Hola Marbelis le comente los nombres y apellidos a mi madre que ya tiene 85 primaveras y me dice que no le suenan no tienes mas detalles para asi poder ayudarte un saludo. Jose Luis Prado
FUTBOL este sabado temos saida a castela valladolid a ver o noso celtinha ke colleu o AVE con estacion a primeira division. vamos CELTA a gañar si podemos e si non cantamos, cuando xogas con teson vibra toda afeccion hala CELTA berramos hala CELTA campeom
La parroquia de Santiago de Caldas pertenece a la ciudad de Orense por eso deberias dirigirte alli directamente. Yo he copiado esta dirección de internet:
Parroquia de Santiago de Las Caldas
Avenida Caldas, 28, 32001 Ourense
Telefono 988 21 19 54
santiagocaldas. org
pero si buscas en google tendras muchos mas datos.
Un saludo
Eu nesa data tiña tres anos e non lembro, pero contactei por telefono cun Sñr de 79 anos e me dice que efectivamente viñan a coller castañas dede A Gudiña e tamen de O Canizo. Cuando estea con el personalmente me informará polo miudo, enton lle darei información cumplida.
Respeito o bar si o tiña un matrimonio que xa falleceo, que teñen un fillo pero que o bar xa o cerraran os pais. O gaiteiro tamen morreu, tocaba a gaita o saxo e o clarinete.
No pueblo soio quedan 23 persoas vivindo permanentemente, ... (ver texto completo)
Gracias Barxes: Os da Gudiña éramos nos.

Quero recordar que había mais veciños. Sobre too na Festa, que algunha vez baixamos, aunque quedaba lexos. Pero as que non perdiamos eran as de Carracedo, o Canizo, a Bouza, e S. Lorenzo.

Logo cambiamos o rumbo da vida, e aiquí estamos.

Recordo que a Igrexia era pequena, pero con encanto. Cerca había uha rapaza que se chamaba Anita.

E no rio, aparte de troitas, tamén collían anguilas. E desde logo, as fabas eran exquisitas.
... (ver texto completo)
O tío Horacio era un home de peso, de moitas terras e moi traballador. As terras foron de sempre a súa mor paixón. Eran ó que máis quería. Ahora xa de vello, cada vez que se paseaba agarrado ó caxato polo que ainda era seu, puña a man a modo de visera para mirar ao derredor e caíalle a alma ós pes o velas de monte e sin ter a ninguén que botara man delas.
Cando un fururo empresario lle comentou que andaba á procura dunha terra non dubidou en ofrecerlle unha das del. Prefería vendela que vela abandonada; ... (ver texto completo)
A min paréceme que as becerriñas estaban mal destetadas. Menos mal que non levaban "betillo" no "calamón".
Olliño con estes contos marabillosos, que hai quen che excomulga polo valor dunha palla.
Gracias.
Yo tambien tengo, o al menos tenía familia en BARXA.

Hace mas de 50 años que no voy por allí. Iba desde a Gudiña en burro a recoger las castañas en el souto que teníamos al cruzar el rio por la parte Sur del pueblo. Solía merendar en el Bar que había a mano izquiera, atendido por un matrimonio y un joven.

Mi familia, una se llamaba josefa, y había un gaiteiro que tocaba el saxo en la orquesta de Paulino.
Eu nesa data tiña tres anos e non lembro, pero contactei por telefono cun Sñr de 79 anos e me dice que efectivamente viñan a coller castañas dede A Gudiña e tamen de O Canizo. Cuando estea con el personalmente me informará polo miudo, enton lle darei información cumplida.
Respeito o bar si o tiña un matrimonio que xa falleceo, que teñen un fillo pero que o bar xa o cerraran os pais. O gaiteiro tamen morreu, tocaba a gaita o saxo e o clarinete.
No pueblo soio quedan 23 persoas vivindo permanentemente, ... (ver texto completo)
O tío Horacio era un home de peso, de moitas terras e moi traballador. As terras foron de sempre a súa mor paixón. Eran ó que máis quería. Ahora xa de vello, cada vez que se paseaba agarrado ó caxato polo que ainda era seu, puña a man a modo de visera para mirar ao derredor e caíalle a alma ós pes o velas de monte e sin ter a ninguén que botara man delas.
Cando un fururo empresario lle comentou que andaba á procura dunha terra non dubidou en ofrecerlle unha das del. Prefería vendela que vela abandonada; ... (ver texto completo)
Graciñas Gel polo conto, dende logo as Becerriñas tiñan boa sede, pra trabucarse de mangueira, o mellor era que o tio Horacio as tiña acostumadas.
Según ô meu xefe nahún saben que facer pra ternos entretenidos, frente a caixa tonta, que culpa tendrá el pobre muxaxo, as malas compañías nahún interesan, pra íso istán as boas, que dan más diñeiro, pobre xabal que istá a baixar de peso, aunque con ísto nahún perda un peso, total co escrito, logo ô prescrito, falo co municipal para que tire do pito, nahún sei se me intenderán bein, istá a dictar ô xefe, teño que deixalos ven ô padre Xosé y temos que ir a rezar un bocadito.
Sardiña que leva ô gato tarde ou nunca torna ô prato.
Unha aperta. ... (ver texto completo)
Fai mutos anos, teria eu entre seis e doce anos viña pola nosa casa o Sñr Camba, xunto co Sñr. Barja este ultimo era abuelo ou bisabuelo de Pepe o administrativo do concello, por certo nunca lle faltou que comer, que meo pai era xamoneiro, viñan a visitar a meo abuelo, corria a decada dos 60 xa que meo abuelo falleceo no ano 1970 co 96 anos de idade, me lembro deles por os caramelos que me traian.
¿Ese Camba que eu me refiero era familiar de bostede?
Un efectuoso saudo.
Fai un momento puxen un sms no foro de Barxa, relacionado conmigo e con a familia de Barxa. A miña ascendencia de Camba era de outra rama. O que te refieres vivía frente a Iglesia de S. Martín, e nos, viviamos na plaza.

