acabamos de ver en el telediario otro terremoto en chile... cuidaros y recibir el apoyo desde el pais vasco y tb desde pereiro un abrazo
Hola Lito gracias por la preocupacion pero estos temblores ya son mas pequeños y como que no se le hace mucho caso, en algunas partes terminan de estropear lo que el terremoto grande dejo en mal estado, pero como te digo desde el 27 de frebrero a la fecha son cerca de trescientos temblores en todo caso en Santiago que es donde vivo no fue fuerte este ultimo.
Un abrazo
hola a todos yo conozco a todas las chicas de la foto y me da mucho gusto verla yo soy el paco del trucha desde chile me encanta ver las fotos y saber de todos los del pueblo.
un abrazo para todos
acabamos de ver en el telediario otro terremoto en chile... cuidaros y recibir el apoyo desde el pais vasco y tb desde pereiro un abrazo
No aprovecha lo comido, sino lo digerido.
Quien buen ajo planta, buen ajo arranca.
Abril sin granizo, Dios no lo hizo.
(Refranes)
Jejeje, Paco, ¡que foto mais bonita! en vez de un dous cabalos, era un "duas vacas"
Nos veráns non hai cincuentón, sesentón ou septuaxenario que non teña horta. Pero cultivar un horto a beira da estrada pola que pasean todos os xubilados é unha tarefa reservada só para os máis atrevidos.
--Vaia pementos máis esmirriados que ten eiquí o Inda. Esta colleita non lle vai quita-la fame, non!
--Non os regues tanto, que vas afogalos.
--Non se cava nuca cando hai orballo. Parece mentira que foras labrego de rapaz e de mozo.
--Eses sucos deberían se máis fondos...
-- ¿E logo moi seca ... (ver texto completo)
Valentín Mimbreo era el abuelo de mis sobrinas, un extremeño que en los años cincuenta emigró con su mujer y sus dos hijos mayores al País Vasco. Después de vivir en un pueblo minero se instaló en Gadácano (Vizcaya) donde cultivaba a la orilla del rio, una parcela donde tenía un hermoso huerto. Tenía un vecino de labores hortícolas que siempre se estaba fijando en las labores que Valentín llevaba a cabo en su huerto y le ponía muchos defectos a lo que este hacía, pero a pesar de las criticas del ... (ver texto completo)
Nos veráns non hai cincuentón, sesentón ou septuaxenario que non teña horta. Pero cultivar un horto a beira da estrada pola que pasean todos os xubilados é unha tarefa reservada só para os máis atrevidos.
--Vaia pementos máis esmirriados que ten eiquí o Inda. Esta colleita non lle vai quita-la fame, non!
--Non os regues tanto, que vas afogalos.
--Non se cava nuca cando hai orballo. Parece mentira que foras labrego de rapaz e de mozo.
--Eses sucos deberían se máis fondos...
-- ¿E logo moi seca tés a horta? ¿Non hai auga no caño?
--Non regues ca da fonte, que vai moi fría e destemplas o eido...
A muller trouxera as manadas de pementos de Oimbra, pero non parou de chover nunha semana, e cando vin plantalos xa debían andar doentes. Certamente eran os pementos máis ruís de todo o Val de Lubián. Botaron flor, caeulle a mitade, e logo saíron aqueles pementos escuchumizados que non daban medrado...
Comprei un saco deles en Verín e seleccionei os máis mellores: vintetantos cm de largos e cun corpo cheo de esbeltez. Levanteime cedo, collín uns metros de sedal e prendín dous nunha planta, tres naquela outra,... así, ata que gastei dúas ducias deles. Inda tuve que suplementar algunha plantiña con dous o tres guizos: había pementos máis altos cas plantas.
Aqueles días foi a sensación do paseo:
--Se non o vexo, non o creo --decían casi todos-- Hai que ver qué pementos en plantas tan miudiñas.
--Como se nota a calor! Esta cortiña e moi fría. Non deron medrado as plantas pola friaxe, pero estas noites quentes cómo fixeron enche-lo fruto. Os mellores pementos do lugar!
