Mi nombre es Ramon E. dapena Vidal soy Puertorriqueño de nacimiento y ciudadano de España residente en La Coruña. Busco el lugar de nacimiento de mi antecesor Tomás Dapena López, nacido en "Vilavella, Obispado de Mondoñedo" para los años 1740-1760 (según lee su acta de defuncion). Lo he buscado allí y no aparece su acta de nacimiento por lo que pregunto si el Obispado de Mondoñedo se extendía entonces hasta A Mezquita y si era así, ¿con quien podría comunicarme para realizar una búsqueda en los archivos ... (ver texto completo)
M. Luisa, qué gracia me fizo o que escribes sobre a foto das "fillas" de Sergio.
¡Tanto tempo sin saber nada da Juanita e resulta que era Juanito! Son muy bonitas estas fotos da familia e estando tan lexos e loxíco que haxa confusións.
Apertas.
Yo no soy nada futbolero y a medida que han ido pasando los años cada vez me interesa menos, pues parece que el deporte ha quedado relegado en su segundo plano en pos del negocio. Pero esto no es impedimento para que me haya alegrado el gran triunfo logrado por la selección nacional. Y lo mejor de todo es que el futbol ha conseguido que prácticamente la totalidad del país se sintiera español, dejando a un lado los nacionalismos.
Saludos
Don Avelino era o crego da aldea. Levaba aquel sotanón que lle chegaba desde o pescozo as negras alpargatas.
Bicábaslle a man, e sempre había un caramelo cando a abría, despois do beixo.
Un día díxolle o monaguillo na sacristía:
--Ai Don Avelino, vostede ten pelos nos "güebos"!
O crego ficou abraiado ante verbas tan demoníacas...
--E ti, pillabán, porque dices iso?
--Pola caspa que leva nas zapatillas --rematou o preguiceiro e observador axudante.
Prezado amigo: Quero felicitarte polo conto está muy logrado, é como dixo o crego noutro conto que contou Gel Martinez pode que fose mentira ou certo.
Temos no foro de Barxa uns amigos portugueses que como podedes comprobar contanos mui bonitos ainda que a un deles llos conta o xefe, que xa nos podia invitar a comer nos seos restaurantes de Madrí.
Unha forte aperta para INDA CHO SEI, GEL MARTINEZ, E PINGADELO
Ballesteros hay muchos en realidad quien eres; porque no caigo un abrazo muy fuerte.
Mi abuelo Sergio y la abuela Dosinda tuvieron cuatro hijos, dos mujeres nacidas en España, Luisa -mi mamá- y Angelita. En Argentina nacieron dos varones, uno es el de la foto -aunque la ropa pareciera decir lo contrario, es varon y se llamaba Juan Antonio- era mi padrino de bautismo, tuvo tres hijos, falleció. El otro hijo es mi tío José que para esa fecha quizá no había nacido.
Hola primo, pues si que estaba yo perdida con los hijos de tio Sergio y tia Dosinda... Me tienes que perdonar por haber pensado que Juan Antonio era niña; es que por detras de la foto pone Juanita (y es una o). Tenia unos ojos muy claros (como el abuelo Abel). Pensé tambien que habian nacido todos en Argentina. Muchisimas gracias por aclararme tantas cosas que me eran desconocidas hasta la fecha. ¿Como se llama tu Hijo? Porque Angelitas, Juanes, Antonios, Joses, Luisas hay bastantes en la familia ... (ver texto completo)
Hola Maria Luisa: se llamaba Angelita la hija de mi abuelo Sergio, y está en esta foto y tambien en otra junto a mi abuela Dosinda. Había nacido en Pereiro y vino a Argentina a pocos meses de nacer. Tuvo una hija que se llama Angela. El tío Sergio tuvo una hija, que se llama Angelita, pero no nos vemos desde hace muchos años.
Amigo Pachi: Tengo que preguntarte si asomas por el foro, si has cambiado los teléfonos tanto el fijo como el movil, porque estoy cansado de llamarte y el movil desconectado y en el fijo no responde nadie, espero no andes de hospitales.
Estoy realmente preocupado por la salud de tu esposa y por ti.
LLamame por teléfono por favor. Un saludo
Don Avelino era o crego da aldea. Levaba aquel sotanón que lle chegaba desde o pescozo as negras alpargatas.
Bicábaslle a man, e sempre había un caramelo cando a abría, despois do beixo.
Un día díxolle o monaguillo na sacristía:
--Ai Don Avelino, vostede ten pelos nos "güebos"!
O crego ficou abraiado ante verbas tan demoníacas...
--E ti, pillabán, porque dices iso?
--Pola caspa que leva nas zapatillas --rematou o preguiceiro e observador axudante.
Gracias, como de costume moi bon. Os días como as flores hainos de todalas cores, e por veces esquecémos que un día non rido é un día non vivido. Saúdos dende a outra veira das Portelas.
Mi abuelo Sergio y la abuela Dosinda tuvieron cuatro hijos, dos mujeres nacidas en España, Luisa -mi mamá- y Angelita. En Argentina nacieron dos varones, uno es el de la foto -aunque la ropa pareciera decir lo contrario, es varon y se llamaba Juan Antonio- era mi padrino de bautismo, tuvo tres hijos, falleció. El otro hijo es mi tío José que para esa fecha quizá no había nacido.
Parece ser que Jose Maria, era el padre del alcalde y oficial del ayuntamiento
pero que ya falleciò hace muchos años
r
Te refieres a José María como alcalde, pero no mencionas de donde. Puede que esté desinformado, pues el alcalde de Gudiña que recuerdo es Guillermo Lago. Me gustaría tener alguna información al respecto. Muchas gracias. Un saludo.
Que bueno sería oir de nuevo todas aquellas canciones que escuchábamos repetidas una y otra vez en el "picú" del "Pidal". Recuerda (bueno, no se si a finales de los sesenta estabas en el pueblo) que compraba un disco, o dos, al año, por eso repetía tanto y después metía los otros por medio. Me acuerdo sobre todo de uno:"Que se mueran los feos". Aun recuerdo algo de su letra.
-Que se mueran los feos (repetir)-
-Que se mueran toitos, toitos, toitos los feos-
-Ay, ay, ay soy muy feo-
-Como nadie ... (ver texto completo)
No hay ninguna duda de que el fútbol no es, ni de lejos, el principal problema de cualquier país, por mucha pasión que se tenga por este deporte (incluido Brasil). Se da por hecho que los problemas son otros en todo el mundo, tienes toda la razón, Pablo Vicuña, aunque yo hice ese comentario simplmente por el momento futbolístico que estamos viviendo a nivel mundial y de paso conocer algo mas de nuestros hermanos latinoamericanos, toda referencia es válida para saber un poco mas de sus vivencias y ... (ver texto completo)
Esta a disposición de todos los foreros la colección de discos que se utilizo en el bar del Parriña en los años sesenta y setenta (60 y 70) si alguna vez se hace un pequeño museo los donaria para el disfrute de la gente. El tocadiscos lo tiene el Parriña. La colección consta de unos treinta ejemplares de vinilo negro (45 R) y unos veinte long play. Con esta musica se enamorarón muchisimas parejas. Un saludo para toda Villavieja.