fotos de Barxa, e podera mirar unha fota cunha referéncia o seo pai Q. E. P. D., aunque tarde o prometido era deuda. Pra Xosé que o Cartagena e o Celta firmaron o empate antes de xogar os 29 minutos que lle faltaban. Oxe menuda tunda lebou o xerez 4-1.
Mikel eu sentino polo teu Aleti de Bilbao, haber ahora que lle fai o Barça
Gel de vacacións, e Teresa no Valle de Aran.
Unha ... (ver texto completo)
Mikel eu sentino polo teu Aleti de Bilbao, haber ahora que lle fai o Barça
Gel de vacacións, e Teresa no Valle de Aran.
Unha ... (ver texto completo)