En certa ocasión un veciño meu, no sei si a consecuencia de unha boa fabada que comera, tiña as tripas un pouquiño revoltas. O caso e que decidiu ir hasta o barrio dos Placeres a tomar un café. A pouco de andar escapouselle unha sonora ventosidad, a lo que exclamou: ¡alivio!. Uns metros mais adiante repeteuse a historia e de novo exclamou: ¡alivio!. E asi foi soltando alivios. Nun momento dado, escoitou pasos detras del, e volvéndose, mirou a Sifó que levaba o mismo camiño. ¡Oh Don José, e viña osté ... (ver texto completo)
Estoy mirando el foro dia a dia, y no hay nadie que cuente cosas de antes, maneras de comer, costumbres, higiene, como se habitava y mobiliario interior de nuestras humildes casas. Digo todo esto porque estamos a punto de ser un "Salvame" cualquiera. Todos los dias discusiones y quien relata mejor y quien sabe mas. Pienso en mi humilde opinión que ya esta bien.
Todo el mundo puede opinar, pero por favor algo que sea de nuestro pueblo.

En un escrito anterior alguien eleva a "Villa" a nuestro pueblo ... (ver texto completo)
Creo lembrar que o tal Sifó cantaba moi ben, por iso o chamaban ós funerais de importancia en Ourense. Noutra ocasión, despois de rematar o acto maila cea, iba o crego a paso lixeiro camiño da Praza das Mercedes a coller o coche de línea de volta para Lourizán.
Era entroido, as calles estaban abarrotadas de xente cada cal co millor disfraz. Nesto atópase con Braulio, un ugandés morenocho antiguo compañeiro de seminario e deciden ir a celebrar o encontro tomando unhas copas.
O Sifó, para disimular, ... (ver texto completo)
Desde logo o que se dí cantar, non cantaba moi ben, pero pegar, pegaba unhas lambazadas de moito medo. O domingo de Ramos era de costumbre levar o ramo mais alto porque decian que era o que tiña todas as bendicións, (as palmas eran cousas dos señoritos). Pois antes da misa, Sifó pasaba revista, e o que tiña a vara do ramo máis longa, aparte de romperlla, daballe con ela no lombo. Era un caso. Decia a misa en dez minutos... e sin monaguillo. Deus o teña na gloria.
De creer a nahún creer a munta diferencia,ísto dixo un home de ciencia, nahún me recordo como se xamaba. O que si sey que le gostaba munto a empanada.
Unha aperta.
Gostaba munto da empanada de bacallao
Unha aperta
De creer a nahún creer a munta diferencia,ísto dixo un home de ciencia, nahún me recordo como se xamaba. O que si sey que le gostaba munto a empanada.
Unha aperta.
Yo no te pedía que te disculparas, simplemente aclaración para saber si había errado, a mi me gusta aclarar las cosas al momento, para que no se vayan enquistando; y tu de eso sabes, un quiste puede derivar en un problema mayor.
De todas formas, acepto tus disculpas amigablemente.
Un saludo.
Hoy se celebro el quinto partido de liga, donde participa mi nieto. Otra vez ganamos por goleada (6 a 4) sufrimos porque fuimos empatados en muchas ocasiones del partido, pero a diez minutos del final la calidad y la valentia de estos niños, terminarón derrotandolos. Final Manzanares el Real 6 Las rozas 4
Para mi los sabados son los momentos mas felices de la semana. Siempre voy al campo en su autobus y disfruto de los niños, son lo mejor en esta vida.
Son sinceros, inocentes, juguetones, son un ... (ver texto completo)
¡Como disfrutas con tu nieto, Manuel! Me gustaría verte, ahí, con una sonrisa de oreja a oreja, diciéndole al que está al lado (que no lo conoces de nada),- ¿Ha visto eso, jefe?, ese balón en profundidad, que cortó elegantemente el central; pues que sepa que sese central ¡es mi nieto!-Me pongo en tu lugar. Disfrútalo, amigo.
Un saludo.
