Non sei si estarei equibocado, creo que miña pima Susana naceu no ano 1966, cando teña ocasion preguntareillo.
Abrazos e bicos pra tod@s
Abrazos e bicos pra tod@s
Hola Gelines, me alegro mucho que mejoren las cosas por ahí. Por los medios de comunicación sabemos que sigue llegando ayuda exterior, lo cual me alegra, aunque nunca es suficiente. Pero estoy seguro que saldréis adelante, ese es mi deseo.
Estoy seguro que te contestará Pepita, pero ya te puedo anticipar que no es la que tu piensas, pues Pepita es de Vilavella; (y mucho mas joven que los del Relojero).
Un saludo y mucho ánnimo.
Estoy seguro que te contestará Pepita, pero ya te puedo anticipar que no es la que tu piensas, pues Pepita es de Vilavella; (y mucho mas joven que los del Relojero).
Un saludo y mucho ánnimo.
O Pabliño estaba cos seus avós que o coidaban mentras os pais traballaban.
-Aboa, vou a xogar ca Lupita – Dícelle Pabliño. A Lupita era unha neniña que era nova no pobo.
-Bueno, vai, e non fagas trasnadas.
O rato volve correndo e pregúntalle:
-Aboa, ¿cómo se chama iso cando dóus dormen no mesmo cuarto e un está por enriba do outro?
A señora Herminia abreu os ollos e tragou dúas veces seguidas, pensando qué decir, pois os nenos ahora edúcanos doutra maneira ca ela aducara os seus, e nin quería pasarse nin quedar corta na explicación. Daquela pensou que o millor sería falarlle claro e díxolle o netiño:
-Mira Pabliño, iso chámase face-lo amor, ou falando claramente botar un polvo, ¿sabes fillo?
-Vale aboa.
O neno bota a correr pra calle. Nun intre está de volta, ca cara larga, o fociño saído e ponse dediante da aboa con brazos cruzados e dando cun pé no chan, dille:
-Aboa,! o que te preguntei antes chámase litera, e o pai da Lupita quere falar contigo!... ... (ver texto completo)
-Aboa, vou a xogar ca Lupita – Dícelle Pabliño. A Lupita era unha neniña que era nova no pobo.
-Bueno, vai, e non fagas trasnadas.
O rato volve correndo e pregúntalle:
-Aboa, ¿cómo se chama iso cando dóus dormen no mesmo cuarto e un está por enriba do outro?
A señora Herminia abreu os ollos e tragou dúas veces seguidas, pensando qué decir, pois os nenos ahora edúcanos doutra maneira ca ela aducara os seus, e nin quería pasarse nin quedar corta na explicación. Daquela pensou que o millor sería falarlle claro e díxolle o netiño:
-Mira Pabliño, iso chámase face-lo amor, ou falando claramente botar un polvo, ¿sabes fillo?
-Vale aboa.
O neno bota a correr pra calle. Nun intre está de volta, ca cara larga, o fociño saído e ponse dediante da aboa con brazos cruzados e dando cun pé no chan, dille:
-Aboa,! o que te preguntei antes chámase litera, e o pai da Lupita quere falar contigo!... ... (ver texto completo)
cando eu era rapaz ala po lo ano 1964 naceu miña irma, e viñeron o bautizo alguns familiares de lexos e que po lo paso do tempo xa non falaban galego. Una noite fumos a unha pereira que tiña o Jambrina q. e. d. e roubamoslle as peras, pero non sei como, enterouse e foi a protestarlle os meus pasi po lo feito. e unha prima que o ouviu decia,: "yo solo comi una rajita" Estamos no ano 2010 Agora no pobo de Lubian hai moitos frutais e pouca xente. Xa naide pasa fame. Xa chegou o progreso. Hai periódico, ... (ver texto completo)
Apreciados amigos de VILLAVIEJA os saludo desde VALPARAISO CHILE mi tierra de adopción donde encontre mi porvenir y desarrollé mi familia aunque el ultimo terremoto casi nos deja sin viviendas os informo que las infraestructuras dañadas se estan reparando rapido carreteras edificios etc.. Del 25 de junio hasta el dia 10de julio etaremos por el Pereiro aunque nos acercaremos a SANTIAGO DE COMPOSTELA porque es año santo en GALICIA, pero lamayor parte de los dias estaremos en PEREIRO, visitaremos el ... (ver texto completo)
Queridos primos despues de la correspondencia y el teléfono, viene internet que es masbarato, como quedan poquitos dias para abrazaros a todos personalmente, si qiero recordaros que las autopistas que unen VAPARAISO, RONCAGUA Y SANTIAGO ya etan reparadas y siguen trabajando fuerte en todas las infraestructuras que quedaron dañadas del terremoto. ABRAZOS y asta el 25 DIOS MEDIANTE
Hola a todos. Algun dia eu tamen irei o fiadeiro
Xa que me queda pouco tempo de estar en Valladolid.
