Alá nun pobo chamado Canameirón, agochado entre as máis arrepiantes serras do Poñente, tiña a súa
parroquia Don Inocencio, un crego piadoso e inocente coma ningún outroa
Cando andaba polos trinta, ao crego, que era de bó
comer, foille crecendo o bandullo. Ao principio, como a tódo-los homes de bó comer. Pero con Don Inocencio chegou un intre no que tanto lle medrou aquela panza, que Don Salvador, o doutor, colleuno un día polos colares, meteuno á forza no consultorio, fíxolle un volante e mandouno
... (ver texto completo)