Xa estamos nas portas do carnanval e ista e a miña COMADRE, chea de colorido, moi tipica no noso pobo
Son a muller do compadre
Son a parenta da que colgaban no pau frente o bar do parriña
¿Que comadre eres? la de la plaza, o eres un clon, cuentame por favor.
Saludos
Son a muller do compadre
Parece ben o que fixo o ministro, pero hay que comenzar por todo o gobernó, os seus sueldos pasanse 14 pobos, un traballador gaña o redor de 1000 euros, traballando sen descanso, pero iles por aparentar que traballan gañan 8.000 euros, iso po lo baixo, xa que e de ahí pra enrriba, e iso e que teñen que facer, tamen a señora Cospedal, está a cobrar “TRES SOLDOS” eí e onde teñen que meter mau, riome eu de ise tipo de eonocmía.
Unome o teu pesare po la familia dos insignes policías, que deron a sus ... (ver texto completo)
¿Que comadre eres? la de la plaza, o eres un clon, cuentame por favor.
Saludos
Tomen nota por favor, mis mas sinceras felicitaciones al ministro de economia,
pues ya era hora que comiencen a coger el toro por los cuernos, me refiero en especial a la rebaja de sueldo de Rodrigo Rato, nada menos que el 75%, claro no quisiste ser ministro de economia,"jodete".
Ahora mi más sincero pésame a esas familias destrozadas por el dolor de perder a sus seres queridos, que no son otros, que nuestros "Héroes Policias Nacionales",
del caso La Coruña.
Parece ben o que fixo o ministro, pero hay que comenzar por todo o gobernó, os seus sueldos pasanse 14 pobos, un traballador gaña o redor de 1000 euros, traballando sen descanso, pero iles por aparentar que traballan gañan 8.000 euros, iso po lo baixo, xa que e de ahí pra enrriba, e iso e que teñen que facer, tamen a señora Cospedal, está a cobrar “TRES SOLDOS” eí e onde teñen que meter mau, riome eu de ise tipo de eonocmía.
Unome o teu pesare po la familia dos insignes policías, que deron a sus ... (ver texto completo)
Tomen nota por favor, mis mas sinceras felicitaciones al ministro de economia,
pues ya era hora que comiencen a coger el toro por los cuernos, me refiero en especial a la rebaja de sueldo de Rodrigo Rato, nada menos que el 75%, claro no quisiste ser ministro de economia,"jodete".
Ahora mi más sincero pésame a esas familias destrozadas por el dolor de perder a sus seres queridos, que no son otros, que nuestros "Héroes Policias Nacionales",
del caso La Coruña.
Sr Blas, ni se me pasa por la cabeza ni fue mi intencion insultar a los hermanos CHILENOS ni a CHILE COMO PAIS, solo pretendo que el WEBON PEPE deje de insultar. SI SE A OFENDIDO LE PIDO DISCULPAS SR BLAS. CHAO
Para mi primo gemelo, soltaste tú bravucanada y te callaste como un sacerdote, no ves que la mentira dura poco, así no vas a ninguna parte, ni tus primemos te creemos ahora, no te llegaban los seudónimos que tenías y sacas el de Azadón, me da la risa con tus formas tan particular de actuar, aunque cae mejor éste, que el de Ribeiriño, dándole la razón al tal Joseba, ¡Qué tiene guasa!
Un abrazo.
Amigo Zé: ¿Cuando e que veis? espero seja pro carnavale, que intaun falamos pros amigos de Chaves y Montalegre i ficamos con eis no restaurante Brasil eim Verin
o da 19 ameiodia, esta certo. Olla que no carnavale a Verin beim munta gente ate vein dos servizos segredos, mas taunbeim beim da contraexpionagem, mas pasase munto beim tudo mundo uns de cigarraum y outros de bispos, curas etc.
Quero que tires da cabeça o Brazil olla co beim que o estamos a pasar coas boas gentes da Vilavella, Lubian, ... (ver texto completo)
Sr. 252525; me agradan sus ocurrencias, se nota un hombre con chispa pero, a veces despierta ciertas suspicacias en mi... ¿Va a Brasil con a Pita Moñuda? lo digo porque hay momentos en que me parecen SIAMESES.

