Dende facía tempo o tío José e a tía Josefa estaban a precisar de un caldeiro novo pra cocerlle aos porcos, e naqueles primeiros anos 70, a Leonides xa non viña vendendo os xeitosos cacharros de materiais reciclables, (eso si que foi un exemplo de reciclaxe: latas de aceite que se convertían en regadoiras, e que logo os rapaces faciamos servir de saxofóns, botes de tomate que acababan sendo cazos pra sacar a augua do deposito da cociña económica, latas das empanadas, ou carrapitos de varias midas). Achegouse o tío José á casa dos do Sotillo pra mercar un caldeiro sin dicirlles o fin pro que o farían servir. Vendeulle o Miguel un caldeiro moi lixeiriño e cun colorido que daba gozo velo. O tío José iba máis contento que unhas castañolas, pero non pasaran nin catro horas e xa estaba reclamándolle polo mal resultado que le dera o coitado caldeiro.

- ¡Mecago no birimbao…! mira o que quedou do raio do caldeiro, enseñandole a argola.
- Pero home de Díos, como pois o caldeiro na lareira, non veis que é de plástico.
- ¡Arrenegado sea o demo! ... (ver texto completo)
Hola a todos: Esta vez el que se nos fue definitivamente de Pereiro es mi padre (el Bargas). Se nos fue en silencio y tranquilamente a sus 96 años, igual que siempre vivio. Dandonos lecciones con su ejemplo tambien en esta ocasión. Descansa en Paz, PAPA.
Gracias a todos los que llamaron o mandaron mensajes.
nos dejara el recuerdo de su bondad y de su saber ser persona, un abrazo muy fuerte a tu madre y a tus hermanos, nos alegramos de poder tener el recuerdo con sus hijos en este san jose AGUR BARGAS
Xosé Ramón e Fernández-Oxea foi un mestre ourensán (1.896-1.988). Estivo na guerra de Marrocos, desde onde enviou crónicas de guerra ao diario ourensán "La Zarpa" co seudónimo "Ben-Cho-Shey".
No 1936, sendo inspector de Educación en Lugo, presidía o Partido Galeguista. Foi por iso supendido de emprego e soldo durante tres meses e desterrado a Cáceres. Logo trasladouse definitivamente a Madrid, desde onde exerceu un importante labor cultural. Foi membro correspondente da Real Academia Galega (RAG). ... (ver texto completo)
Xa que o sabes, boucho a dicir, recordándome do inda cho sei, pensei no dito do meu admirado Castelao, que tamben describía a realidad social de aquel tempo, e non quero meterme en política que nin entendo nin estou preparado pra falar dela, a tenor de tu despida apreciado amigo me siento totalmente identificado y por eso me puse a escribir estas lineas espero no encordiar a nadie y que nadie se siente molesto con mis expresiones, pues no es mi intención herir la sensibilidad de nadie, como veo que ... (ver texto completo)
Hola a todos: Esta vez el que se nos fue definitivamente de Pereiro es mi padre (el Bargas). Se nos fue en silencio y tranquilamente a sus 96 años, igual que siempre vivio. Dandonos lecciones con su ejemplo tambien en esta ocasión. Descansa en Paz, PAPA.
Gracias a todos los que llamaron o mandaron mensajes.
Mi más sentido pésame, Pura, tan bién que lo vimos en San José, con sus ojitos tan brillantes y su serena y agradable sonrisa, que era un reflejo de la bondad de su persona... Pero así es la ley natural, que los hijos enterremos a nuestros padres. Estará en el cielo junto al mío, continuando la gran amistad que aquí tuvieron, junto a tu madre y mis abuelas y con tantas otras buenas personas de Pereiro que ya nos dejaron. Quiero enviar un abrazo fuerte a tu hermana Begoña, cómo sentirá su ausencia. ... (ver texto completo)
Hola Pura y demas familia, quiro daros mi mas sentido pesame por el fallecimiento de vuestro querido padre. Que en paz descanse.
Un abrazo
el señor de negro es Tomás Primo. Por cierto, ¿qien es José Gonzalez? ¿y tu?
Nun concello desta ínclita provincia, fará uns cinco ou seis anos, colocaron no Taller de Bordados un emblema da Longa Noite de Pedra, que xa fora quitado dalí na transición. Daquela saíu este meu artigo no diario provincial, que me valeu unha forte discusión con aquel rexidor, nun ágape na Deputación.