Os vou a contar un dos moitos casos que nos relata Miguel. Dice que certo día estaban no comercio bastante xente, tamén un par de viajantes, sacaron ó tema da nova técnica da inseminación artificial, comentaban sorprendidos os avances tan grandes en este tema.
De entre a xente, estaba unha muller de Acibeiros, movendo o seu pañuelo a cacharula hacia atras- cice con voz alta é firme, deixaros de chorradas, pra min como o sistema antiguo non hay ... (ver texto completo)
Os vou a contar un dos moitos casos que nos relata Miguel. Dice que certo día estaban no comercio bastante xente, tamén un par de viajantes, sacaron ó tema da nova técnica da inseminación artificial, comentaban sorprendidos os avances tan grandes en este tema.
De entre a xente, estaba unha muller de Acibeiros, movendo o seu pañuelo a cacharula hacia atras- cice con voz alta é firme, deixaros de chorradas, pra min como o sistema antiguo non hay ... (ver texto completo)
Hola Gel, deixachesme unha pequena duda, xa me diras a que Susi te refieres, non recordo a naide con ese nome, salvo miña pima, pero ela non pode ser, pois ne-sa fecha inda non nacera.
Da sobriña da tia Carmen si que me acordo, chamase tamen Carmen, inda e parente nosa, non sey en que grado.
Un bico
Da sobriña da tia Carmen si que me acordo, chamase tamen Carmen, inda e parente nosa, non sey en que grado.
Un bico
Juan, a Susi é a prima da Ludi, filla da Toña que viven en Ourense.
Respecto a túa prima Susana, según as miñas contas xa nacera, porque a foto foi tomada o día do Loreto, e uns dias máis tarde naceu o Leo e ela é un pouco máis vella. Isto según me contou miña nai, que eu estaba alí, pero como si non estivera..
Respecto a túa prima Susana, según as miñas contas xa nacera, porque a foto foi tomada o día do Loreto, e uns dias máis tarde naceu o Leo e ela é un pouco máis vella. Isto según me contou miña nai, que eu estaba alí, pero como si non estivera..
Alegrome de saber que esta a miña irman Begoñita, eu no a coñecin antes, pero o deci-lo tu, si me dou conta dela.
¡Hola Pura! ¿Qué tal van esos ánimos? Estuve con Begoñita en mayo, la vi bastante bien.
A ver si te reconoces tú en la última foto. Saúdos.
A ver si te reconoces tú en la última foto. Saúdos.
Hola Gel, deixachesme unha pequena duda, xa me diras a que Susi te refieres, non recordo a naide con ese nome, salvo miña pima, pero ela non pode ser, pois ne-sa fecha inda non nacera.
Da sobriña da tia Carmen si que me acordo, chamase tamen Carmen, inda e parente nosa, non sey en que grado.
Un bico
Da sobriña da tia Carmen si que me acordo, chamase tamen Carmen, inda e parente nosa, non sey en que grado.
Un bico
Llega el paleta a la obra y a la hora del almuerzo empieza a renegar como todos los días.
- Seguro que otra vez es de tortilla, seguro.
Un compañero que lo ve tan deprimido ante el bocadillo sin desenvolver, le dice para animarlo,-igual hoy es de sardina, de atún o de chorizo, ¿Por qué no lo abres y lo compruebas?.
-No seguro que es de tortilla como todos los días y no lo quiero. Pero llevas una semana sin almorzar-insiste el amigo- te vas a poner malo, Venga, ábrelo y pruébalo, igual es de jamón ... (ver texto completo)
- Seguro que otra vez es de tortilla, seguro.
Un compañero que lo ve tan deprimido ante el bocadillo sin desenvolver, le dice para animarlo,-igual hoy es de sardina, de atún o de chorizo, ¿Por qué no lo abres y lo compruebas?.
-No seguro que es de tortilla como todos los días y no lo quiero. Pero llevas una semana sin almorzar-insiste el amigo- te vas a poner malo, Venga, ábrelo y pruébalo, igual es de jamón ... (ver texto completo)
A outra tarde tiñan soalleira o Miguel e o Baltasar. Eu acerqueime, porque sempre é agradable lembrar cousas do pasado tan ben contadas por esa xeneración.
