Nos veráns non hai cincuentón, sesentón ou septuaxenario que non teña horta. Pero cultivar un horto a beira da estrada pola que pasean todos os xubilados é unha tarefa reservada só para os máis atrevidos.
--Vaia pementos máis esmirriados que ten eiquí o Inda. Esta colleita non lle vai quita-la fame, non!
--Non os regues tanto, que vas afogalos.
--Non se cava nuca cando hai orballo. Parece mentira que foras labrego de rapaz e de mozo.
--Eses sucos deberían se máis fondos...
-- ¿E logo moi seca tés a horta? ¿Non hai auga no caño?
--Non regues ca da fonte, que vai moi fría e destemplas o eido...
A muller trouxera as manadas de pementos de Oimbra, pero non parou de chover nunha semana, e cando vin plantalos xa debían andar doentes. Certamente eran os pementos máis ruís de todo o Val de Lubián. Botaron flor, caeulle a mitade, e logo saíron aqueles pementos escuchumizados que non daban medrado...
Comprei un saco deles en Verín e seleccionei os máis mellores: vintetantos cm de largos e cun corpo cheo de esbeltez. Levanteime cedo, collín uns metros de sedal e prendín dous nunha planta, tres naquela outra,... así, ata que gastei dúas ducias deles. Inda tuve que suplementar algunha plantiña con dous o tres guizos: había pementos máis altos cas plantas.
Aqueles días foi a sensación do paseo:
--Se non o vexo, non o creo --decían casi todos-- Hai que ver qué pementos en plantas tan miudiñas.
--Como se nota a calor! Esta cortiña e moi fría. Non deron medrado as plantas pola friaxe, pero estas noites quentes cómo fixeron enche-lo fruto. Os mellores pementos do lugar!
Unha tarde, xa medio luscofusco, acercouse a min o Piño con moito sixilo e alá me botou na orella as seguintes palabras:
--Quen ía decir que plantas tan arricanxas darían da noite á mañá pementos tan caralludos. Así é a natureza. --Esbozou unha sorrisa de pillabán e acabou plantexando unha dúbida na que non caera eu-- Pero o que xa non ten explicación é que aquelas cuatro plantas do cabo do suco, sendo de Padrón, den pementos de Oimbra, carallo! ... (ver texto completo)
Muy linda la colección. Mi papá y mi abuelo trajeron algunas herramientas de allí cuando vinieron a la Argentina y luego completaron con las que compraron en Buenos Aires, la mayoría de esas herramientas, iguales a las que muestra la fotografìa, con el banco de madera para trabajar sobre el lo conservo para usarlos cuando es necesario.
Hola Jose Luis, soy tu prima: ¿que es de tu vida? Hace mucho que no tenemos noticias tuyas. Espero que estes bien. ¿cuando nos vas a hacer una visita al pueblo? La familia se ha hecho mas numerosa ya que tenemos todos hijos (faltan por tener descendencia los chicos) Como no se apuren un poco se termina el apellido y seria una pena. ¿tienes tu hijos? Un beso muy fuerte de tus tios y mio
al tio no lo reconozcoo a las tias ya las localice ¿en que foto esta?
Lito, en la foto de la matanza esta tu tio Corvina y tambien tu prima Toña
Impresionantes las fotos antiguas que colgaste. Me gusta verlassssssss
Hola Purita tu tambien tienes algunas antiguas.
Un beso
Paco
Domingo a los pararrayos de las foto dale un tiempo si cae algun rayo, son para rayos y sino cae nada...... pude ser otra cosa
Saludos
Paco
Lito, en unas fotos que puse en el foro estan 2 tías y un tío tuyos. De Feliz y Nela, seguiré busacando, pero creo que no tengo nada. Mi madre se recordaba mucho de Feliz, y me contaba que fueran siempre muy buenas amigas.
Un abrazo.
al tio no lo reconozcoo a las tias ya las localice ¿en que foto esta?
Muy linda la colección. Mi papá y mi abuelo trajeron algunas herramientas de allí cuando vinieron a la Argentina y luego completaron con las que compraron en Buenos Aires, la mayoría de esas herramientas, iguales a las que muestra la fotografìa, con el banco de madera para trabajar sobre el lo conservo para usarlos cuando es necesario.
