Velaí outra palabriña nosa que non vexo nos diccionarios, nin xiquera no noso particular de Cortés: FUSTAXE.

"Pero qué fustaxe levas!" Esta expresión refírese a que non vas ben vestido, ou que andas enlarafuzado ou embulleirado, ou cheo de fariña,... Refírese á mala pinta que levas.

"Non fagas fustaxes". Así lle decía Lola ao Filipín cando facía "muecas", como torce-los fociños, ou xestos esaxerados.

¿Tamén se diría esta palabra fóra de Lubián?
Amigo Inda Cho Sei, dado que en este foro, algunos me consideran un sosias tuyo cuando te pones en plan intelectual, te dire que fustaxe a mi entender viene del castellano, de la palabra "fuste", que en una de sus acepciones dice.: Fundamento de algo no material. Desglosando, Fundamento: fig. Razón, motivo de un juicio, apreciación, origen, principio. Serenidad, formalidad de una persona.
Yo creo que la Lola se referia a las dos acepciones cuando se dirigia al Felipin, la primera para que fuese ... (ver texto completo)
Non poñades os dentes de punta pero estaban moi bos (ou bois) como bos queirades.
Jolin Barxes, non poñer esas fotos, que se caen os dentes... Xosé.
Amigo Mikel, en la última visita al neurólogo para comentar la "polineuropatía" que padezco desde hace años, y a la vista de que no me han recetado nunca ni una puñetera aspirina para aliviar (no digo curar, porque esto no tiene cura), los efectos de esta jo... ¡piiii! neuropatía, ha tenido a bien recetarme veinte sesiones de rehabilitación. ¡Toma yá!. Y aquí me tienes todas las mañanas. metiendo las manos tres veces en agua caliente con parafina (¿porqué me recuerda el pulpo "a feira"?); luego quince ... (ver texto completo)
Que ledicia o conto do lagarto, eles son oviparos pero poñen os ovos mui pequeniños.
Quiero felicitarte por tu mejoria con el gallego del ultimo mensage co respecto al anterior...
Un cordial saludo
Barxes:
Meu pai (Q. E. P. D.) decia cos lagartos son amigos do home y me contou una vivencia que el tubo con un lagarto en o prado de Rivas a las faldas do monte do Cabezo: me diche que estaba en uas fragas descansando e quedose medio dormido y, de repente sintio uno, dos y hasta tres latigazos na cara; despertou pra ver que era un lagarto que le pegaba co a cola, dice que se paro asustado y con animo de seguir al lagarto, cuando... en eso sente o cascabeleo de una serpiente que venia ladeira abaixo ... (ver texto completo)
Mikel, Xosé, ¿onde se quedou atascada aquela promesa de anécdotas? Seguimos esperando...........
En la Corbeta "Infanta Elena" de mis pecados, los Suboficiales teníamos un Repostero llamado Juan, que lo primero que hacía al levantarse era fumarse un "porro" con lo cual quedaba listo para funcionar todo el día. Si a las doce del mediodía lo llamabas y le pedías que te pusiera un "cortado", miraba para el reloj que presidía la Cámara, se iba y te aparecía con un "martini". ¡Pero Juan te he pedido un cortado! ¡Ahora no es hora de café, sino de vermout! te contestaba... y tan fresco. Si a las cuatro ... (ver texto completo)
Lembreime da palabra moumelo, adxectivo que por cuestiois fonéticas é moi explícito, ao menos para min, e fixe consulta en Cortes y Vázquez atopándoa como sinónimo de maranxeco e máis tamén marandelo. Estraviz dale o mesmo tratamento. Eu discrepo, pois inda que podan ser moi semellantes, entre un maranxeco, un maradelo e un moumelo hai pequenos matices moi determinantes. Ao menos para min.
Non poñades os dentes de punta pero estaban moi bos (ou bois) como bos queirades.
Gel: Ten en conta que "fustaxe" non aparece en ningún diccionario. Igual é unha palabra que só se dice en Lubián.
Zapaldrán nunca o ouvín en Lubián, pero é sonora, e posiblemente a teña ouvido por aí adiante. Nós decimos BALDROGAS.
Amigo Inda: Cando eramos pequenos miña nai, desde que nos cambiaba me refiro a poñer roupa limpa, cando iamos despois algo manchados, utilizaba a palabra, menuda fustaxe que lebais xa caistes no bulleiro.
Un saudo.
teresa, pensabamos ir este fin de semana pero con eso de las nevadas y del plan de frio q nos presentan, nos quedamos aqui, aunque seria bonito estar en pereiro con un monton de nieve,,, pero el problema es el viaje de vuelta,, que teniendo buen tiempo es pesado pero con mal tiempo..
la fuente intentaremos buscarla para darle un poco de aventura,, y si no la encontramos preguntaremos.. por cierto pregunta q la he realizado antes pero no contestan? cuando celebran en mezquita carnavales? jueves, ... (ver texto completo)
Mikel, Xosé, ¿onde se quedou atascada aquela promesa de anécdotas? Seguimos esperando...........
Os dais conta como van florecendo os recordos, a o mellor aburridos pra os rapaces pero que carallo, si somos los vellos los que mais escribimos en o foro y en esta plaza chamada Internet nos xuntamos a contar as cousas da nosa niñez e nosa juventud.