Unha tarde, xa medio luscofusco, acercouse a min o Piño con moito sixilo e alá me botou na orella as seguintes palabras:
--Quen ía decir que plantas tan arricanxas darían da noite á mañá pementos tan caralludos. Así é a natureza. --Esbozou unha sorrisa de pillabán e acabou plantexando unha dúbida na que non caera eu-- Pero o que xa non ten explicación é que aquelas cuatro plantas do cabo do suco, sendo de Padrón, den pementos de Oimbra, carallo! ... (ver texto completo)
Muy linda la colección. Mi papá y mi abuelo trajeron algunas herramientas de allí cuando vinieron a la Argentina y luego completaron con las que compraron en Buenos Aires, la mayoría de esas herramientas, iguales a las que muestra la fotografìa, con el banco de madera para trabajar sobre el lo conservo para usarlos cuando es necesario.
Hola Jose Luis, soy tu prima: ¿que es de tu vida? Hace mucho que no tenemos noticias tuyas. Espero que estes bien. ¿cuando nos vas a hacer una visita al pueblo? La familia se ha hecho mas numerosa ya que tenemos todos hijos (faltan por tener descendencia los chicos) Como no se apuren un poco se termina el apellido y seria una pena. ¿tienes tu hijos? Un beso muy fuerte de tus tios y mio
al tio no lo reconozcoo a las tias ya las localice ¿en que foto esta?
Lito, en la foto de la matanza esta tu tio Corvina y tambien tu prima Toña
Impresionantes las fotos antiguas que colgaste. Me gusta verlassssssss
Hola Purita tu tambien tienes algunas antiguas.
Un beso
Paco
Domingo a los pararrayos de las foto dale un tiempo si cae algun rayo, son para rayos y sino cae nada...... pude ser otra cosa
Saludos
Paco
Lito, en unas fotos que puse en el foro estan 2 tías y un tío tuyos. De Feliz y Nela, seguiré busacando, pero creo que no tengo nada. Mi madre se recordaba mucho de Feliz, y me contaba que fueran siempre muy buenas amigas.
Un abrazo.
al tio no lo reconozcoo a las tias ya las localice ¿en que foto esta?
Muy linda la colección. Mi papá y mi abuelo trajeron algunas herramientas de allí cuando vinieron a la Argentina y luego completaron con las que compraron en Buenos Aires, la mayoría de esas herramientas, iguales a las que muestra la fotografìa, con el banco de madera para trabajar sobre el lo conservo para usarlos cuando es necesario.
Impresionantes las fotos antiguas que colgaste. Me gusta verlassssssss
Dende facía tempo o tío José e a tía Josefa estaban a precisar de un caldeiro novo pra cocerlle aos porcos, e naqueles primeiros anos 70, a Leonides xa non viña vendendo os xeitosos cacharros de materiais reciclables, (eso si que foi un exemplo de reciclaxe: latas de aceite que se convertían en regadoiras, e que logo os rapaces faciamos servir de saxofóns, botes de tomate que acababan sendo cazos pra sacar a augua do deposito da cociña económica, latas das empanadas, ou carrapitos de varias midas). ... (ver texto completo)
Eu cuando lle oia decir o crego, e despois as monxas, que todos somos hermanos, faciaseme ese pensamento un pouco agobiante. Pero lendo a vosas historias, aparte de rirme moito, penso que debe de ser vedade que polo menos somos todos cortados polo mismo machado.
O do Pereiro que tuvo esta brillante idea foi pra estrenar a cociña de butano.
O Antonio o vendelas decia que eran unha maravilla, que nin queimaban as potas. E el, aunque que era da raza comun daqueles tempos que consideraba a cociña terreo da muller, quixo facer el mismo a prova e colleu o primeiro que se lle veu a mau pra quentar augua, o caso e que se quedou sin caldeiro e escangallou os queimadores da butana. ... (ver texto completo)
Este era o antiguo lavadeiro do cima da aldea, cos lavadoiros a ras do chau ¡cuantos dolores de cuadris e de rodillas provocou! A min poucos, porque mais ben me daban solo un calcetin ou algun trapo pra que me estuvera quieta. Pero os recordos son ben bonitos.