De todas as maneiras, gracias.

Un saudo
No paran de aparecer comentarios de lo mas diverso sobre la llegada del tesoro, pero no he encontrado ninguno referente a los 249 de la tripulación que perecieron y se fueron al fondo juntos. Sus vidas también deberían formar parte del mismo, ya que la perdieron en el cumplimiento del deber.

Muchos descendientes de los fallecidos, formaron y forman parte de la Armada Española.

El único comentario que hubo el TV. fue el del Almirante Gonzalez-Aller, director del Museo Naval de Madrid.

Enhorabuena ... (ver texto completo)
Gracias por esa dedicatoria a todos nos, de esta maravillosa poesia de Rosalia. En ela, o mesmo que na Cantiga de Curros Enriquez, (No xardín unha noite sentada...) refrexan a nosa malencolía, dando a impresión que queren describir o dolor da alma, cando xa nos hay vaguas pra chorar.

Negra sombra, alcanza a cima do sentimento cuando a interpreta Luz Casal, ou Carlos Nuñez.

Un abrazo. Aunque son novo no foro, vexo que hay alguns temas anteriores reseñados por tí. Estaremos en contacto
Fai mutos anos, teria eu entre seis e doce anos viña pola nosa casa o Sñr Camba, xunto co Sñr. Barja este ultimo era abuelo ou bisabuelo de Pepe o administrativo do concello, por certo nunca lle faltou que comer, que meo pai era xamoneiro, viñan a visitar a meo abuelo, corria a decada dos 60 xa que meo abuelo falleceo no ano 1970 co 96 anos de idade, me lembro deles por os caramelos que me traian.
¿Ese Camba que eu me refiero era familiar de bostede?
Un efectuoso saudo.
Yo tambien tengo, o al menos tenía familia en BARXA.

Hace mas de 50 años que no voy por allí. Iba desde a Gudiña en burro a recoger las castañas en el souto que teníamos al cruzar el rio por la parte Sur del pueblo. Solía merendar en el Bar que había a mano izquiera, atendido por un matrimonio y un joven.

Mi familia, una se llamaba josefa, y había un gaiteiro que tocaba el saxo en la orquesta de Paulino.
Maravilloso y alimenticio RAMO. Como siempre. Enhorabuena a la persona agraciada.

Me gustaría que alguien colgase en este foro la canción del ramo y el himno del Beato.

Un abrazo
Gracias por esa dedicatoria a todos nos, de esta maravillosa poesia de Rosalia. En ela, o mesmo que na Cantiga de Curros Enriquez, (No xardín unha noite sentada...) refrexan a nosa malencolía, dando a impresión que queren describir o dolor da alma, cando xa nos hay vaguas pra chorar.

Negra sombra, alcanza a cima do sentimento cuando a interpreta Luz Casal, ou Carlos Nuñez.

Un abrazo. Aunque son novo no foro, vexo que hay alguns temas anteriores reseñados por tí. Estaremos en contacto
Amigos foreros, hoy celebramos en A Gudiña la festividad de nuestro hijo mas preclaro, el Beato Sebastian de Aparicio. Entre los numerosos actos en su honor se sorteó el Ramo (compuesto por varios jamones, lacones, cachuchas, docenas de chorizos y un largo etc..) que los vecinos regalan para este fin, el número premiado resultó ser el 231 que poseia una vecina nuestra residente en Barcelona.
Estuvo cerca de los mios, tenia hasta el 217, pero se fué a Cataluña, por lo que no lo cataremos. En fotos ... (ver texto completo)