Impresionantes las fotos antiguas que colgaste. Me gusta verlassssssss
Dende facía tempo o tío José e a tía Josefa estaban a precisar de un caldeiro novo pra cocerlle aos porcos, e naqueles primeiros anos 70, a Leonides xa non viña vendendo os xeitosos cacharros de materiais reciclables, (eso si que foi un exemplo de reciclaxe: latas de aceite que se convertían en regadoiras, e que logo os rapaces faciamos servir de saxofóns, botes de tomate que acababan sendo cazos pra sacar a augua do deposito da cociña económica, latas das empanadas, ou carrapitos de varias midas). ... (ver texto completo)
Eu cuando lle oia decir o crego, e despois as monxas, que todos somos hermanos, faciaseme ese pensamento un pouco agobiante. Pero lendo a vosas historias, aparte de rirme moito, penso que debe de ser vedade que polo menos somos todos cortados polo mismo machado.
O do Pereiro que tuvo esta brillante idea foi pra estrenar a cociña de butano.
O Antonio o vendelas decia que eran unha maravilla, que nin queimaban as potas. E el, aunque que era da raza comun daqueles tempos que consideraba a cociña terreo da muller, quixo facer el mismo a prova e colleu o primeiro que se lle veu a mau pra quentar augua, o caso e que se quedou sin caldeiro e escangallou os queimadores da butana. ... (ver texto completo)
Este era o antiguo lavadeiro do cima da aldea, cos lavadoiros a ras do chau ¡cuantos dolores de cuadris e de rodillas provocou! A min poucos, porque mais ben me daban solo un calcetin ou algun trapo pra que me estuvera quieta. Pero os recordos son ben bonitos.
Hola Purita,
Nos unimos a vuestro dolor por la perdida de vuestro querido padre. Ya sabes lo mucho que os apreciamos a ti y a todos tus hermanos. Un fuerte beso para todos en especial a Begoñita que se sentira de ahora en adelante muy sola. Que sepa que puede contar con la ayuda de todos sus vecinos y amigos para hacerle mas llevadera esta nueva situacion.
Si la verdad, es que tanto Josefa, como tu Tio Toño, alli son un apoyo incondicional para Begoñita, nosotros le estamos muy agradecidos sobretodo a Toño que siempre estaba dispuesto a lo que fuera. ella se quiere quedar alli, asique se quedara aunque a nosotros nos era mas comodo traerla para Vigo, pero no siempre hay que andar a lo mas comodo. Un abrazo
nos dejara el recuerdo de su bondad y de su saber ser persona, un abrazo muy fuerte a tu madre y a tus hermanos, nos alegramos de poder tener el recuerdo con sus hijos en este san jose AGUR BARGAS
Gracias Lito. Saludos a todos ahí. Besos
Mi más sentido pésame, Pura, tan bién que lo vimos en San José, con sus ojitos tan brillantes y su serena y agradable sonrisa, que era un reflejo de la bondad de su persona... Pero así es la ley natural, que los hijos enterremos a nuestros padres. Estará en el cielo junto al mío, continuando la gran amistad que aquí tuvieron, junto a tu madre y mis abuelas y con tantas otras buenas personas de Pereiro que ya nos dejaron. Quiero enviar un abrazo fuerte a tu hermana Begoña, cómo sentirá su ausencia. ... (ver texto completo)
Muchas gracias por tus palagras, la verdad es que me llegan al alma. Si, yo le trasmito a mis hermanos tu mensaje. Respecto a Begoñita, esta muy bien, una vez mas nos esta dando una lección a todos nosotros. Esta Pepito (mi cuñado alli estos dias haciendole compañia) procuramos turnanos ahora en los primeros dias. Gracias
Hola Pura y demas familia, quiro daros mi mas sentido pesame por el fallecimiento de vuestro querido padre. Que en paz descanse.
Un abrazo
Gracias Juan de corazon, muy gracias.
Hola a todos: Esta vez el que se nos fue definitivamente de Pereiro es mi padre (el Bargas). Se nos fue en silencio y tranquilamente a sus 96 años, igual que siempre vivio. Dandonos lecciones con su ejemplo tambien en esta ocasión. Descansa en Paz, PAPA.
Gracias a todos los que llamaron o mandaron mensajes.
Hola Purita,
Nos unimos a vuestro dolor por la perdida de vuestro querido padre. Ya sabes lo mucho que os apreciamos a ti y a todos tus hermanos. Un fuerte beso para todos en especial a Begoñita que se sentira de ahora en adelante muy sola. Que sepa que puede contar con la ayuda de todos sus vecinos y amigos para hacerle mas llevadera esta nueva situacion.