Creo lembrar que o tal Sifó cantaba moi ben, por iso o chamaban ós funerais de importancia en Ourense. Noutra ocasión, despois de rematar o acto maila cea, iba o crego a paso lixeiro camiño da Praza das Mercedes a coller o coche de línea de volta para Lourizán.
Era entroido, as calles estaban abarrotadas de xente cada cal co millor disfraz. Nesto atópase con Braulio, un ugandés morenocho antiguo compañeiro de seminario e deciden ir a celebrar o encontro tomando unhas copas.
O Sifó, para disimular, ... (ver texto completo)
Hola Yoli, como me alegro que te decidiras a entras pero que sigas ¿vale? un bico xa seguiremos falando, que te quero corazón
Non teño nin idea da foto que me dices da que sei e de unha que estamos todos co tio Manuel e tia Laura nun día de festa que a teño eu no pueblo. Referente os comentarios escuetos das fotos do Amador tes razón pero nese momento estaba facendo un esforzo sobrumano porque tiña os ollos moi irritados porque os ordenadores pequenos son nefactos pra vista. Bueno xa te deixo que e demasiado tarde un bico
Queridos primos, por lo que veo estáis ahí, con el gallego, también con la política, en definitiva con todo menos contar coasa de nuestra maravillosa villa.
Habláis de todo menos de lo que debíais. Con ese seudómino de Joseba dando vueltas a lo mismo, claro, así os identificáis de lo que sois. Es como el pique que lleváis con la Gallina Moñuda, uno como doctor y la otra como profesora, ambos queréis quedar por encima como el aceite.
Un abrazo.
Hoy se celebro el quinto partido de liga, donde participa mi nieto. Otra vez ganamos por goleada (6 a 4) sufrimos porque fuimos empatados en muchas ocasiones del partido, pero a diez minutos del final la calidad y la valentia de estos niños, terminarón derrotandolos. Final Manzanares el Real 6 Las rozas 4
Para mi los sabados son los momentos mas felices de la semana. Siempre voy al campo en su autobus y disfruto de los niños, son lo mejor en esta vida.
Son sinceros, inocentes, juguetones, son un ... (ver texto completo)
José, puede que yo esté equivocado, es posible, pero para aceptarlo y darte la razón, antes tendrás que decirme en qué. Que yo sepa, en mis últimos mensajes, no me posicioné a fabor de nadie; mas bien creo que es fruto de tu interpretación, creo que poco afortunada.
Un saludo.
Sr. Mariano Rajoy, tengo que felicitarlo por el resultado obtenido. Al mismo tiempo invitarlo aquí en Bilbao, donde tiene mi primo un restaurante que se denomina <<Amaiun>> que su especialidad son Callos Lara, venga por aquí a la mayor brevedad posible, así irá usted haciendo boca y tendrá menos peligro a la indigesta.
Un cordial saludo.
Sinor Joseba, defensor de Ispaña por encima de tudo, como pon ô nome con minuscula, le digo isto como voçe sempre istá a correxirme, claro que nahún e sin razahún. Más ô sinor tambein se equivoca, ou faino a proposito. Logo fala ahí o sinor dun restaurante que dudo que exista, iso é ô nome dun partido político, claro se vey que a voçe nahún le gosta y a especialidade que voçe se refiere è ô nome do que representa ô sindicato. Sabe que le digo ô sinor istá a por o carro diante os bois. Tein unha osesión ... (ver texto completo)
Vivia en mi pueblo, (Lourizán) un cura llamado D. José, que de sobrenombre o mas bien de apodo era conocido por "Sifó". Habitaba una casa-palacete, atendido por una sirvienta de nombre Guillerma. También de vez en cuando aterrizaban por la casa algún "sobrino", pues se daba por hecho (aunque con reservas), que hijos no tenia.
En cierta ocasión hubo de acudir a un entierro junto con otros curas, (el difunto debía de ser de categoría) a un pueblo de Ourense.
Como el acto fúnebre incluía "misa de ... (ver texto completo)
Munto bon, axo que nahún era a primeira vez que dormia cua tal Guillerma. Fixesteme reir co caso encuestión.
Unha aperta.