Alguien me puede decir cual de los taxistas de la Mezquita ha fallecido. Un saludo a todos. Fallecimiento
perdon por no felicitarte, se me paso nos pusimos a charlar y se me fue de la cabeza.. felicidadesssssssssss, besitos
Teño que saudar en primeiro lugar o fillo do CARRIZO que é o mellor internauta do Pereiro aunque ADSL vaia lenta é o MODEM se sature, porque non modula e demodula as frecuencias pola distancia que hay a central da MEZQUITA, como sabes despois de 25 anos taballando nas telecomunicacións, o que tuvo retuvo, pero deixando os tecnicismos, pedirche que a chuleta mais grande sea ado meu prato, porque en semana santa comeremos o venres ou sabado como minimo dez, aunque sei que a gastronomia vosa e incomparable ... (ver texto completo)
¡que fuerte se ha muerto uno de los taxistas de la Mezquita pero no se cual de ellos.
Felicidades a los Joses y a los que no lo son y son papas.
Un saludo.
O tío Andrés sempre foi un home de unha seriedade contrastada e profundas convinciois relixiosas, máis tiña tamén a firme convicción de que a augua sempre tiña que durmir nos seus prados. Por eso non era de estrañar atopalo cúa súa aixada ó lombo a calquera hora da noite. Pra desgracia miña, en Carnatiño tiñamos un prado que nos apezaba. Meu pai a pouco que nos fumos facendo grandes, (grandes… con nove ou dez anos), distribuínos a meus hirmous e a min os prados, pra que cada un de nos fora responsable de ter limpos, escaldeirados e votarlle a augua aos que por sorte nos tocara manter. Unha noite meu pai chegou a casa despois de facer unha revisión do estado no se encontraban os prados que eu tiña asignados, chamoume a varas pra pedirme explicacións polo lamentable estado no que se atopaba o prado de Carnatiño. Eu defendinme dicindo que co tío Andrés non podía e que ese home nin respetaba horas de augua “ni Cristo que lo fundo”, meu pai solo me contestou: “eses problemas son teus”, nin que decir ten que colli o mensaxe deseguida, e póseme a xurdir un plan pra dar solución ó problema. Tras varias noites agazapado no alto dun carballo que había por encima do tapadeiro do meu prado, ó fin, unha noite escura o vin vir, como case sempre rezando o rosario. Mentres el esborxaba a augua, cun fiu de sedal, un plomo e un azúelo atado na punta, deixeino caer hasta que le enganchei a boina, despois fui tirando do sedal pouco a pouco, el espantado ó ver como a boina subía sola pro cimo do carballo aliviouse de aires, e dixo: “ ¡esto son cousas do demo que anda tras de min!”, apretou a correr a velocidade que le daban as pernas e non parou hasta chegar ó pueblo. Desde aquel día, o meu prado de Carnatiño foise pondo máis verdiño.

¡Tío Andrés!, Onde queira que este perdoe. Poda que si foran cousas do demo. ... (ver texto completo)
a todos los papás que estan ausentes para siempre y a los que estamos mañana un feliz dia. José Tiberio un abrazo en tu onomastico que lo pases muy bien entre toda la familia. Que por cierto vi a tu hija en el estadio Español y un orgullo para la familia tener una campeona nacional de natación. Besos
Hola Piño, xa vexo que estás de volta, notase que a chuvia do Mediterráneo fixote aflorar a poesía.
Benvido de novo.
Pingadelo. Debo de confesar que algo raro me pasou no Mediterráneo, antes a poesía me daba igual, ahora me gusta (hasta amin se me fai raro este cambio) supoño que influíu o leer algun libro de Miguel Hernández e Rosalía de Castro, sobre todo, esta última me fizo impacto.
Saludos.
Amador mi voto es para que se le ponga este nombre, tiene mucha historia y muy bonitos recuerdos. La foto es para mi una de las mejores y no lo digo porque sea mi hermana y sobrino los creadores es por lo historico y lo que representa.
Un abrazo para todos los que aman a este pueblo.
saludos desde alemania, estos son mis abuelitos, esta foto es preciosa...
Saludos a todos los de Pereiro que viven fuera.
A ver si esta Semana Santa se llena el pueblo de gente, que estuve la semana pasada y parece un pueblo fantasma.
Saludos a todos.
es que mi hermano si que es de el celta a morir.. y lo de la rivalidad viene desde hace años nosotros somos portugueses y ellos turcos y seguira la rivalidad pòr muchos años... hala celta viva vilavella
oooooooooooooooooooooh jjjaja
si sepudiera retroceder en el tiempo...
uniko en su especie