LE DESEO UN BUEN Y PROVECHOSO VIAJE, SINCERAMENTE.
Me dices si me vou ca Pita dentro de seis meses, nahún que más quixera eu, creo que imos por Portugale, pra semana que vein, somos cuatro, pero ô xefe nahún quer que fale do viaxe pois vamos en secreto, pois a que limpiar un dilleiro que istá un pouco sucio, según él en Brasil tein unha coisa pra facer desaparecer as manxas.
Amigo Blas munto obrigado por desexarme bon vaxe.
Ca en Madride a muntos, por a caso munto meus amigos, teño un carpinteiro sepre leva caneta na orella, más e páxaro como él so, munto amigo da broma sempre istá a decerme aver cuando me xamas pra facerte cualquer coisa en casa,-coisa que eu le contesto deus queira que nahún se estropee nada que tú es perigroso. Dirán voçes mira coa que salta ô Zé, veume a memoria por istar a falar ahí tanto do páxaro carpinteiro, foi comentalo co meu amigo, dis pra min pono ahí,-coisa que eu le dixe pra reclamo, ... (ver texto completo)
pregunta a forer@s de mezquita
¿cuando celebrais carnavales? es decir q dia
jueves gordo, viernes flaco, sabado regular....
Que ledicia o conto do lagarto, eles son oviparos pero poñen os ovos mui pequeniños.
Quiero felicitarte por tu mejoria con el gallego del ultimo mensage co respecto al anterior...
Un cordial saludo
Barxes:
Meu pai (Q. E. P. D.) decia cos lagartos son amigos do home y me contou una vivencia que el tubo con un lagarto en o prado de Rivas a las faldas do monte do Cabezo: me diche que estaba en uas fragas descansando e quedose medio dormido y, de repente sintio uno, dos y hasta tres latigazos na cara; despertou pra ver que era un lagarto que le pegaba co a cola, dice que se paro asustado y con animo de seguir al lagarto, cuando... en eso sente o cascabeleo de una serpiente que venia ladeira abaixo ... (ver texto completo)
Os dais conta como van florecendo os recordos, a o mellor aburridos pra os rapaces pero que carallo, si somos los vellos los que mais escribimos en o foro y en esta plaza chamada Internet nos xuntamos a contar as cousas da nosa niñez e nosa juventud.

En una oportunidad me manda o meu pai con 6 vacas pra o prado dos Poulos -- camiño de Chaguazoso a Mezquita -- chegando y mientras as vacas rumiaban, eu encontrei un nido entre o pasto do prado, saqueile os huovos y venia feliz con eles en a mau cuando ... (ver texto completo)
Que ledicia o conto do lagarto, eles son oviparos pero poñen os ovos mui pequeniños.
Quiero felicitarte por tu mejoria con el gallego del ultimo mensage co respecto al anterior...
Un cordial saludo
Nós, en Lubián, tamén lle chamamos pito verdeal.
Unha mañá andabamos meu avó e máis eu facendo a bima nunha leira. Na da Cascalleira.
Eu era un rapaciño que ía con el para andar de diante ao acaroar. Pero ás veces xa me facía colle-la rabiza.
Nun intre no que o avó araba de costas para min, fuxí á carreira cara un soutiño de castiñeiros que había perto de alí. Un deles tiña un buraco no que xa escabacara alguén coa machada outro ano para coller os seis pitos verdeais de cría e levalos á tarteira.
Encarrisquei ... (ver texto completo)
Os dais conta como van florecendo os recordos, a o mellor aburridos pra os rapaces pero que carallo, si somos los vellos los que mais escribimos en o foro y en esta plaza chamada Internet nos xuntamos a contar as cousas da nosa niñez e nosa juventud.

En una oportunidad me manda o meu pai con 6 vacas pra o prado dos Poulos -- camiño de Chaguazoso a Mezquita -- chegando y mientras as vacas rumiaban, eu encontrei un nido entre o pasto do prado, saqueile os huovos y venia feliz con eles en a mau cuando ... (ver texto completo)
Nós, en Lubián, tamén lle chamamos pito verdeal.
Unha mañá andabamos meu avó e máis eu facendo a bima nunha leira. Na da Cascalleira.
Eu era un rapaciño que ía con el para andar de diante ao acaroar. Pero ás veces xa me facía colle-la rabiza.
Nun intre no que o avó araba de costas para min, fuxí á carreira cara un soutiño de castiñeiros que había perto de alí. Un deles tiña un buraco no que xa escabacara alguén coa machada outro ano para coller os seis pitos verdeais de cría e levalos á tarteira.
Encarrisquei de contado, ao ver saír o pito nada máis tocarlle á árbore. O buraco estaba esgarrado cara abaixo en forma de uve. Cheguei á súa beira, e metín o brazo deica o mesmo ombro, pero non dei alcanzado o fondo do trovo. Cando quixen sacalo, quedei atrapado polo sobaco naquela uve. Intentei empertegarme, para subir o brazo, pero resbalei da galla na que apoiaba, e quedei colgado polo brazo. Menos mal, porque senón a zapucada houbera sido de "muy señor mío".
Os berros fixeron que o avó ciplinara aguillada e rabiza, e veu correndo para socorrerme.
O bó home, que tería daquela seus sesenta e oito anos, botou as maos á testa ao ve-la situación, sacou os zamancos dos pés, e tivo que encaramarse ata o cano do que eu resbalara, para alzarme e sacar do buraco o brazo que case esmangallo.
Inda que viviu deica os oitenta e un anos, non mentirei se afirmo que foi a derradeira vez que tivo que encarriscar a unha árbore.
Hoxe estas cousas non pasan. Os rapaces non saben de níus, nen de paxaros. Os nomes dos paxaros van morrer coa nosa xeneración.
Un día de escola, xa hai vinte anos, preguntei aos rapaces de Porto cómo se chamaba naquel pobo un pigarro que pasou por onda nós, e contestaron todos a coro:
--Como se vai chamar? Paxaro! ... (ver texto completo)