Cando chegou don Miguel a Lubián, facía máis cartos o capador ca o veterinario.
O Paulino tocaba o chiflo, e saíamos todos os rapaces pensando que era o afiador, por aquelo do seu artiluxio a pedais; pero o capador non era do noso interés, sempre enriba da porca.
Daquela saíu un novo decreto vedando a actividade dos capadores en favor dos veterinarios. E don Miguel non facía vida do Paulino, porque toda a xente valoraba máis a experiencia do de Pentes ca os estudios do veterinario.
E tanto se ... (ver texto completo)
Xa tiña coñecemento do pasamento de Don Manuel Alonso Novo (nacido en Lubián cando seu pai era o practicante deiquí). Foi senador do PSOE pola provincia de Zamora na lexistura de 1.979-82. Logo abandonou esta formación e integrouse noutra de nova creación (PASOC), na que militou tamén seu irmán Luis (que foi deputado da Asamblea de Madrid), fundada por Alonso Puerta.
Que a súa morte sexa precisamente ese pasamento a mellor vida.
Acabados os renovos botei as vacas pro caudillo, deixando solo na casa unha novela chamada Corala que trataba de amansar, e a Garbosa a punto de parir.
O tío José que era un home moi entendido, advertiume un día que como non le botara a miúdo o xugo encima a novela, podía non tela presta para herba nin a carrexa.
O problema era que na corte non tiña máis vacas, e cúa Garbosa naquel estado non a podía xunxir.
Dandole voltas ó tema, veume unha idea á cabeza que aviado puse na practica. No corral, ... (ver texto completo)
¡Muy ben! me gusta ó relato. Hay que reconocer que tuveche moita suerte, mira que si lle da o veterinario por vacunar a parexa contra o errago, como facían varias veces, ¡liaba boa.!
Saludos.
Acabados os renovos botei as vacas pro caudillo, deixando solo na casa unha novela chamada Corala que trataba de amansar, e a Garbosa a punto de parir.
O tío José que era un home moi entendido, advertiume un día que como non le botara a miúdo o xugo encima a novela, podía non tela presta para herba nin a carrexa.
O problema era que na corte non tiña máis vacas, e cúa Garbosa naquel estado non a podía xunxir.
Dandole voltas ó tema, veume unha idea á cabeza que aviado puse na practica. No corral, ... (ver texto completo)
Hola Lito y Mikel, me alegro encontraros por aqui, dile a Carmen que me mande un correo que me gustaria tener contacto con ella, bien a mancobar@terra. es o purabarja@vitalube. com.
Y respecto a las fotos de Nela y Feliz yo no tengo ninguna, pero si recuerdo ver una en esas mismas escaleras con Xefa y Mariquita, cuando la encuentre te la envio. Un saludo a los dos.
pura carmen no tiene email pero cuando quieras aqui estamos por cierto en markina teneis vuestra casa para cuandoquerais.. carmen se ha emocionado pues pensaba q no tenioa nada ni nadie alli

un beso mikel
bueno tambien tuvisteis a dos pelmas por ahi,,, muchas gracias por el cafe.. la tertulia... y por el sentimiento de cariño q percibimos... un abrazo a todos... el aguardiente de hierbas muy rico
un besazo lito y mikel
Hola Lito y Mikel, me alegro encontraros por aqui, dile a Carmen que me mande un correo que me gustaria tener contacto con ella, bien a mancobar@terra. es o purabarja@vitalube. com.
Y respecto a las fotos de Nela y Feliz yo no tengo ninguna, pero si recuerdo ver una en esas mismas escaleras con Xefa y Mariquita, cuando la encuentre te la envio. Un saludo a los dos.
Estuve en Pereiro este fin de semana pasando el San Jose con mi padre y mi hermana, y el resto de mis hermanos y cuñados, nos juntamos todos. Esta cada vez mas apagado, claro no me extraña, los pocos que quedan se nos van muriendo. No se si sabeis que este fin de semana nos toco el entierro del Chus (de la Morena), es que yo solo voy alli a entierros... Ni un nacimiento, ni una boda, nada de nada, a ver si alguien se casa y lo viene a hacer alli....
bueno tambien tuvisteis a dos pelmas por ahi,,, muchas gracias por el cafe.. la tertulia... y por el sentimiento de cariño q percibimos... un abrazo a todos... el aguardiente de hierbas muy rico
un besazo lito y mikel
hola nos alegra ver esas fotos con años de edad,,, nosotros por desgracia no tenemos fotos ni de nela y de feliz seguro q entre todos aparece alguna
bueno somos carmen, lito y manel nietos de xefa gracias y un abrazo
Hola Lito! mira que fai tempo que no te vexo, nin o Manel mais a Carmen. A ver si pronto podemos comentar en persoa estos recordos tan bonitos que se nos veñen a memoria o ver estas fotos do noso querido pobo. Saludos a toda a familia
hola gel aqui estoy en tolosa con carmen, enseñando la casa de pereiro a la pequeña de carmen... esperamos poder utilizar este medio para saber algo de todos los del pueblo por el mundo, yo estoy con la intencion de hacer algo ahi... todavia estoy perdido sin saber donde estan la mayoria de las cosas.. bueno recbe un fuerte beso a vosotras de nuestra parte esperamos vernos y falaren esas escaleras...
¡Que envidia me dais todos los que vais a ir! ¡No sabéis cuanta! Yo por esta vez me tendré que quedar"con hondo dolor de mi corazón". Espero que os lo paséis muy bien. Antolín, me alegro mucho de que tú vayas, pasároslo bien y ya nos contareis. Un abrazo muy fuerte.
Hola Paquita. A mi me consta que eres una buena gallega y aunque te fuiste de Vilavella cuando eras muy pequeña nunca la has olvidado, asique bien venida al club de los gallegos
Se ha muerto Manolo el hijo de D. Paca. Este hombre si que quería al lueblo y a sus gentes, dejó escrito que sus cenizas las llevaran a Vilavella y las echaran en la finca que tienen en la Tapada, y ellos como sabeis no son nativos del pueblo y tampoco hablaban gallego pero se sentian tan gallegos como el que más. Yal menos siento mucho su muerte. GEL: Tu eres del Pereiro yo a ti te conozco eres sobrina de la Chata ¿no?
Peteretiño espero una respuesta a mi invitación.
Sexas benvida neste foro, e quedas tamén convidada á páxina oficial do Ayuntamiento (www. ayuntamientolubian. es), onde hai outro foro menos concurrido, pero moito material.
Eu tamén tuve un avó que foi o mellor contacontos do mundo de Lubián, e unha mai que tamén os contaba moi ben levados, pero que agora non lembra polo maldito alzheimer.
Todos estes contos e lendas son o noso patrimonio inmaterial. E non imos perdelo.
Nin que decir ten que probablemente non haxa nin un anaco de verdade en ... (ver texto completo)
Para Amador. Cuando quieras nos vemos aqui en la sierra y nos comemos un caldo Galego o una paella, cuando quieras me llamas y lo hacemos aqui en mi casa para recordar tiempos. Un saudo a todos Galegos do mundo y que este foro siga asi de cachondo.