E andaba Baltasar a describir a seguinte estampa:
Un mozo de pé, firme, cun arado ó lombo. Unha moza de pé, firme, cun cántaro de auga enriba da testa. Os dous levan nesa postura un rato longo, roendo a orella. E dice el:
--Maio cabrón: Inda non nace o sol, e xa se pon!
E andaba Baltasar a describir a seguinte estampa:
Un mozo de pé, firme, cun arado ó lombo. Unha moza de pé, firme, cun cántaro de auga enriba da testa. Os dous levan nesa postura un rato longo, roendo a orella. E dice el:
--Maio cabrón: Inda non nace o sol, e xa se pon!
Carallo, Amancio. Manda carallo na Habana! E a noiva non tiña tataravoa?
INOCENCIO siempre soñaba con ter unha "Harley Davison", asíque propúsose cada mes ir aforrando uis cuartiños do seu sueldo pra chegar a tela, inda que tardera uis aniños en conseguilo.
Cuando tiña os cuartos que valía, nun montón, marchou a Ourense pra comprala. Unha vez a tuvo escollida, o vendedor advertiule que non a podía deixar ó tempo si chovía, porque podía enfurrexecérsele. Tamén le recomenda que teña siempre á mau un tarriño de vaselina pra untala, como mantenimento.
Uis meses despóis Inocencio conoce a unha rapaza guapa e namórase dela perdidamente. Cando xa pasou un tempo prudencial, a rapaza convidao a cenar a súa casa pra que conozca á súa familia, advertíndole que nas súas xuntanzas siempre frega os cacharros o primeiro que, o acabar de comer, fala.
Despóis de unha deliciosa cena, todos continúan sentados, esperando ó primeiro que rompa o silencio, pois naide quere fregar os platos...
Pasan 30 largos minutos e Inocencio, pra acelerar as cousas, toma á súa novia e a besa didiante de todos. ¡Naide dice ni pío!. Como naide rompe o silencio, decide tomar medidad extremas: toma á súa novia, ponha sobre a mesa e ten sexo cuela.... ¡Naide dice unha palabra!.
Ahora Inocencio está desesperado, así que toma á súa sogra e alí mismo ten sexo cuela, de forma inda máis salvaje que ca súa novia... ¡Pero o silencio continua!.
Inocencio, xa a punto de reventar e sin saber mui ben qué facer, sinte alá ó lonxe os primeiros tronos dunha tormenta. O primeiro que pensa é na súa motocicleta... así que, saca do bolsillo do pantalón a vaselina..
Entonces levántase o pai da novia como un cohete decinto todo apurado:
-"MECAGO NO CARALLO...., VALE, VALE, ESTÁ BEN.... FREGO EU! ... (ver texto completo)
Cuando tiña os cuartos que valía, nun montón, marchou a Ourense pra comprala. Unha vez a tuvo escollida, o vendedor advertiule que non a podía deixar ó tempo si chovía, porque podía enfurrexecérsele. Tamén le recomenda que teña siempre á mau un tarriño de vaselina pra untala, como mantenimento.
Uis meses despóis Inocencio conoce a unha rapaza guapa e namórase dela perdidamente. Cando xa pasou un tempo prudencial, a rapaza convidao a cenar a súa casa pra que conozca á súa familia, advertíndole que nas súas xuntanzas siempre frega os cacharros o primeiro que, o acabar de comer, fala.
Despóis de unha deliciosa cena, todos continúan sentados, esperando ó primeiro que rompa o silencio, pois naide quere fregar os platos...
Pasan 30 largos minutos e Inocencio, pra acelerar as cousas, toma á súa novia e a besa didiante de todos. ¡Naide dice ni pío!. Como naide rompe o silencio, decide tomar medidad extremas: toma á súa novia, ponha sobre a mesa e ten sexo cuela.... ¡Naide dice unha palabra!.
Ahora Inocencio está desesperado, así que toma á súa sogra e alí mismo ten sexo cuela, de forma inda máis salvaje que ca súa novia... ¡Pero o silencio continua!.
Inocencio, xa a punto de reventar e sin saber mui ben qué facer, sinte alá ó lonxe os primeiros tronos dunha tormenta. O primeiro que pensa é na súa motocicleta... así que, saca do bolsillo do pantalón a vaselina..
Entonces levántase o pai da novia como un cohete decinto todo apurado:
-"MECAGO NO CARALLO...., VALE, VALE, ESTÁ BEN.... FREGO EU! ... (ver texto completo)