Pariente PIDAL, que distinto es el mundo, yò pasando la semana santa en VILAVELLA, mojàndome y pasando frio y tu en EE UU haciendo una visita a GEORGE VV BUSH, por lo menos me tenias que llamar y te acompañaba en la gira. Bueno, espero que lo pasàras bien en compañia de la parienta y de vuestro hijo, un abrazo MANOLO, CHAO
Amigo Camba: o poema ten que ter autor, inda que non o busquemos. Ese poeta que levou vostede sempre, polo que se ve, dentro do seu uniforme, nas mesmas entretelas, cheo dunha sensibilidade que sabe transmitir moi ben nos seus relatos.
A tranquilidade do seu estado de ánimo queda retratada nesa reflexión lírica.
Qué distinto o estado de ánimo que manaba desta escrita miña, no deserto, cando vivía os vintedous e firmaba como Pintasilgo das Areas. Ten chovido desde aquela. Corría o 1.974.

FARTURA
Farto ... (ver texto completo)
Parece ser que xa choveu, e bastante. Ademáis, non debía de ser precisamente un lugar placenteiro pra sentirse inspirado. Doble mérito.

Cando chega a noite, vexo pouca tele, porque pro que hay que ver... e xa que teño todo o tempo do mundo, sempre que a miña muller me deixa ente trasto pra escribir, pois deixo escapar a imaginación. Non sei como empecéi cua nosa bandeira en febreiro, e sigo cuas miñas noites. Outro día cambiaréi de tema.
Un saludo e perdón
Amigo Camba: o poema ten que ter autor, inda que non o busquemos. Ese poeta que levou vostede sempre, polo que se ve, dentro do seu uniforme, nas mesmas entretelas, cheo dunha sensibilidade que sabe transmitir moi ben nos seus relatos.
A tranquilidade do seu estado de ánimo queda retratada nesa reflexión lírica.
Qué distinto o estado de ánimo que manaba desta escrita miña, no deserto, cando vivía os vintedous e firmaba como Pintasilgo das Areas. Ten chovido desde aquela. Corría o 1.974.

FARTURA
Farto ... (ver texto completo)
Solo por pasar un rato, y siguiendo con mis noches.

Está al caer la noche
reinan los silencios.
En la lejanía
se escuchan
las aguas de alientos negros.
Después...
otra vez el silencio,
trágico, ... (ver texto completo)
Querida Belsiss, Gracias por tus buenos deseos. Y tienes razón: paciencia y paciencia porque la rehabilitación es dura pero todo va bien. Tita también está muy bien, ya casi recuperada de su intervención de prótesis de cadera (las Bembibre somos así, vamos a pares!). Muchos recuerdos para tu papá y tu marido y un beso muy fuerte para ti.
Xa lle ganei unha comida no D. Pepe por lento, jeje!
Buenoooo xa estou aki estuve esperando a.."soy aqel" pero non da chegado, perdona po lo retraso jajaja!
No, no.... pagas tu qe eu xa cheguei e tu nos estas, e pagaras suplementos porqe me vou a por as botas... jajaja!
No te preocupes que a pesar de las categóricas afirmaciones que aparecen, nadie tiene la posesión de la absoluta verdad.

La situación tuya y nuestra no es tan distinta, si solamente nos mueve, en este foro, intercambiar ideas, disfrutar de lo real y lo ficticio, y que cada uno se manifieste como quiera, dentro de los modos y formas que nos marcan los protocolos de respeto y educación. Y tu eres uno de ellos.

Un abrazo
Aprezado Camba: Munto obrigado por as tuas párabolas, que para mi sahún tahún gratificantes, que verdades más grandes dixeste, falas de respeto y educación, que coisas tahún bonitas cuando as levas a práctica.

Un abrazo.
Cuando yo estudiaba mi carrera, amigo Camba, con una de aquellas pequeñas becas que te obligaban a aprobar todas las asignaturas en junio, con siete de nota media, mi difunto padre era encofrador en Las Portas, para ganar unas pelas con las que complementar las becas de su numerosa prole.
Una tarde de primavera, hace ya unos diez años, estuve un gran rato sentado en unas piedras donde él comía la merienda que llevaba cada día, para no gastar en el comedor.
Pues seguro que se conocían. además, mi padre trabajó en la construcción del embalse de Villarino, y me decía que era uno de los mas grandes de Europa. Y previamente, era encargado en los años 56/58 lo hizo en el embalse que hay en Anguieiros/Montefurado.

También era barrenista.

Si mal no recuerdo, la empresa se llamaba Cachafeiro.

Como ves, si nos ponemos a hablar, tenemos bastantes cosas en común. Y mejor delante de una Estrella de Galicia, que si ahí no le dais importancia, aquí no se ... (ver texto completo)
Pepita, cuando chegues o PEREIRO chàmame pra ir a comer ou cenar o don PEPE, e pagas tù por chegar tarde.
Cuando yo estudiaba mi carrera, amigo Camba, con una de aquellas pequeñas becas que te obligaban a aprobar todas las asignaturas en junio, con siete de nota media, mi difunto padre era encofrador en Las Portas, para ganar unas pelas con las que complementar las becas de su numerosa prole.
Una tarde de primavera, hace ya unos diez años, estuve un gran rato sentado en unas piedras donde él comía la merienda que llevaba cada día, para no gastar en el comedor.
A ver, Pepita, ¿te ha pasado algo por el camino?
Llevo un rato esperándote aquí, y no has llegado.
Las leyendas de otros tiempos revolotean sobre nosotros como enjambres de abejas al sol de verano.
Sin embargo, ya que hablamos de abejas, permitid que os relate una vieja historia.
El comandante Romerales, incorporado al Ejército Español, como legionario, en 1.970, desde que pisó el desierto, no se ha cansado de relatar historias de aquellas gentes del sur, de aquella región tropical.
Según él, los hombres de aquellos arenales eran altos como torres encima de sus dromedarios, las golondrinas ... (ver texto completo)
Aprezado Camba: Istou a ver por os teus escritos carregados de sentimientos, que eres un gaxo dos pes a cacholoa, más te digo debo istar un bocadito tocado da ala, pois fixesteme emocionar, dito isto digo munto obrigado por as tuas párabolas, logo estou totalmente da cordo co que te dice o teu compañeiro,é decer o sinor Romerales. Más debeis comprender que as miñas ideas sahún tahún sencillas como as suas, pero o non pertenecer a ningún organismo militare podo contar o que oigo o que vexo, aunque ... (ver texto completo)
No te preocupes que a pesar de las categóricas afirmaciones que aparecen, nadie tiene la posesión de la absoluta verdad.

La situación tuya y nuestra no es tan distinta, si solamente nos mueve, en este foro, intercambiar ideas, disfrutar de lo real y lo ficticio, y que cada uno se manifieste como quiera, dentro de los modos y formas que nos marcan los protocolos de respeto y educación. Y tu eres uno de ellos.

Un abrazo