En una oportunidad me manda o meu pai con 6 vacas pra o prado dos Poulos -- camiño de Chaguazoso a Mezquita -- chegando y mientras as vacas rumiaban, eu encontrei un nido entre o pasto do prado, saqueile os huovos y venia feliz con eles en a mau cuando ... (ver texto completo)
Que ledicia o conto do lagarto, eles son oviparos pero poñen os ovos mui pequeniños.
Quiero felicitarte por tu mejoria con el gallego del ultimo mensage co respecto al anterior...
Un cordial saludo
Nós, en Lubián, tamén lle chamamos pito verdeal.
Unha mañá andabamos meu avó e máis eu facendo a bima nunha leira. Na da Cascalleira.
Eu era un rapaciño que ía con el para andar de diante ao acaroar. Pero ás veces xa me facía colle-la rabiza.
Nun intre no que o avó araba de costas para min, fuxí á carreira cara un soutiño de castiñeiros que había perto de alí. Un deles tiña un buraco no que xa escabacara alguén coa machada outro ano para coller os seis pitos verdeais de cría e levalos á tarteira.
Encarrisquei ... (ver texto completo)
Os dais conta como van florecendo os recordos, a o mellor aburridos pra os rapaces pero que carallo, si somos los vellos los que mais escribimos en o foro y en esta plaza chamada Internet nos xuntamos a contar as cousas da nosa niñez e nosa juventud.

En una oportunidad me manda o meu pai con 6 vacas pra o prado dos Poulos -- camiño de Chaguazoso a Mezquita -- chegando y mientras as vacas rumiaban, eu encontrei un nido entre o pasto do prado, saqueile os huovos y venia feliz con eles en a mau cuando ... (ver texto completo)
Nós, en Lubián, tamén lle chamamos pito verdeal.
Unha mañá andabamos meu avó e máis eu facendo a bima nunha leira. Na da Cascalleira.
Eu era un rapaciño que ía con el para andar de diante ao acaroar. Pero ás veces xa me facía colle-la rabiza.
Nun intre no que o avó araba de costas para min, fuxí á carreira cara un soutiño de castiñeiros que había perto de alí. Un deles tiña un buraco no que xa escabacara alguén coa machada outro ano para coller os seis pitos verdeais de cría e levalos á tarteira.
Encarrisquei de contado, ao ver saír o pito nada máis tocarlle á árbore. O buraco estaba esgarrado cara abaixo en forma de uve. Cheguei á súa beira, e metín o brazo deica o mesmo ombro, pero non dei alcanzado o fondo do trovo. Cando quixen sacalo, quedei atrapado polo sobaco naquela uve. Intentei empertegarme, para subir o brazo, pero resbalei da galla na que apoiaba, e quedei colgado polo brazo. Menos mal, porque senón a zapucada houbera sido de "muy señor mío".
Os berros fixeron que o avó ciplinara aguillada e rabiza, e veu correndo para socorrerme.
O bó home, que tería daquela seus sesenta e oito anos, botou as maos á testa ao ve-la situación, sacou os zamancos dos pés, e tivo que encaramarse ata o cano do que eu resbalara, para alzarme e sacar do buraco o brazo que case esmangallo.
Inda que viviu deica os oitenta e un anos, non mentirei se afirmo que foi a derradeira vez que tivo que encarriscar a unha árbore.
Hoxe estas cousas non pasan. Os rapaces non saben de níus, nen de paxaros. Os nomes dos paxaros van morrer coa nosa xeneración.
Un día de escola, xa hai vinte anos, preguntei aos rapaces de Porto cómo se chamaba naquel pobo un pigarro que pasou por onda nós, e contestaron todos a coro:
--Como se vai chamar? Paxaro! ... (ver texto completo)
Lo que estoy a punto de contar - aun que estoy participando en el foro de Vilavella - he querido que aquí figure pues, fue en mi querido Chaguazoso donde sucedió...:
Una mañana - del 1951 - sentí sonar una campanilla, como la de las vecerras; al salir a mirar, ya habian otros de mi edad curioseando y cual seria mi espanto con 6 años; dos hombres traían atado das patas en una vara e colgando a un Lobo
morto; la vara apoyada en el hombro de cada una deles, mientras avanzaban, bajando desde a fonte ... (ver texto completo)
Que os pasa... ¿Es que nadie quiere dar vida a este foro?... ¿Que pasa con los foreros de antes?... ¿Es tampoco el apego a vuestras raizes? o Chaguazoso esta muriendo como muchos otros pueblos de las zona rurales Españolas...

Animense visiten o foro da Vilavella e contagiense.
teresa, pensabamos ir este fin de semana pero con eso de las nevadas y del plan de frio q nos presentan, nos quedamos aqui, aunque seria bonito estar en pereiro con un monton de nieve,,, pero el problema es el viaje de vuelta,, que teniendo buen tiempo es pesado pero con mal tiempo..
la fuente intentaremos buscarla para darle un poco de aventura,, y si no la encontramos preguntaremos.. por cierto pregunta q la he realizado antes pero no contestan? cuando celebran en mezquita carnavales? jueves, ... (ver texto completo)
mikel a mi no me hace falta pereiro para ver la nieve aqui en el valle de aran tenemos mucha llebamos unos dias con mucho frio, en cuanto a candil ya le pongo cara llevo mas de 30 años sin verla pero ya la vi en faccebok, un abrazo a tod@s.
teresa me imagino que ya le abras puesto cara a candil yo no reconozco a la descendencia ¿no? aqui pasando el ratillo en urgencias en la procesion del 2011 tb se le ve