A VOLTA A LUBIÁN

O 22 de novembro de 1958 cheguei á estación de Lubián no expreso Rías Baixas procedente de Vigo, aquel mesmo día, desembarcara do "Okendo" en viaxe desde Cuba, onde dera remate ó servicio militar que prestara como agregado á Embaixada Española na Habana.
Cando catro anos e medio atrás partira, o ferrocarril a Galicia non era máis que un proxecto en longa obra descontinua que parecía non ter fin. Tres anos traballera eu na trinchera de San Bartolome.
Ao chegar á estación atopeime ... (ver texto completo)
Indachosei. al leer tú relato, veo que la estación do Curisco-Lubián ha progresado cantidad de cuándo yo estuve por ahi, ¡los tiempos cambian!
Con tú padre tienes que tener un poco de paciencia, se le nota cierta agresividad, quizá le haya influido la separación de tú madre en el carácter, por otra parte, esta gente que tiene una posición desahogada se creen.... Que son o carallo! A la vez vete sacándole el dinero que puedas y vive lo mejor posible.
Saludos.
Un día te viniste con migo a un prado que se llama "muiño"y al cruzar un regato por unas piedras que había en medio te has caído y te pusiste a gritar como un loco "socorro sácame de aquí que me ahogo"; y cuando llegamos a casa de la Sagrario todo empapado y te pregunta que te había pasado le dijiste "me he caído a un río muy grande y casi me ahogo y eso que el regato llevaba cuatro gotas de agua, tendrías tres o cuatro años. un beso Marcos.
Haber primo, anímate que se te va a oxidar el teclado hombre. Ahora que somos mayoría los que nos identificamos, (bueno, yo también estuve una semana jugando al ratón y al gato, pero con mi apellido) es mucho mas facil comunicarse. Cuenta alguna anécdota graciosa que tu tienes muchas; por ejemplo "A DOS ZAMANCOS"en Puebla. Abrazos a toda la familia.
Hola, soy Domingo, creo que ahora ya lo tienes claro ¿no? Hace tanto tiempo que no nos vemos que seguramente no nos conoceremos. No se si sigues trabajando en el mismo sitio, yo trabajo para una empresa auxiliar. Un dia nos vemos y hablamos. Un saludo.
saruska, me han dicho que me dan el perrito en marzo dentro de 2 semanas y medio! estoy muy contenta... al final es un perrito porque no es el mismo es uno que se hace de alto 25 cm.
bueno ya nos veremos mucho saludos Sara!
Y a todos vosotros lo mismo (duli, marisa, chus)....
Ahora me doy cuenta hermano, es que Domingo con eso de D. Ballesteros me despistaba, un saludo.
Aquellos maravillosos años, que pena que se hayan ido tan de prisa y con ellos tanta gente que poco teníamos y que felices eramos. un saludo
Donde está ese primo mío que era tan enrrollado! vamos chico asómate al balcón! ahora que ya tenemos el camino libre de aquellos moscones tan empalagosos, vas y desapareces tu también, cuéntanos algo de Sarita algún día que vallan a tu casa me llamas y vamos a verla. Subenos algunas fotos que tu tienes muchas, sube una que tienes de nosotras cuando eramos pequeñas que yo le tengo muchas ganas a esa foto. un abrazo para todos
haber neno, que domingo y marite viven en porriño desde hace años, este meu irman anda despistado, por certo que siempre me vienen a visitar cuando se acercan al hospital do meixoeiro (yo trabajo alli) un saludo.
Me parece muy bien que se sepa el nombre y como poco el primer apellido; porque de esta manera si me lo creo, de otra manera vale para confusiones. Un abrazo para toda Villavieja.
Amador que te ocurre te estrañamos, un saludo
Vamos ben, a cousa ponse interesante.
.........
En este otro local los camareros vestían americanas de piel de zorro, semejantes a chaquetas de caza, y las paredes estaban adornadas con arneses de caballos y cabezas de animales silvestres disecadas. Había hasta alguna albarda.
Nos sentamos, y mi padre empezó a gritar de nuevo:
-- ¡Que venga el encargado de la jauría! ¿Qué tal los jabalíes este año? Quisiéramos una última copa antes de empezar a cabalgar. Para ser más exactos, dos Bib-kas Geefeaters.
-- ¿Dos bib-kas Geefeaters?-- ... (ver texto completo)
Estas son mis amigas, después de hacer los chorizos hicimos una pequeña excursión a ciudad rodrigo. Nos lo pasamos muy bien. Espero hacerlo alguna vez en Castrelo, pues aúnque allí muy bien, Castrelos es insuperable.
Ha sido muy divertido, los que tienen el cordel verde son mios, los que lo tienen blanco de Tere, los que lo tienen azul de Angelita, y así sucesivamente... nos hemos juntado seis, pero hemos hecho para siete. Ha sido en un pueblecito de Salamanca y allí se han quedado, esperamos que se nos curen bien. la carne era buenísima

Estos chorizos los hemos hecho mis amigas y yo. hemos puesto mucho empeño y esperamos que se curen bien y queden muy buenos... Nos lo hemos pasado muy bien. La carne era excelente ... (ver texto completo)
Tienes toda la razon querida prima, yo creo que no habra persona que lo haya conocido que no sienta su perdida. Me uno a ese homenaje que bien se merece.
Un fuerte abrazo a toda su familia