"Allí estaban el yugo y las flechas. Él, acostado, en posición de descanso, cansado ya de tantas humillaciones. Ellas, de pie, en perfecta formación.
Para sus infantiles ojos formaban un todo indisoluble. ... (ver texto completo)
hola el señor de negro no es jose gonzalez?
Tienes razon Pura, todos lo recordaremos como una persona entrañable. Que en Paz descanse. A vosotros un abrazo
Gracias Gel. Tu ya sabes de mas que es pasar por esto. Un abrazo. Pura
Hola a todos: Esta vez el que se nos fue definitivamente de Pereiro es mi padre (el Bargas). Se nos fue en silencio y tranquilamente a sus 96 años, igual que siempre vivio. Dandonos lecciones con su ejemplo tambien en esta ocasión. Descansa en Paz, PAPA.
Gracias a todos los que llamaron o mandaron mensajes.
Tienes razon Pura, todos lo recordaremos como una persona entrañable. Que en Paz descanse. A vosotros un abrazo
Hola a todos: Esta vez el que se nos fue definitivamente de Pereiro es mi padre (el Bargas). Se nos fue en silencio y tranquilamente a sus 96 años, igual que siempre vivio. Dandonos lecciones con su ejemplo tambien en esta ocasión. Descansa en Paz, PAPA.
Gracias a todos los que llamaron o mandaron mensajes.
y ya se q soy un pelma pero seguro q alguien tiene en el fondo del cajon una foto de feliz y de nela.... venga rebuscad...
Lito, en unas fotos que puse en el foro estan 2 tías y un tío tuyos. De Feliz y Nela, seguiré busacando, pero creo que no tengo nada. Mi madre se recordaba mucho de Feliz, y me contaba que fueran siempre muy buenas amigas.
Un abrazo.
Hola Gel. No me extraña que se te faga raro o que a muller pensou en ese momente, amín tamén se me fizo.
Ela debeu pensar que tiña unha hernia nos cataplines, e que o tamaño de estes xa en por si eran considerables.
Hay que ter en conta, que a xente por entonces non se operaba comoa ahora, debia de darse algún caso en homes de necesitar algun tipo de taleguilla (parecida a dos toreros) pra sujetar unha hernia na suas partes, pero claro, sería unha cousa moderada digo eu, (eso nin pra un touro.)
Se agradece a túa opinión, me alegra que te reiras un pouco. Nos en casa o día que o contou miña sogra, pensei que os duchaba a todos de caldo, pra colmo, estábamos comendo.
Os casos que tú nos contache, non tei desperdicio, son graciosos de verdade, ¡o do pito no huevo! ¡pobre neno! o dos calzoncillos, en un gran sistema pra levar as muestras pros análisis, -non se perde nada.-
Saludos. ... (ver texto completo)
De esto fai moitos anos. Contaba miña sogra, que cando ela era moza, tiñan unha veciña que le lavaba a roupa a un teniente mais a súa muller, xa que ésta era algo fina, da capital, e non sabia lavar a roupa no rigueiro, puña a disculpa que si os mozos lle miraban o traseiro, que si as formigas subian po las pernas, que si os grilos non sei quei... (todo o mundo se metía con ela.)
Solución, con esta veciña resuelto o problema, a muller toda feliz por ganar catro cadelas. Todo ben hasta que un día ... (ver texto completo)
Bonisimo. Eu por moito que cabilo no asunto non me aclaro. ¿Como seria que a boa muller o darlle voltas e voltas os cazolos, o primeiro que se lle ven a cabeza son os cataplines do teniente? Jejeje
De esto fai moitos anos. Contaba miña sogra, que cando ela era moza, tiñan unha veciña que le lavaba a roupa a un teniente mais a súa muller, xa que ésta era algo fina, da capital, e non sabia lavar a roupa no rigueiro, puña a disculpa que si os mozos lle miraban o traseiro, que si as formigas subian po las pernas, que si os grilos non sei quei... (todo o mundo se metía con ela.)
Solución, con esta veciña resuelto o problema, a muller toda feliz por ganar catro cadelas. Todo ben hasta que un día ... (ver texto completo)