Sofía, te presento a mi Kyara.:-)
Os la presento a tod@s, je, je.
Saludos.
Tu gatita muy bonita, yo también tuve una así, gato común europeo, son muy listos y muy cariñosos y con una gran intuición, no sabes lo que es un gato hasta que no lo tienes. Nosotros cuando íbamos al monte la llevábamos con nosotros y la soltábamos, trepaba a los arboles, se afilaba las uñas... la primera vez creíamos que no iba a volver, que la habíamos perdido, pero en cuanto abrimos el coche allí estaba ella. Cuando volvían los niños del cole ya estaba ella esperándoles en la puerta. Pepe, tu ... (ver texto completo)
Querida Belsiss, Gracias por tus buenos deseos. Y tienes razón: paciencia y paciencia porque la rehabilitación es dura pero todo va bien. Tita también está muy bien, ya casi recuperada de su intervención de prótesis de cadera (las Bembibre somos así, vamos a pares!). Muchos recuerdos para tu papá y tu marido y un beso muy fuerte para ti.
Señor Barxés: ¿qué sabe usted del Cuco? ¿Sabe algo del Cuco del cercano pueblo luso de Pinheiro? Los informes de los que dispongo son demoledores. Me gustaría contrastarlos, a no ser que en esta zona el tema siga siendo pariente del silencio ése producido por el miedo incrustado hasta en los huesos.
Amigos Romerales, Camba, Ballesteros, 252525 etc É de agradecer que considereis o foro do pobo que me vío nacer trankilo, creo que ahora o é, aunque cuando eu empecei a escribir nel tamen tuven alguns que se meteron conmigo é o que e mais grave coa miña familia difunta, pero como Jesucristo perdonou a quen o matou temos que copiar del e olvidar levarnos ben e mirar pra diante.
Camba comentaches noutro foro das camiñatas e do tente en pié en Barxa, quero desde este intre decirche que se algun dia ... (ver texto completo)
Aprezado Barxés: Qué alegría me acaba de dar, por tudo, más sobretudo por a reforma do Sr Armindo como o sinor béin sabe andubo na sega do centeo pro seus padres, qué tempos y que pronto se pasan, parece que foi onte, istubo con migo na Angola logo foi pra guarda y xa istá reformado, además de capitahún.

Un abrazo pro sinor.
Amigos Romerales, Camba, Ballesteros, 252525 etc É de agradecer que considereis o foro do pobo que me vío nacer trankilo, creo que ahora o é, aunque cuando eu empecei a escribir nel tamen tuven alguns que se meteron conmigo é o que e mais grave coa miña familia difunta, pero como Jesucristo perdonou a quen o matou temos que copiar del e olvidar levarnos ben e mirar pra diante.
Camba comentaches noutro foro das camiñatas e do tente en pié en Barxa, quero desde este intre decirche que se algun dia ... (ver texto completo)
Xa lle ganei unha comida no D. Pepe por lento, jeje!
Buenoooo xa estou aki estuve esperando a.."soy aqel" pero non da chegado, perdona po lo retraso jajaja!
No, no.... pagas tu qe eu xa cheguei e tu nos estas, e pagaras suplementos porqe me vou a por as botas... jajaja!
No te preocupes que a pesar de las categóricas afirmaciones que aparecen, nadie tiene la posesión de la absoluta verdad.

La situación tuya y nuestra no es tan distinta, si solamente nos mueve, en este foro, intercambiar ideas, disfrutar de lo real y lo ficticio, y que cada uno se manifieste como quiera, dentro de los modos y formas que nos marcan los protocolos de respeto y educación. Y tu eres uno de ellos.

Un abrazo
Aprezado Camba: Munto obrigado por as tuas párabolas, que para mi sahún tahún gratificantes, que verdades más grandes dixeste, falas de respeto y educación, que coisas tahún bonitas cuando as levas a práctica.

Un abrazo.
Cuando yo estudiaba mi carrera, amigo Camba, con una de aquellas pequeñas becas que te obligaban a aprobar todas las asignaturas en junio, con siete de nota media, mi difunto padre era encofrador en Las Portas, para ganar unas pelas con las que complementar las becas de su numerosa prole.
Una tarde de primavera, hace ya unos diez años, estuve un gran rato sentado en unas piedras donde él comía la merienda que llevaba cada día, para no gastar en el comedor.
Pues seguro que se conocían. además, mi padre trabajó en la construcción del embalse de Villarino, y me decía que era uno de los mas grandes de Europa. Y previamente, era encargado en los años 56/58 lo hizo en el embalse que hay en Anguieiros/Montefurado.

También era barrenista.

Si mal no recuerdo, la empresa se llamaba Cachafeiro.

Como ves, si nos ponemos a hablar, tenemos bastantes cosas en común. Y mejor delante de una Estrella de Galicia, que si ahí no le dais importancia, aquí no se ... (ver texto completo)
Pues el dueño casi siempre está por allí. También su hijo. había tenido algún problemilla de salud, pero creo que lo superó.
Claro que hace al menos 6 años que ya no vamos a celebrar los campeonatos, en la ENM, y los campos de tiro de Figueirido y Ponte Bora. La mayoría nos alojábamos allí.
Solíamos juntarnos en el sótano o en la segunda planta del restaurante que montó después de restaurar la casa de al lado, para cenar y repartir los trofeos del campeonato.
A mi me conoce como el de a Gudiña, ... (ver texto completo)
Pepita, cuando chegues o PEREIRO chàmame pra ir a comer ou cenar o don PEPE, e pagas tù por chegar tarde.
Cuando yo estudiaba mi carrera, amigo Camba, con una de aquellas pequeñas becas que te obligaban a aprobar todas las asignaturas en junio, con siete de nota media, mi difunto padre era encofrador en Las Portas, para ganar unas pelas con las que complementar las becas de su numerosa prole.
Una tarde de primavera, hace ya unos diez años, estuve un gran rato sentado en unas piedras donde él comía la merienda que llevaba cada día, para no gastar en el comedor.
A ver, Pepita, ¿te ha pasado algo por el camino?
Llevo un rato esperándote aquí, y no has llegado.
Las leyendas de otros tiempos revolotean sobre nosotros como enjambres de abejas al sol de verano.
Sin embargo, ya que hablamos de abejas, permitid que os relate una vieja historia.
El comandante Romerales, incorporado al Ejército Español, como legionario, en 1.970, desde que pisó el desierto, no se ha cansado de relatar historias de aquellas gentes del sur, de aquella región tropical.
Según él, los hombres de aquellos arenales eran altos como torres encima de sus dromedarios, las golondrinas ... (ver texto completo)